info@unionbelge.be - info@belgischeunie.be

 Belgische Unie - Union Belge

   Bienvenue - Welkom - Willkommen

SPLITSINGEN TEGENHOUDEN EN HERFEDERALISEREN

Om een zekere eenheid in het Belgisch recht te behouden en de Belgen niet totaal het noorden te doen verliezen wenst de B.U.B. de onderhandelaars voor te stellen minstens de volgende bevoegdheden uit de splitsingsnota van Di Rupo te verwijderen…

COLLECTIEF BEDROG – TROMPERIE COLLECTIVE

De “Belgische” politici zijn niet meer in staat België te besturen. Politiek België verkeert meer dan ooit in een impasse. Hoe is het zover kunnen komen en hoe geraken we eruit ?

Les politiciens “belges” ne sont plus en mesure de diriger la Belgique. La politique belge se trouve plus que jamais dans l’impasse. Comment en est-on arrivé là et comment pouvons-nous en sortir ?

ZIELIGE NOTA DI RUPO – LA NOTE MISERABLE DE DI RUPO

Het is een ware opluchting dat de N-VA “nee” zegt op die schandalige en anti-Belgische nota van Di Rupo ! Misschien gaan de Belgische kiezers nu eindelijk begrijpen dat deze nationalistische particratie en hun federalistisch systeem niet deugen en de terugkeer naar een unitair België op basis van de negen historische provincies onvermijdelijk is. Eén lijst voor de volgende verkiezingen: BELG-UNIE.

C’est un véritable soulagement que la N-VA dise “non” à cette note scandaleuse et anti-belge de Di Rupo ! Peut-être que les électeurs belges comprennent enfin que cette particratie nationaliste ainsi que leur système fédéral ne valent rien et que le retour à la Belgique unitaire sur la base des neuf provinces historiques est inévitable. Une seule liste pour les prochaines élections: BELG-UNIE.

VLAANDEREN – LA FLANDRE

De Belgen hebben onder de invloed van hun nationalistische politici en media dikwijls de neiging om het noorden van België als “Vlaams” te beschouwen, namelijk de provincies Oost- en West-Vlaanderen – wat logisch is – evenals de provincies Antwerpen, “Vlaams” Brabant en Limburg en zelfs het Brussels hoofdstedelijk gewest. Het klopt dat die provincies samen (met uitzondering van Brussel dat trouwens niet meer van een provincie deel uitmaakt) wat de Belgische federale grondwet het “Vlaams gewest” noemt, vormen. Bovendien heten al die territoria samen (met inbegrip van Brussel) de “Vlaamse gemeenschap”, maar is dit een goede reden om het geheel “Vlaanderen” te noemen?

Les Belges, sous l’influence de leurs politiciens et médias nationalistes, ont souvent tendance à considérer comme « flamand » le nord de la Belgique, c’est-à-dire les provinces de Flandre occidentale et orientale – ce qui est logique – ainsi que les provinces d’Anvers, du Brabant « flamand » et du Limbourg, voire même la région de Bruxelles-Capitale. Il est vrai que ces provinces (à l’exception de Bruxelles, qui ne fait d’ailleurs plus partie d’une province) forment ensemble ce que la constitution fédérale belge appelle « la région flamande ». En outre, tous ces territoires réunis (Bruxelles y compris) constituent « la communauté flamande », mais est-ce une bonne raison pour appeler l’ensemble la « Flandre » ?

GEEN FEDERALISME – PAS DE FEDERALISME !

Sinds het begin van de politieke crisis in België in 2007 houden de politici van Noord- en later ook van Zuid-België alsook hun slaafse media niet op met ons het postulaat in te prenten dat een staatshervorming – in de zin van minder België en sterkere regio’s – absoluut noodzakelijk is. Nochtans is er geen enkele journalist die eens de kritische vraag stelt of die stelling wel juist is, of die meer in het algemeen nagaat of heel het door de opeenvolgende staatshervormingen sinds 1970 gecreëerde federalisme wel een goede zaak is voor België en zijn burgers. Nochtans mag de vraag wel eens gesteld worden. Hoe is het mogelijk dat de politici verder gaan op een weg die doelloos is?

Depuis le début de la crise politique en Belgique en 2007, les politiciens du nord et plus tard aussi ceux du sud de la Belgique ainsi que leurs médias dociles ne cessent de nous imprégner de l’idée qu’une réforme de l’Etat – dans le sens de moins de Belgique et des régions plus fortes – est une nécessité absolue. Néanmoins, il n’y a aucun journaliste critique qui ose mettre en cause ce postulat ou qui, plus généralement, se demande si tout ce fédéralisme créé par les réformes de l’Etat successives depuis 1970 est bien une bonne chose pour la Belgique et ses citoyens. Il n’y a pourtant pas de honte à ce qu’on se pose la question. Comment est-il possible que les politiciens poursuivent sur une voie sans issue ?