belgischeunie@unionbelge.be

NELSON MANDELA, EEN VOORBEELD VOOR DE MENSHEID EN BELGIË – NELSON MANDELA, UN EXEMPLE POUR L’HUMANITE ET LA BELGIQUE

NELSON MANDELA, EEN VOORBEELD VOOR DE MENSHEID EN BELGIË – NELSON MANDELA, UN EXEMPLE POUR L’HUMANITE ET LA BELGIQUE

NELSON MANDELA, EEN VOORBEELD VOOR DE MENSHEID EN BELGIË

De B.U.B. neemt veel droefheid kennis van het overlijden van de Zuid-Afrikaanse politicus Nelson Mandela (1918-2013). Het hele leven van Mandela stond in het teken van de strijd tegen apartheid en voor verdraagzaamheid en verzoening in het multiculturele Zuid-Afrika. De B.U.B. voert in België een gelijkaardige strijd tegen de taalapartheid, die door de particratie constant wordt uitgebouwd.

Na de Boerenoorlogen stichtten de Britten in 1910 de Unie van Zuid-Afrika, een dominion (d.w.z. een gebied met autonomie onder Britse soevereiniteit). In 1913 werd de “Natives Land Act” gestemd, die bepaalde dat slechts 13% van het Zuid-Afrikaanse territorium aan niet-blanken kon toebehoren. Tien jaar later werd de “pasjeswetgeving”, die de bewegingsvrijheid van niet-blanken drastisch inperkte, ingevoerd. Het volgende decennium besliste de Britse regering om beperkingen in te voeren inzake het stemrecht voor niet-blanken en werden tegelijk de etnische gemeenschappen gescheiden: transport, openbre ruimtes, stranden enz. waren “enkel voor zwarten” of “enkel voor blanken” bestemd.

Met de instelling van het apartheidsregime in 1948 werd dit etnisch racisme een grondwettelijke verworvenheid. De bevolking werd officieel ingedeeld in etnische groepen (blanken, zwarten, “gekleurden” d.w.z. Aziaten) (1950), gemengde huwelijken werden – naar het voorbeeld van nazi-Duitsland – verboden (1949), de passenwetten werden verstrengd (1952), het onderwijs en sportbonden werden opgesplitst en er werden “thuislanden” gecreëerd. De tien thuislanden beoogden aan niet-blanke etnische groepen soevereiniteit te verlenen. Tussen 1976 en 1981 werden er door de Zuid-Afrikaanse regering vier van onafhankelijk verklaard, al werden ze internationaal niet erkend.

Screen shot 2013-12-06 at 23.21.10Nadat Zuid-Afrika in 1961 een republiek werd, werd de almacht van de partij die het meest tot de creatie van de apartheid had bijgedragen, de fascistische National Party, duidelijk: hij behaalde tussen de 50 en de 75% van de stemmen.

Tussen 1952 en 1958 werd Nelson Mandela de voorzitter van het ANC, een organisatie die al in 1912 tegen de onderdrukking van de kleurlingen was opgericht. Gaandeweg raakte hij ervan overtuigd dat het apartheidssysteem (ook) met geweld bestreden diende te worden teneinde een Zuid-Afrika te stichten waarvan het staatsbestel niet op racisme gebaseerd was. In 1962 werd hij aangehouden en veroordeeld voor hoogverraad. Ondanks het feit dat hij nooit geweld op burgers had gepleegd (wel sabotage), zou hij decennia in kampen belanden. Tussen 1964 en 1982 werd Mandela opgesloten op Robbeneiland, in omstandigheden die met die van een concentratiekamp vergeleken mogen worden. Tussen 1982 en 1988 werd hij in Kaapstad opgesloten waar hij tuberculose opliep. Het land balanceerde op de rand van een burgeroorlog en Mandela kreeg de kans om vrij te komen. Hij weigerde echter omdat de voorwaarden – staken met het verkondigen van zijn ideologie – voor hem onaanvaardbaar waren. Mandela zou nog 2 jaar in een andere gevangenis doorbrengen.

Pas na de val van de Berlijnse muur in november 1989 – en wellicht onder druk van alle revoluties in Oost-Europa – overwoog de conservatieve Zuid-Afrikaanse president, De Klerk, hem vrij te laten. Dat gebeurde uiteindelijk begin 1990. Het misdadige apartheidssysteem – overigens door de voorstanders steevast “gescheiden ontwikkeling” genoemd, werd opgedoekt en in 1994 werden vrije verkiezingen gehouden: Mandela zou een Nobelprijs winnen en tussen 1994 en 1999 president van Zuid-Afrika zijn.

Het land kreeg ook een nieuwe indeling: de etnische regio’s verdwenen en een federatie van negen ( ! ) provincies kwam in de plaats.

De gelijkenissen tussen Zuid-Afrika en België zullen de aandachtige lezer wel niet ontgaan zijn, vooral wat het institutioneel racisme betreft. In Zuid-Afrika is men erin geslaagd om een archaïsch etnisch systeem af te schaffen. In België bouwt de particratie een al even archaïsch taalapartheidssysteem sinds 1970 d.m.v. staatshervormingen uit. De Belgen worden opgedeeld in thuislanden, genaamd “gewesten” en “gemeenschappen”, die door een “taalgrens” zijn gescheiden. Tweetalige contacten worden zoveel mogelijk vermeden. Zo werd het taalracisme geïnstitutionaliseerd en als het ware tot doel van de Belgische staat verheven, uiteraard zonder enig referendum. Kritiek op dit systeem wordt uit de meeste media geweerd want “het hoort nu eenmaal zo”. De particratie beschikt en de Belgen moeten volgen, of ze dat nu willen of niet.

Zuid-Afrika heeft zich echter dankzij internationale druk van dit schandalig systeem kunnen bevrijden. Waarom zou dit dan in België onmogelijk zijn?
De houding van de “Belgische” politici die Mandela nu prijzen is bijgevolg bijzonder hypocriet. Zij zijn immers verantwoordelijk voor het taalapartheidssysteem in België ! Mandela zou nooit het taalfederalisme gewild hebben.

Mogen we trouwens opmerken dat de Vlaams-nationalisten om evidente redenen (racisme, steun voor Zuid-Afrikaanse “broeders”, model van “Volks”-Staat…) het apartheidsregime voortdurend gesteund hebben? Dat gaat overigens verder dan het Vlaams Belang. In 1977 werd Protea opgericht, een organisatie die zou uitgroeien tot één van de machtigste pro-apartheids lobbygroepen. De organisatie wilde “objectieve informatie” (lees: pro-apartheidspropaganda) over Zuid-Afrika verschaffen en wees erop dat de staat door “communistische bewegingen” (lees: democratische en eenheidslievende organisaties) “bedreigd” werd. De leden kwamen niet alleen uit het beruchte VMO, Voorpost en het VB, maar ook uit de VU, de PVV en de CVP (de voorlopers van respectievelijk OPEN VLD, CD&V en N-VA). Het ging vaak om politici – tot Kamerleden en Senatoren toe – ambtenaren, handelaars en bankiers. De organisatie bestond tot in 1990. Wedden dat de “openbare” media in de berichtgeving omtrent de dood van Mandela hier met geen woord over zullen reppen? Het “heilige” flamingantisme en de taalapartheid moeten immers ten allen prijze beschermd worden…

Mandela was een grote held en zonder meer één van de meest indrukwekkende figuren van de 20ste eeuw. Zijn erfenis, de gedachte van eenheid ondanks verschillen in “ras”, godsdienst of taal is een humanistische en universele ideologie, die vooral in het huidige België broodnodig is.

Abolish_ApartheidNELSON MANDELA, UN EXEMPLE POUR L’HUMANITE ET LA BELGIQUE

Avec tristesse, le B.U.B. a pris connaissance du décès de l’homme politique sud-africain Nelson Mandela (1918-2013). Toute la vie de Mandela fut dévouée à la lutte contre l’apartheid et en faveur de la tolérance et la réconciliation dans l’Afrique du Sud multiculturelle. En Belgique, le B.U.B. mène une lutte similaire contre l’apartheid linguistique, qui continue à être approfondie par la particratie.

Après les guerres contre les Boers, les Britanniques ont fondé l’Union de l’Afrique du Sud en 1910, un dominion (c-à-d. un territoire autonome sous la souveraineté britannique). En 1913, la loi « des indigènes du pays » (“Natives Land Act”) fut votée, qui précisait que seulement 13% du territoire suafricain pouvait appartenir à des gens qui n’étaient pas blancs. Dix ans plus tard, on a introduit la loi dite des passeports, qui limitait de façon considérable la liberté de mouvement des non-blancs. La décennie suivante, le gouvernement britannique décida de limiter le droit de vote pour les non-blancs et les communautés ethniques furent scindées : les transports, les lieux publics, les plages etc. étaient réservés aux blancs ou aux noirs.

Avec l’introduction du régime d’apartheid en 1948, ce racisme ethnique est devenu un acquis constitutionnel. La population fut officiellement compartimenté en groupes ethniques (blancs, noirs, « gens colorés », c-à-d. les Asiatiques) (1950), les mariages mixtes furent interdits – selon l’exemple de l’Allemagne nazie – (1949), la loi des passeports fut renforcée (1952), l’enseignement et les ligues sportives furent scindés et des « pays nataux » (« thuislanden », « home lands » ou « bantoustans ») furent créés. Les dix bantoustans avaient pour but d’octroyer la souveraineté aux groupes ethniques noirs. Entre 1976 et 1981, le gouvernement sud-africain en a déclaré quatre indépendants bien que leur indépendance ne fût pas reconnue sur le plan international.

Après que l’Afrique du Sud devint une république en 1961, le caractère dominant du parti qui avait contribué le plus à l’installation de l’apartheid, le parti fasciste, National Party, ne pouvait plus être ignoré : il obtint entre 50 et 75% des suffrages.

imagesEntre 1952 et 1958, Nelson Mandela fut président de l’ANC, une organisation qui a été créée en 1912 contre l’oppression des noirs. Graduellement, il devint convaincu que le système d’apartheid devait (également) être combattu par la violence afin d’instaurer en Afrique du Sud un système politique qui n’était pas basé sur le racisme. En 1962, il fut arrêté et condamné pour haute trahison. Malgré le fait qu’il n’ait jamais agressé des citoyens (Mandela n’avait commis que des actes de sabotage), il est resté prisonnier dans des camps durant des décennies. Entre 1964 et 1982, Mandela a été enfermé à Robbeneiland dans des circonstances comparables à celles d’un camp de concentration. Entre 1982 et 1988, il fut détenu au Cap, où il contracta la tuberculose. Le pays se trouvait au bord de la guerre civile et Mandela fut donné la possibilité d’être libéré. Or, il refusa parce qu’il estimait les conditions – arrêter de répandre son idéologie – comme inacceptables. Mandela resta alors encore en prison pendant 2 ans.

Ce n’est qu’après la chute du mur de Berlin en novembre 1989 – et probablement sous la pression des révolutions en Europe de l’Est – que le président de l’Afrique du Sud, le conservateur De Klerk, songea à le libérer, ce qu’il fit finalement en 1990. Le système criminel de l’apartheid – qui était d’ailleurs invariablement nommé “développement séparé” par ses défenseurs – fut aboli et en 1994 des élections libres eurent lieu. Mandela gagna le Prix Nobel de la Paix. Entre 1994 et 1999, il fut président de l’Afrique du Sud.

Le pays fut doté également d’une nouvelle structure: les régions ethniques disparaissaient et furent remplacées par une fédération de neuf ( ! ) provinces.

Les similitudes entre l’Afrique du Sud et la Belgique, surtout en ce qui concerne le racisme institutionnel, sautent aux yeux. En Afrique du Sud, on a réussi à abolir un système archaïque et ethnique. En Belgique par contre, la particratie approfondit le système d’apartheid linguistique par le biais des “réformes” de l’Etat depuis 1970. Les Belges sont divisés autant que possible selon des “régions” et “communautés”, elles-mêmes séparés par une “frontière” linguistique. Ainsi, le racisme linguistique fut institutionnalisé et, pour ainsi dire, élevé au rang d’objectif de l’Etat belge, évidemment sans qu’un référendum n’ait eu lieu. La critique sur le système n’est pas relayée des médias parce que soi-disant “il n’y a pas d’alternative”. La particratie décide et les Belges n’ont qu’à suivre, quelle que soit leur opinion.

Grâce à la pression internationale, l’Afrique du Sud a réussi à se libérer de ce système scandaleux. Pourquoi cela serait-il impossible en Belgique?

L’attitude des politiciens belges qui rendent actuellement hommage à Mandela est particulièrement hypocrite. Ce sont en effet eux qui sont responsables du système d’apartheid linguistique en Belgique ! Mandela n’aurait jamais voulu de fédéralisme linguistique…

Par ailleurs, les nationalistes flamands ont soutenu sans cesse le régime d’apartheid en Afrique du Sud pour des raisons qui sont évidentes (racisme, soutien aux “frères” sud-africains, modèle de l’Etat “ethnique”…). Et cela dépasse le Vlaams Belang. En 1977, Protea fut fondée, une organisation qui deviendrait l’un des groupes de pression pro-apartheid les plus puissants. L’organisation voulait fournir des “informations objectives” (lire: faire de la propagande pro-apartheid) sur l’Afrique du Sud et avertissait que l’Etat fut “menacé” par des “mouvements communistes” (lire: des organisations démocratiques et unitaristes). Ses membres ne furent pas seulement recrutés dans les rangs de la VMO, de Voorpost et du VB, mais également du VU, du PVV et du CVP (les précurseurs respectivement de l’OPEN VLD, du CD&V et de la N-VA). Il s’agissait dans de nombreux cas de politiciens – parmi lesquels des députés et sénateurs –, de commerçants et de banquiers. L’organisation a existé jusqu’en 1990…

Mandela fut un grand héros et incontestablement une des figures les plus emblématiques du 20ième siècle. Son héritage, c’est-à-dire la lutte pour l’unité malgré les différences ethniques, religieuses ou linguistiques, est une idéologie humaniste et universelle, dont la Belgique a grandement besoin à l’heure actuelle.

 

 

ParseError thrown

syntax error, unexpected 'new' (T_NEW)