{"id":9248,"date":"2014-10-02T12:03:19","date_gmt":"2014-10-02T10:03:19","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=9248"},"modified":"2016-11-17T09:03:36","modified_gmt":"2016-11-17T08:03:36","slug":"staatshervorming-14-ziekenhuisbeleid-ingewikkeldheid-troef-reforme-de-letat-14-la-politique-hospitaliere-lamour-de-la-complexite","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=9248","title":{"rendered":"STAATSHERVORMING (14) : ZIEKENHUISBELEID : INGEWIKKELDHEID TROEF – REFORME DE L\u2019ETAT (14) : LA POLITIQUE HOSPITALIERE : L\u2019AMOUR DE LA COMPLEXITE"},"content":{"rendered":"

STAATSHERVORMING (14) : ZIEKENHUISBELEID\u00a0: INGEWIKKELDHEID TROEF<\/strong><\/p>\n

Sedert 1980 zijn de gemeenschappen bevoegd voor het beleid betreffende zorgverstrekkingen binnen en buiten verplegingsinrichtingen. De Bijzondere Wet inzake de Hervorming van de Instellingen (BWHI) voorziet weliswaar in uitzonderingen. De zesde staatshervorming maakt de bevoegdheidsverdeling nog complexer en vooral nog versnipperder dan ze al was. Een effici\u00ebnt ziekenhuisbeleid is blijkbaar niet zo belangrijk voor de particratie.<\/strong><\/p>\n

1) Verzekering, programmatie, infrastructuur en organieke wetgeving<\/span><\/strong><\/p>\n

De nationale staat blijft bevoegd<\/span> voor de ziekte- en invaliditeitsverzekering<\/strong> en de basisregelen betreffende de programmatie van ziekenhuizen<\/strong> (bv. het maximale aantal ziekenhuisdiensten en -afdelingen, de medische en medisch-technische diensten, de zware apparatuur enz. \u2026) alsook voor de bepaling van de erkenningsvoorwaarden<\/strong> als universitair ziekenhuis overeenkomstig de wetgeving op de ziekenhuizen.<\/p>\n

V\u00f2\u00f2r de zesde staatshervorming was de ziekenhuisinfrastructuur<\/strong> al zeer complex georganiseerd. Enerzijds werden bepaalde infrastructuurwerken (zoals grote onderhoudwerken of zware medische apparatuur) volledig federaal bekostigd. Anderzijds waren de gemeenschappen al bevoegd voor nieuwbouw en verbouwing van ziekenhuizen, met dien verstande dat de Belgische staat hiervan 40% financierde. De bevoegdheid aangaande de infrastructuur werd\u00a0volledig gecommunautariseerd<\/span>.<\/p>\n

De organieke wetgeving<\/strong> (d.w.z. de wetgeving betreffende de basiskenmerken van ziekenhuizen, de ziekenhuisdiensten, de samenwerkingsverbanden tussen ziekenhuizen, de statuten van het personeel, de regeling van verpleegkundige activiteiten, de boekhouding enz.) en de financiering van de exploitatie<\/strong>, wanneer die geregeld is door de organieke wetgeving waren tevens nationale bevoegdheden. Welnu, de organieke wetgeving blijft federaal<\/span>, behoudens<\/i> dus de investeringskost van de ziekenhuisinfrastructuur en de zware medische apparatuur.<\/p>\n

De federale overheid blijft trouwens bevoegd<\/span> voor de korte termijn-kredietlasten, de kosten voor de gemeenschappelijke en de klinische diensten, de werkingskosten voor medisch-technische diensten enz. Of nog, de Belgische staat zal bevoegd blijven voor bijvoorbeeld verwarming, gas en elektriciteit, de gemeenschappen voor zware medische apparatuur, renovatiewerken en groot onderhoud van ziekenhuizen… Dit is niet coherent !<\/p>\n

2) De erkenningsnormen<\/span><\/strong><\/p>\n

Vroeger was de nationale overheid bevoegd voor de erkenningsnormen<\/strong>, voor zover die o.a. betrekking hadden op de ziekte- en invaliditeitsverzekering, op de programmatie of op de financiering van de infrastructuur. De gemeenschappen zijn na de zesde \u201cstaatshervorming\u201d bevoegd om de normen te defini\u00ebren waaraan de ziekenhuizen, de diensten, de zorgprogramma’s, ziekenhuisfuncties, enz. moeten voldoen. Zo worden de erkenningsnormen een gedeelde bevoegdheid<\/strong> tussen de nationale staat en de gemeenschappen.<\/p>\n

Het is evident dat de parti\u00eble defederalisering van de erkenningsnormen de bevoegdheidsverdeling nog complexer maakt. Waar nu de nationale regering de erkenning van ziekenhuizen, ziekenhuisdiensten of \u00a0\u2013 functies in heel Belgi\u00eb regelt, wordt door deze staatshervorming een uiterst complexe procedure<\/strong> in het leven geroepen.<\/p>\n

Elk ontwerp of voorstel van decreet dat betrekking heeft op de erkenningsnormen die de gemeenschappen willen uitvaardigen moet aan de andere gemeenschappen, het Rekenhof en de nationale regering voorgelegd worden. Het Rekenhof wint vervolgens het advies van het RIZIV en het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg in en stelt op basis daarvan een verslag op dat aan alle regeringen wordt medegedeeld.\u00a0 Indien op basis hiervan blijkt dat een aanpassing van de normen een negatieve impact op de Belgische begroting of op de sociale zekerheid heeft, vindt op vraag van de federale regering of op vraag van een regering van de betrokken gemeenschap een overleg tussen alle regeringen plaats. Indien er geen akkoord komt, heeft de nationale regering het laatste woord.<\/p>\n

Is deze tijdrovende en geldverspillende procedure nu echt nodig? Zou het niet veel simpeler zijn de materie nationaal of zoals de particratie het zegt \u00ab\u00a0federaal\u00a0\u00bb te houden?<\/strong><\/p>\n

De zogenaamde \u201cVlaamse\u201d overheid geeft trouwens zelf in haar Groenboek zesde staatshervorming<\/i><\/a> (Brussel, 2013, p. 159) de moeilijkheden aan die deze defederalisering met zich meebrengt, nl. het tijdrovende karakter van overleg tussen overheden aangaande de erkenningsnormen of het feit dat erkenningsnormen ook raken aan de uitoefening van geneeskunde, die nog steeds een exclusief federale materie is.<\/p>\n

Men kan hieruit dan ook besluiten dat de zesde staatshervorming het ziekenhuisbeleid geenszins eenvoudiger, effici\u00ebnter of pati\u00ebntvriendelijker maakt. Maar het doel van deze \u201cstaatshervorming\u00a0\u00bb (lees\u00a0: staatsafbraak) is dan ook niet om dit te bewerkstelligen, wel om zoveel mogelijk bevoegdheden te splitsen. Hoe lang zullen de Belgen deze taalnationalistische waanzin nog moeten ondergaan ?<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

REFORME DE L\u2019ETAT (14) : LA POLITIQUE HOSPITALIERE\u00a0: L\u2019AMOUR DE LA COMPLEXITE<\/strong><\/p>\n

Depuis 1980, les communaut\u00e9s sont comp\u00e9tentes pour\u00a0 la politique de dispensation de soins dans et au-dehors des institutions de soins. N\u00e9anmoins, la Loi Sp\u00e9ciale de r\u00e9forme institutionnelle (LSRI) pr\u00e9voit des exceptions. La sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat rend la r\u00e9partition des comp\u00e9tences encore plus compliqu\u00e9e et surtout plus \u00e9parpill\u00e9e qu\u2019\u00e0 l\u2019heure actuelle. Apparemment, l\u2019efficacit\u00e9 de la politique hospitali\u00e8re importe peu pour la particratie.<\/strong><\/p>\n

1) Assurance, programmation, infrastructure et l\u00e9gislation organique<\/strong><\/span><\/p>\n

L\u2019Etat national restera comp\u00e9tent<\/span> pour \u00a0l’assurance maladie-invalidit\u00e9<\/strong> et les r\u00e8gles de base relatives \u00e0 la programmation<\/strong> (p. ex. le nombre maximal de services et d\u00e9partements hospitaliers, les services m\u00e9dicaux et m\u00e9dico-techniques, l\u2019\u00e9quipement lourd etc. \u2026) ainsi que pour \u00a0la fixation des conditions d\u2019agr\u00e9ment<\/strong> comme h\u00f4pital universitaire, conform\u00e9ment \u00e0 la l\u00e9gislation sur les h\u00f4pitaux.<\/p>\n

Avant la sixi\u00e8me reforme de l\u2019Etat, l\u2019organisation de l\u2019infrastructure hospitali\u00e8re<\/strong> \u00e9tait d\u00e9j\u00e0 tr\u00e8s complexe. D\u2019une part, certains travaux d\u2019infrastructure (comme les grands travaux d\u2019entretien ou l\u2019appareillage m\u00e9dical lourd) furent enti\u00e8rement financ\u00e9s par le gouvernement central. D\u2019autre part, les communaut\u00e9s \u00e9taient d\u00e9j\u00e0 comp\u00e9tentes pour la construction ou la transformation des h\u00f4pitaux moyennant une intervention de l\u2019Etat belge \u00e0 concurrence de 40%. Or, la comp\u00e9tence relative \u00e0 l\u2019infrastructure est totalement communautaris\u00e9e<\/span>.<\/p>\n

En revanche, la l\u00e9gislation organique<\/strong> (c.-\u00e0-d. la l\u00e9gislation relative aux caract\u00e9ristiques de base des h\u00f4pitaux, des services hospitaliers, les coop\u00e9rations inter-hospitali\u00e8res, le statut du personnel, la r\u00e9glementation des activit\u00e9s infirmi\u00e8res, la comptabilit\u00e9 etc.) et le financement de l’exploitation, lorsqu’il est organis\u00e9 par la l\u00e9gislation organique \u00e9taient \u00e9galement des comp\u00e9tences nationales. Or, cette l\u00e9gislation organique restera f\u00e9d\u00e9rale<\/span>, \u00e0 l’exception<\/i> donc du co\u00fbt d\u2019investissement de l’infrastructure et de l\u2019appareillage m\u00e9dical lourd.<\/p>\n

Le gouvernement f\u00e9d\u00e9ral reste d\u2019ailleurs comp\u00e9tent pour les charges de cr\u00e9dit \u00e0 court terme, le co\u00fbt des services communs et cliniques, les frais de fonctionnement des services m\u00e9dico-techniques etc.. Autrement dit, l\u2019Etat belge restera comp\u00e9tent pour p. ex. le chauffage, le gaz et l\u2019\u00e9lectricit\u00e9, tandis que les communaut\u00e9s seront comp\u00e9tentes pour l\u2019appareillage m\u00e9dical lourd, pour les travaux de r\u00e9novation et pour le grand entretien des h\u00f4pitaux\u2026 Ce n\u2019est pas coh\u00e9rent\u00a0!<\/p>\n

2) Les normes d\u2019agr\u00e9ment<\/strong><\/span><\/p>\n

Auparavant, le gouvernement national \u00e9tait comp\u00e9tent pour fixer les normes d\u2019agr\u00e9ment<\/strong> relatives notamment \u00e0 l\u2019assurance maladie-invalidit\u00e9, \u00e0 la programmation ou au financement de l\u2019infrastructure. Apr\u00e8s la sixi\u00e8me \u201cr\u00e9forme de l\u2019Etat\u201d, les communaut\u00e9s seront comp\u00e9tentes pour d\u00e9finir les normes auxquelles les h\u00f4pitaux, les services, les programmes de soins, les fonctions hospitali\u00e8res etc. doivent r\u00e9pondre. Ainsi, les normes d\u2019agr\u00e9ment deviendront une comp\u00e9tence partag\u00e9e<\/strong> entre l\u2019Etat national et les communaut\u00e9s.<\/p>\n

Il est \u00e9vident que cette d\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation partielle des normes d\u2019agr\u00e9ment rend la r\u00e9partition des comp\u00e9tences encore plus complexe.<\/strong> Tandis qu\u2019avant, le gouvernement national s\u2019occupait de l\u2019agr\u00e9ment des h\u00f4pitaux, des services hospitaliers ou des fonctions hospitali\u00e8res dans toute la Belgique, la r\u00e9forme de l\u2019Etat instaure dor\u00e9navant une proc\u00e9dure extr\u00eamement compliqu\u00e9e.<\/p>\n

Tout projet ou toute proposition de d\u00e9cret d’une communaut\u00e9 ayant pour objet la fixation des normes d’agr\u00e9ment doit \u00eatre transmis \u00e0 la Cour des Comptes et au gouvernement national. Ensuite, la Cour des Comptes recueille l\u2019avis de l\u2019INAMI et du Centre f\u00e9d\u00e9ral d’expertise des soins de sant\u00e9 et communique, sur base de ces donn\u00e9es, un rapport \u00e0 tous les gouvernements. Si le rapport conclut que l’adoption de ces normes a un impact n\u00e9gatif \u00e0 court ou long terme sur le budget de l’\u00c9tat f\u00e9d\u00e9ral ou sur celui de la s\u00e9curit\u00e9 sociale, une concertation entre tous les gouvernements a lieu \u00e0 la demande du gouvernement f\u00e9d\u00e9ral ou du gouvernement de la communaut\u00e9 concern\u00e9e. Si cette concertation n’aboutit pas \u00e0 un accord, le gouvernement national a le dernier mot.<\/p>\n

Est-il vraiment n\u00e9cessaire de pr\u00e9voir une proc\u00e9dure si co\u00fbteuse et si longue\u00a0? Ne serait-il pas beaucoup plus simple de garder la comp\u00e9tence au niveau national ou comme dit la particratie au niveau \u00ab\u00a0f\u00e9d\u00e9ral\u00a0\u00bb\u00a0? \u00a0<\/strong><\/p>\n

Le soi-disant gouvernement \u201cflamand\u201d souligne d\u2019ailleurs lui-m\u00eame dans son livre vert sur la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat (\u2018Groenboek zesde staatshervorming<\/a>\u2019, <\/i>Bruxelles, 2013, p. 159) les difficult\u00e9s li\u00e9es \u00e0 cette d\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation, comme le caract\u00e8re chronophage de la concertation entre les gouvernements ou le fait que les normes d\u2019agr\u00e9ment touchent \u00e9galement \u00e0 l\u2019exercice de la m\u00e9decine, qui est toujours une mati\u00e8re exclusivement f\u00e9d\u00e9rale.<\/p>\n

On peut donc conclure que la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat ne rend la politique hospitali\u00e8re aucunement plus simple, plus efficace ou plus agr\u00e9able pour le patient. Cependant, le but de cette \u201cr\u00e9forme\u201d de l\u2019Etat (lisez\u00a0: destruction de l\u2019Etat) n\u2019est pas d\u2019y arriver, mais bien de scinder le plus possible. Combien de temps les Belges devront-ils encore devoir subir cette aberration linguistico-nationaliste ?<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sedert 1980 zijn de gemeenschappen bevoegd voor het beleid betreffende zorgverstrekkingen binnen en buiten verplegingsinrichtingen. De Bijzondere Wet inzake de Hervorming van de Instellingen (BWHI) voorziet weliswaar in uitzonderingen. De zesde staatshervorming maakt de bevoegdheidsverdeling nog complexer en vooral nog versnipperder dan ze al was. Een effici\u00ebnt ziekenhuisbeleid is blijkbaar niet zo belangrijk voor de particratie.<\/p>\n

Depuis 1980, les communaut\u00e9s sont comp\u00e9tentes pour la politique de dispensation de soins dans et au-dehors des institutions de soins. N\u00e9anmoins, la Loi Sp\u00e9ciale de r\u00e9forme institutionnelle (LSRI) pr\u00e9voit des exceptions. La sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat rend la r\u00e9partition des comp\u00e9tences encore plus compliqu\u00e9e et surtout plus \u00e9parpill\u00e9e qu\u2019\u00e0 l\u2019heure actuelle. Apparemment, l\u2019efficacit\u00e9 de la politique hospitali\u00e8re importe peu pour la particratie.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":true,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[5,33],"tags":[],"class_list":["post-9248","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-opinions","category-reforme-de-letat"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-2pa","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9248"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11289,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248\/revisions\/11289"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9248"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9248"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9248"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}