{"id":7186,"date":"2013-06-05T17:48:34","date_gmt":"2013-06-05T15:48:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=7186"},"modified":"2021-06-03T08:52:54","modified_gmt":"2021-06-03T07:52:54","slug":"de-slag-bij-woeringen-la-bataille-de-woeringen-1288","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=7186","title":{"rendered":"5 JUNI 1288: DE SLAG BIJ WOERINGEN – 5 JUIN 1288: LA BATAILLE DE WORRINGEN"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>DEZE SLAG BEPAALDE DE OOSTGRENS VAN BELGIE <\/strong><\/p>\n

5 juni (1288) heeft historisch gezien voor Belgi\u00eb evenveel betekenis als 11 juli 1302 (Guldensporenslag). Maar de media-aandacht voor beide middeleeuwse veldslagen is totaal verschillend: niets voor Woeringen en enorm veel (vooral in het noorden van het land) voor de Guldensporenslag. Dit opmerkelijk verschil in behandeling is te wijten aan het flamingantisch imperialisme dat onterecht de Belgische politiek domineert. 5 juni kan dan ook als de Brabantse feestdag worden beschouwd. <\/strong><\/p>\n

Het in 1830 gestichte Koninkrijk Belgi\u00eb kende een lange voorgeschiedenis, die teruggaat tot de eenmaking van de verschillende vorstendommen (Vlaanderen, Brabant, Henegouwen\u2026) onder de Bourgondische hertogen in de 15de eeuw. Aangezien het graafschap Vlaanderen en het hertogdom Brabant de eerste territoria waren die de Bourgondi\u00ebrs verenigden, ging het jonge Koninkrijk dit gedeelte van het land als zijn kerngebied beschouwen. Omdat Frankrijk gedurende de hele 19de eeuw een bedreiging voor Belgi\u00eb bleef (zie onze tekst<\/a>), herdacht de Belgische staat met veel luister de Guldensporenslag (1302). Achtereenvolgens de Vlaamse en de Vlaams-nationalistische beweging zouden die veldslag \u2013 onterecht \u2013 in hun retoriek opnemen (zie onze publicatie<\/a>). Minstens even belangrijk, maar onterecht veel minder bekend, is de Slag bij Woeringen in 1288 die de oostgrens van Belgi\u00eb zou vastleggen.<\/p>\n

Op 5 juni 1288 vond deze slag bij Woeringen in de buurt van Keulen plaats. Deze strijd van de Hertog van Brabant Jan I tegen de aartsbisschop van Keulen duidt op de expansiedrift van het hertogdom Brabant. De slag zorgde ervoor dat belangrijke delen van Belgi\u00eb niet in de handen van Duitse potentaten vielen. Indien het hertogdom Brabant zwak geweest was, hadden die laatste zonder twijfel een deel van Belgi\u00eb geannexeerd. Deze veldslag legde dus in het algemeen de Belgische oostgrens vast, diegene die sommigen ook (deels) de grens van het \u201cWaals gewest\u201d met Duitsland noemen (het \u201cWaals\u201d gewest is een door de particratie uitgevonden onding om de Belgen uit het zuiden te scheiden van die uit het noorden).<\/p>\n

Wat geschiedenis. De provincies Luik en Limburg waren pas in 1795 tot Belgi\u00eb gaan behoren. Dit perifere gebied bleef dan ook lange tijd wat onderbelicht in de Belgische geschiedschrijving. Het prinsbisdom Luik ontstond in 971 omdat de Duitse Keizer Otto I \u00e9\u00e9n van zijn ambtenaren tot bisschop benoemde en hem grafelijke rechten schonk. Dat vorstendom zou zich meermaals uitbreiden rond de middenloop van de Maas en in de regio tussen Samber en Maas. Vanaf de 13de eeuw speelden de steden \u2013 later dan in het graafschap Vlaanderen, maar vroeger dan in het hertogdom Brabant \u2013 een rol in het landsbestuur. In het prinsbisdom ontwikkelde zich een proto-nationaal gevoel. De opstand van de steden in 1256 werd gevoerd voor \u201cde vrijheid van het land\u201d. (L. WILS, Van Clovis tot Di Rupo<\/em>, de Lange Weg van de naties in de Lage Landen<\/em>, Antwerpen, 2005, pp. 25-29).<\/p>\n

In de 12de eeuw beschikte het Hertogdom Brabant \u2013 i.t.t. Vlaanderen, een leen van Frankrijk \u2013 over een vrij grote autonomie binnen het Duitse Rijk. De hertogen voerden met een bewonderenswaardig geduld een politiek die gericht was op de bemachtiging van de handelsbaan tussen Rijn en Noordzee, waarvan de materi\u00eble welvaart van het vorstendom afhing. In 1229 hadden de burgers van Luik, Hoei, Dinant, Sint-Truiden, Maastricht en Tongeren het openstaan van het Luikse bisschopsambt gebruikt om een verbond aan te gaan, waartegen de bisschop aanvankelijk machteloos stond. Vandaar dat hij een bondgenoot zocht \u2013 en dat was wellicht zijn enige keuze \u2013 bij de hertog van Brabant. De hertogen beheersten het spel echter volkomen en mengden zich volop in de destabilisering van het prinsbisdom door nu eens de prinsbisschop, dan weer de burgers te steunen en zo beide partijen te neutraliseren.<\/p>\n

Anderzijds waren de aartsbisschoppen van Keulen \u2013 die eertijds bondgenoten van Brabant waren \u2013 gaandeweg een hinderpaal geworden in de uitbreiding van de hertogelijke macht. In 1239 voerde Brabant een veldslag in de buurt van Bonn, waardoor het een bruggenhoofd op de rechteroever van de Rijn verkreeg. Bovendien was het Duitse Keizerrijk in de 13de eeuw in verval wat in de kaart van de hertogen speelde. Door een behendige politiek verwierven de Brabanders gebieden en steden van het Duitse Rijk tussen Brabant en de Rijn en van de grenzen van de diocese Trier tot aan de Noordzee. De band tussen het Keizerrijk en Brabant verzwakte en het hertogelijk Huis bezag de Duitse Keizer ook minder en minder als zijn leenheer.<\/p>\n

Hertog Jan I wierp zichzelf in die omstandigheden op tot behoeder van de \u2018Landsvrede tusschen Maas en Rijn\u2019. In 1279 sloot hij een alliantie en douane-unie met de aartsbisschop van Keulen, de graaf van Gelder en de graaf van Kleef. Omstreeks dat moment onderhandelde hij ook met Aken en Keulen. In 1286 erkende de stad Luik hem als voogd.<\/p>\n

Toen in 1283 Ermengarde van Limburg kinderloos gestorven was, brak een leenroerige twist om de openstaande erfenis uit. De hertog van Brabant kocht de aanspraken van een troonpretendent af, waardoor verschillende anderen zich tegen hem verenigden, waaronder de aartsbisschop van Keulen en de graaf van Vlaanderen. De oost- en de westgrenzen van het vorstendom waren bedreigd. Brabant bekwam echter een alliantie met Holland en een neutraliteitsstatuut voor Luik. De hertog bespeelde bovendien de inwoners van Keulen: toen zij in opstand kwamen tegen hun aartsbisschop, brak de oorlog uit.<\/p>\n

Jan trok ten strijde met de Brabantse ridders, de stedelijke strijdkrachten van Leuven, Brussel, Antwerpen, Tienen, Geldenaken en Nijvel, voegde de troepen van Luik, Kleef en Gulik bij de zijne, en trok naar de Rijn. De aartsbisschop van Keulen \u2013 die meende gewonnen spel te hebben \u2013 verzamelde zijn vazallen en bondgenoten rond zich. Maar de Brabantse hertog had nog een troefkaart: aan de burgers van Keulen en de landbouwers verklaarde hij dat hij slechts gekomen was om de landsvrede \u2013 van wie hij de beschermer was \u2013 te herstellen. Daarop volgde een belegering van de burcht Woeringen, een stad die weinig geliefd was bij de Keulse kooplieden wegens de hoge tollen op de Rijnboten.<\/p>\n

Op 5 juni 1288 werd onder de muren van de vesting van Woeringen de hele dag slag geleverd. De Brabanders waren in ondertal, maar hadden betere krijgers. De zware vijandelijke ruiterij voerde als eerste een charge uit, waarna de rangen gesloten werden. \u2019s Namiddags werd de veldslag beslecht door een beweging tegen de flank van het aartsbisschoppelijk leger. 1200 doden bleven op het slagveld liggen. De Brabanders hadden een formidabele overwinning behaald (H. PIRENNE, Geschiedenis van Belgi\u00eb<\/em>, Deel I, Gent, 1902, pp. 225-236).<\/p>\n

De uitslag van de slag bij Woeringen ging de Nederlanden rond en werd in het Nederlands en het Frans bezongen. Voor de burgerij was het de overwinning van de handel. In Brabant verhoogde de slag het prestige van de dynastie en diens territoriale macht. De nederlaag van de aartsbisschop van Keulen was het begin van het einde van zijn politieke invloed. Het hertogdom Limburg werd tot het einde van de 13de eeuw met Brabant verenigd. Daardoor beschikten de Brabanders eindelijk over de handelsweg tussen Duitsland en de Nederlanden, waar ze al generaties naar streefden.<\/p>\n

Een ander gevolg van de veldslag was dat het hertogdom Limburg (niet te verwarren met de huidige provincie met dezelfde naam) nadien gedurende 600 jaar een unie met Brabant zou vormen, hetgeen aantoont dat Brabant haar gezag aan de Duitse vorsten opgelegd had. Vandaag maakt het hertogdom Limburg deels deel uit van Belgi\u00eb, terwijl een ander deel Nederland toebehoort.<\/p>\n

Nog belangrijker was dat de slag de onafhankelijkheid van Brabant t.o.v. het Duitse Rijk bevestigde. Daardoor was de slag de eerste stap in de vastlegging van de oostgrens van Belgi\u00eb. Toen in 1366 het prinsbisdom Luik het graafschap Loon (ongeveer de huidige provincie Limburg) inlijfde, lag die voor honderden jaren \u2013 eigenlijk tot op heden \u2013 zo goed als vast. De veldslag was \u00e9\u00e9n van de grootste uit de middeleeuwen. Kan men zich inbeelden dat om het even welk land zo\u2019n gebeurtenis, die aan de basis van de natie ligt, niet zou herdenken ? In het federale Belgi\u00eb, dat gedomineerd wordt door separatisten uit het noorden en uit het zuiden, blijkt dat evenwel mogelijk.<\/strong><\/p>\n

<\/h5>\n
CETTE BATAILLE A ETABLI LA FRONTIERE ORIENTALE DE LA BELGIQUE
\n<\/strong><\/h5>\n

Le 5 juin (1288) a autant de signification pour la Belgique que le 11 juillet 1302 (la Bataille des Ep\u00e9rons d\u2019or). Toutefois, l\u2019\u00e9cho m\u00e9diatique accord\u00e9 aux deux batailles m\u00e9di\u00e9vales est totalement diff\u00e9rent : rien pour Worringen et \u00e9norm\u00e9ment (surtout au nord du pays) pour la bataille des Ep\u00e9rons d\u2019or. Cette remarquable diff\u00e9rence de traitement est due \u00e0 l\u2019imp\u00e9rialisme flamingant qui domine \u00e0 tort la politique belge. Le 5 juin peut donc \u00eatre consid\u00e9r\u00e9 comme la f\u00eate braban\u00e7onne. <\/strong><\/p>\n

Lors de sa fondation en 1830, le Royaume de Belgique avait d\u00e9j\u00e0 une longue histoire, remontant \u00e0 l’unification des divers comt\u00e9s et duch\u00e9s (Flandre, Brabant, Hainaut, …) sous les ducs bourguignons au 15\u00e8me si\u00e8cle. Vu que le Comt\u00e9 de Flandre et le Duch\u00e9 de Brabant furent les premiers territoires \u00e0 \u00eatre r\u00e9unis sous les Bourguignons, ils furent consid\u00e9r\u00e9s comme le noyau du jeune royaume. Parce que la France, durant tout le 19\u00e8me si\u00e8cle, est rest\u00e9e une menace pour la Belgique (voir notre publication \u00e0 ce propos<\/a>), l’Etat belge a mis un point d’honneur \u00e0 comm\u00e9morer en grande pompe la Bataille des Eperons d’Or (1302). Plus tard, les mouvements flamand et nationaliste-flamand int\u00e9gr\u00e8rent – erron\u00e9ment \u2013 la bataille flamande dans leur rh\u00e9torique (voir notre texte<\/a>). Mais, malgr\u00e9 le fait qu’elle fut aussi importante pour notre histoire par l\u2019\u00e9tablissement de notre fronti\u00e8re orientale, la Bataille de Woeringen est bien moins connue. A tort.<\/p>\n

Le 5 juin 1288, la bataille de Woeringen a eu lieu dans les environs de Cologne. Cette lutte du Duc de Brabant Jean Ier contre l\u2019archev\u00eaque de Cologne d\u00e9montre la volont\u00e9 d\u2019expansion de duch\u00e9 de Brabant. La bataille a fait en sorte que des parties importantes de la Belgique ne sont pas tomb\u00e9es en mains de potentats allemands.  Si le duch\u00e9 de Brabant avait \u00e9t\u00e9 faible, ces derniers auraient sans doute annex\u00e9 une partie de la Belgique.  Cette bataille a fix\u00e9 de fa\u00e7on g\u00e9n\u00e9rale la fronti\u00e8re orientale de la Belgique, celle que certains appelent aussi (partiellement) la fronti\u00e8re de la “r\u00e9gion wallonne” avec l’Allemagne (la r\u00e9gion  \u00ab wallonne \u00bb est ce machin invent\u00e9 par la particratie pour s\u00e9parer les Belges du sud de ceux du nord).<\/p>\n

Un peu d\u2019histoire. Les provinces de Li\u00e8ge et de Limbourg ne furent pas int\u00e9gr\u00e9es \u00e0 la Belgique avant 1795. Ces territoires p\u00e9riph\u00e9riques sont donc quelque peu n\u00e9glig\u00e9s dans l’histoire belge. La principaut\u00e9 de Li\u00e8ge fut fond\u00e9e en 971 suite \u00e0 la nomination par l’empereur Otton 1er d’un de ses fonctionnaires au poste d’\u00e9v\u00eaque tout en lui conf\u00e9rant les pouvoirs d’un comte. La principaut\u00e9 s’\u00e9tendit peu \u00e0 peu autour du bassin de la Meuse et dans la r\u00e9gion entre Sambre et Meuse. A partir du 13\u00e8me si\u00e8cle, les villes de la principaut\u00e9 jou\u00e8rent un vrai r\u00f4le administratif, \u00e0 l’instar de ce qui existait d\u00e9j\u00e0 dans le comt\u00e9 de Flandre et qui se passerait plus tard dans le duch\u00e9 de Brabant. Un sentiment proto-national s’y d\u00e9veloppa ainsi. La r\u00e9volte des villes de 1256 fut d’ailleurs men\u00e9e pour “la libert\u00e9 du pays” (L. WILS, Van Clovis tot Di Rupo, de Lange Weg van de naties in de Lage Landen<\/em>, Anvers, 2005, pp. 25-29).<\/p>\n

Durant le 12\u00e8me si\u00e8cle, le duch\u00e9 de Brabant poss\u00e9dait un tr\u00e8s grande autonomie, contrairement au comt\u00e9 de Flandre, un fief du Royaume de France. Les ducs menaient patiemment une politique concentr\u00e9e sur le renforcement du commerce entre le Rhin et la Mer du Nord, r\u00e9gion dont d\u00e9pendait la prosp\u00e9rit\u00e9 du duch\u00e9.  En 1229, les habitants de Li\u00e8ge, Huy, Dinant, Saint-Trond, Maastricht et Tongres utilis\u00e8rent l’ouverture de l’\u00e9piscopat de Li\u00e8ge pour former une alliance contre laquelle l’\u00e9v\u00eaque ne pouvait rien. Il chercha donc un alli\u00e9 – ce qui \u00e9tait peut-\u00eatre son unique choix – en la personne du duc de Brabant. Les ducs form\u00e8rent une alliance et r\u00e9ussirent \u00e0 stabiliser la principaut\u00e9 en soutenant alternativement le Prince-\u00e9v\u00eaque et les citoyens pour ensuite les neutraliser l’un l’autre.<\/p>\n

Par ailleurs, les archev\u00eaques de Cologne – d\u00e9j\u00e0 alli\u00e9s du Brabant – devinrent progressivement un obstacle \u00e0 la puissance montante du duch\u00e9. En 1239, le Brabant livra bataille dans la r\u00e9gion de Bonn et gagna une t\u00eate de pont sur la rive droite du Rhin. En outre, le d\u00e9clin de l’Empire germanique au 13\u00e8me si\u00e8cle ne fit qu’encourager ce mouvement. Par une politique habile, les Braban\u00e7ons conquirent les r\u00e9gions et villes situ\u00e9es \u00e0 la fois dans l’Empire germanique, entre le Brabant et le Rhin, et entre les fronti\u00e8res du dioc\u00e8se de Tr\u00e8ves et la mer du Nord. Le lien entre l’Empire et le Brabant s’affaiblit et la Maison ducale consid\u00e9ra de moins en moins l’Empereur comme son suzerain.<\/p>\n

Le duc Jean 1er se pr\u00e9senta d\u00e8s lors comme le gardien de “La paix des pays entre la Meuse et le Rhin”. En 1279, il \u00e9tablit une alliance et une union douani\u00e8re avec l’archev\u00eaque de Cologne, le comt\u00e9 de Gueldre et le comt\u00e9 de Cl\u00e8ves. C’est dans cette p\u00e9riode qu’il a entam\u00e9 des n\u00e9gociations avec Aix-la-Chapelle et Cologne. En 1286, la ville de Li\u00e8ge le reconnut comme seigneur.<\/p>\n

Lorsqu’en 1283, Ermengarde de Limbourg d\u00e9c\u00e8da sans descendance, une querelle de succession \u00e9clata. Le duc de Brabant fit valoir ses droits en tant que pr\u00e9tendant au titre, unissant contre lui par ce geste d’autres puissances, dont l’archev\u00eaque de Cologne et le comt\u00e9 de Flandre. Les fronti\u00e8res orientales et occidentales de son domaine furent menac\u00e9es. Le Brabant obtint cependant une alliance de la Hollande et un statut de neutralit\u00e9 de Li\u00e8ge. Le duc manipula \u00e9galement les habitants de Cologne: alors qu’ils se r\u00e9volt\u00e8rent contre leur archev\u00eaque, la guerre \u00e9clata.<\/p>\n

Jean partit au combat avec les chevaliers braban\u00e7ons, les arm\u00e9es de Louvain, Bruxelles, Anvers, Tirlemont, Jodoigne et Nivelles, en plus des troupes de Li\u00e8ge, Cl\u00e8ves et Juliers et se diriga vers le Rhin.<\/p>\n

\"Belgi\u00eb<\/a>
Belgi\u00eb in 1300 – La Belgique en 1300<\/figcaption><\/figure>\n

L’archev\u00eaque de Cologne, certain de sa victoire, r\u00e9unissait ses vassaux et alli\u00e9s autour de lui. Mais le duc de Brabant avait encore un atout: il expliqua aux habitants de Cologne et aux paysans qu’il n’\u00e9tait l\u00e0 que pour r\u00e9tablir la “Paix des Pays” dont il \u00e9tait le garant. Il assi\u00e9gea le ch\u00e2teau de Woeringen, une ville peu aim\u00e9e des commer\u00e7ants de Cologne en raison de ses taxes \u00e9lev\u00e9es impos\u00e9e aux bateaux du Rhin.<\/p>\n

 Le 5 juin 1288, la bataille s\u00e9vissait tout la journ\u00e9e aux pieds des fortifications de Woeringen. Les Braban\u00e7ons \u00e9taient en sous-nombre mais mieux entra\u00een\u00e9s. La cavalerie lourde lan\u00e7a une premi\u00e8re charge, avant que les rangs ne se resserr\u00e8rent. Dans l\u2019apr\u00e8s-midi, la bataille s\u2019est achev\u00e9e par un mouvement dans le flanc de l\u2019arm\u00e9e de l\u2019archev\u00eaque. 1.200 morts sont rest\u00e9s sur le champ de bataille. Les Braban\u00e7ons avaient remport\u00e9 une victoire glorieuse (H. PIRENNE, Histoire de Belgique,<\/em> Tome I, Gand, 1902, pp. 225-236).<\/p>\n

La victoire de Woeringen fit le tour des Pays-Bas et a \u00e9t\u00e9 c\u00e9l\u00e9br\u00e9e en n\u00e9erlandais et en fran\u00e7ais. Pour la bourgeoisie, ce fut la victoire du commerce. Dans le Brabant, la bataille augmenta le prestige de la dynastie et de son pouvoir territorial. La d\u00e9faite de l\u2019archev\u00eaque de Cologne marqua le d\u00e9but de la fin de son influence politique. Le comt\u00e9 de Limbourg fut r\u00e9uni avec le Brabant jusqu\u2019\u00e0 la fin du 13i\u00e8me si\u00e8cle. Ainsi, les Braban\u00e7ons disposaient enfin d\u2019une route commerciale entre l\u2019Allemagne et les Pays-Bas qu\u2019ils convoit\u00e8rent d\u00e9j\u00e0 depuis des g\u00e9n\u00e9rations.<\/p>\n

Un autre r\u00e9sultat de la bataille fut que le duch\u00e9 de Limbourg (\u00e0 ne pas confondre avec la province actuelle qui porte ce nom) formerait ensuite durant 600 ans une union avec le Brabant, ce qui d\u00e9montre que le Brabant avait impos\u00e9 son autorit\u00e9 aux principaut\u00e9s allemandes. Aujourd’hui, une partie du duch\u00e9 de Limbourg fait partie de la Belgique, tandis qu’une autre partie appartient aux Pays-Bas.<\/p>\n

Encore plus important fut le fait que la bataille confirma l\u2019ind\u00e9pendance du Brabant par rapport \u00e0 l\u2019empire germanique. De ce fait, la bataille fut la premi\u00e8re \u00e9tape dans la fixation de la fronti\u00e8re orientale de la Belgique. Lorsqu\u2019en 1366, l\u2019archev\u00each\u00e9 de Li\u00e8ge conquit le comt\u00e9 de Loon (approximativement l\u2019actuelle province du Limbourg belge), cette fronti\u00e8re fut fix\u00e9e pour des centaines d\u2019ann\u00e9es (en r\u00e9alit\u00e9 jusqu\u2019\u00e0 aujourd\u2019hui).  La bataille fut l\u2019une des plus grandes du Moyen \u00c2ge. Peut-on imaginer qu’un pays quelconque ne comm\u00e9more pas un tel \u00e9v\u00e8nement qui est \u00e0 la base de la fondation de la nation? En Belgique f\u00e9d\u00e9rale, domin\u00e9e par les s\u00e9paratistes du nord et du sud, cela semble pourtant possible.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

5 juni (1288) heeft historisch gezien voor Belgi\u00eb evenveel betekenis als 11 juli 1302 (Guldensporenslag). Maar de media-aandacht voor beide middeleeuwse veldslagen is totaal verschillend: niets voor Woeringen en enorm veel (vooral in het noorden van het land) voor de Guldensporenslag. Dit opmerkelijk verschil in behandeling is te wijten aan het flamingantisch imperialisme dat onterecht de Belgische politiek domineert. 5 juni kan dan ook als de Brabantse feestdag worden beschouwd.<\/p>\n

Le 5 juin (1288) a autant de signification pour la Belgique que le 11 juillet 1302 (la Bataille des Ep\u00e9rons d\u2019or). Toutefois, l\u2019\u00e9cho m\u00e9diatique accord\u00e9 aux deux batailles m\u00e9di\u00e9vales est totalement diff\u00e9rent : rien pour Woeringen en \u00e9norm\u00e9ment (surtout au nord du pays) pour la bataille des Ep\u00e9rons d\u2019or. Cette remarquable diff\u00e9rence de traitement est due \u00e0 l\u2019imp\u00e9rialisme flamingant qui domine \u00e0 tort la politique belge. Le 5 juin peut donc \u00eatre consid\u00e9r\u00e9 comme la f\u00eate braban\u00e7onne.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":true,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[7,1],"tags":[],"class_list":["post-7186","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-history","category-news0"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-1RU","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7186","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7186"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7186\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13272,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7186\/revisions\/13272"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7186"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7186"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7186"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}