{"id":5835,"date":"2012-06-18T14:25:16","date_gmt":"2012-06-18T12:25:16","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=5835"},"modified":"2016-11-16T12:32:09","modified_gmt":"2016-11-16T11:32:09","slug":"la-belgique-une-cobelgie-een-franse-kolonie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=5835","title":{"rendered":"LA BELGIQUE, UNE COLONIE FRANCAISE? – BELGI\u00cb, EEN FRANSE KOLONIE?"},"content":{"rendered":"

LA BELGIQUE, UNE COLONIE FRANCAISE?\u00a0<\/strong><\/p>\n

On ne pouvait ignorer \u00e0 l\u2019approche des \u00e9lections fran\u00e7aises que les m\u00e9dias du r\u00e9gime antibelge et surtout ceux de la \u00ab\u00a0communaut\u00e9 fran\u00e7aise\u00a0\u00bb –\u00a0 en l\u2019occurrence, la d\u00e9signation est plus appropri\u00e9e que celle de \u00ab F\u00e9d\u00e9ration Wallonie-Bruxelles \u00bb – ont suivi\u00a0 l\u2019\u00e9v\u00e9nement avec un int\u00e9r\u00eat plus qu\u2019ordinaire. Il semblait comme si la Belgique \u00e9tait devenue le 120\u00e8me\u00a0d\u00e9partement \u2013 ou la 28\u00e8me\u00a0r\u00e9gion \u2013 de France. Toutefois, ne serait-ce\u00a0d\u00e9j\u00e0 bien plus\u00a0une r\u00e9alit\u00e9 \u00e0 l\u2019heure actuelle que nous ne le pensons\u00a0? Ou est-ce une co\u00efncidence que nos banques, notre secteur de gaz et d’\u00e9lectricit\u00e9 ainsi qu’une grande partie de notre secteur d\u2019alimentation\u00a0sont aux mains de Fran\u00e7ais? <\/strong><\/p>\n

Dans ce texte, nous examinerons la colonisation politique (et non \u00e9conomique) de la Belgique par la <\/strong>France<\/strong>, qui se manifeste surtout dans le sud du pays.<\/strong><\/p>\n

La Belgique est situ\u00e9e \u00e0 la crois\u00e9e de deux (anciennes) grandes puissances, l’Allemagne et la France. Tout au long de notre histoire nationale, avant la R\u00e9volution belge de 1830, la France a essay\u00e9 d\u2019agrandir son influence dans nos r\u00e9gions. Apr\u00e8s la fondation du Deuxi\u00e8me Empire Allemand en 1871, l\u2019Allemagne l’a fait aussi, mais ces tentatives ont (probablement) pris\u00a0fin avec l’effondrement de l’imp\u00e9rialisme allemand en 1945.<\/p>\n

1. LES ORIGINES : L\u2019EMPIRE DU CENTRE<\/strong><\/p>\n

\"Le<\/a>
Le Trait\u00e9 de Verdun (843) – Het Verdrag van Verdun (843) (source photo inconnue – bron foto onbekend)<\/figcaption><\/figure>\n

\u00c0 la mort de Louis le Pieux (840), le fils de Charlemagne, son empire \u2013 qui incluait la plupart de l’Europe de l’Ouest \u2013 fut partag\u00e9 entre ses trois fils (trait\u00e9 de Verdun, 843). L’Empire du Centre,\u00a0 qui revenait \u00e0 Lothaire,\u00a0 englobait dans le Nord un territoire plus grand que l’actuel Benelux (\u00e0 l’exception du comt\u00e9 de Flandre, qui devenait un fief fran\u00e7ais) dont le Rhin constituaient les fronti\u00e8res nord et est. Le centre de l’Empire comprenait un territoire, plus grand que l’actuelle Alsace-Lorraine. Au sud,\u00a0cette r\u00e9gion\u00a0comprenait la Bourgogne, la Provence et la plus grande partie de l’Italie du Nord, y compris la Corse. Certaines parties de la Suisse actuelle appartenaient \u00e9galement \u00e0 l’Empire du Centre. A l\u2019ouest de ce Royaume se d\u00e9veloppait le noyau de ce qui est aujourd’hui la France, \u00e0 l\u2019est le noyau de l\u2019Allemagne actuelle. L’Empire du Centre a rapidement \u00e9t\u00e9 absorb\u00e9 par ces deux territoires : en l’an 870 (trait\u00e9 de Meerssen), la division fut presque totale.<\/p>\n

2. LES ROYAUMES BOURGUIGNONS<\/strong><\/p>\n

Cependant, la Bourgogne a \u00e9chapp\u00e9 \u00e0 cette division. L’histoire de la Belgique est \u00e9troitement li\u00e9e au d\u00e9veloppement de cette r\u00e9gion. D\u00e9j\u00e0 en 407, le premier Royaume de Bourgogne a \u00e9t\u00e9 fond\u00e9 par les Bourguignons pr\u00e8s de Worms, un Royaume qui a finalement \u00e9t\u00e9 d\u00e9truit par les Romains. Le deuxi\u00e8me Royaume (443-534) a \u00e9t\u00e9 fond\u00e9 dans la r\u00e9gion de l’actuelle Bourgogne et\u00a0fut finalement annex\u00e9 \u00e0 l’Empire des Francs, dont il fit partie jusqu’en 843.<\/p>\n

Entre parenth\u00e8ses, les Francs constituent un peuple germanique apparaissant sous la forme d’une conf\u00e9d\u00e9ration de tribus au moment des grandes invasions. Une partie d’entre eux a jou\u00e9 un r\u00f4le central dans l’histoire fran\u00e7aise, des Pays-Bas, de la Belgique et de l’Allemagne \u00e0 compter de leur s\u00e9dentarisation en Gaule Romaine . Ils ont donn\u00e9 leur nom \u00e0 la France et aux Fran\u00e7ais (Wikipedia<\/em>). Les Belges francophones sont donc en grande partie d\u2019origine germanique\u2026<\/p>\n

Par le trait\u00e9 de Verdun, la Bourgogne a \u00e9t\u00e9 divis\u00e9e entre la France et l’Empire du Centre. Pendant les divisions de l’Empire du Centre le (troisi\u00e8me) royaume bourguignon a connu une renaissance (855-863). \u00c0 la fin du 9i\u00e8me<\/sup> si\u00e8cle, il y avait trois Etats qui portaient le nom de Bourgogne\u00a0: deux royaumes et un duch\u00e9 (\u00b0 888). Finalement, les deux royaumes furent absorb\u00e9s par le Saint-Empire romain, sauf le comt\u00e9 de Bourgogne qui s\u2019est form\u00e9 en 867 (et qui fut un fief allemand jusqu\u2019au 13i\u00e8me<\/sup> si\u00e8cle). Le duch\u00e9\u00a0tomba sous le pouvoir des rois fran\u00e7ais. En 1363, les ducs de Bourgogne ont r\u00e9ussi \u00e0 acqu\u00e9rir le comt\u00e9. Encore une fois, les Bourguignons ont essay\u00e9 de transformer leurs possessions un (cinqui\u00e8me) Royaume.<\/p>\n

\"Charles<\/a>
Charles le T\u00e9m\u00e9raire – Karel de Stoute (1433-1477)<\/figcaption><\/figure>\n

Dans la p\u00e9riode entre 1363 et 1477, les ducs de Bourgogne ont acquis, par mariages, par successions et par rentes, un empire compos\u00e9 de deux blocs : d’une part la Bourgogne historique au Sud, d\u2019autre part, une zone plus grande que l’actuel Benelux au Nord. La tentative d\u2019unification des deux territoires par Charles le T\u00e9m\u00e9raire \u2013 pour restaurer partiellement l’Empire du Centre \u2013 \u00e9choua en 1477, quand celui-ci perdit la bataille de Nancy contre le Roi de France.<\/p>\n

Lorsque le pouvoir bourguignon a atteint son apog\u00e9e, l\u2019empire bourguignon englobait (environ) le B\u00e9n\u00e9lux actuel \u00e9largi\u00a0par de grandes parties de la France actuelle (tant au Nord, qu\u2019\u00e0 l\u2019Est et au Centre) voire d\u2019une partie de l\u2019Allemagne de l\u2019Ouest. La principaut\u00e9 de Li\u00e8ge (qui englobait entre autres les provinces actuelles de Li\u00e8ge et du Limbourg)\u00a0n\u2019en faisait partie que durant une courte p\u00e9riode et deviendrait ensuite un Etat ind\u00e9pendant jusqu\u2019en 1795.<\/p>\n

\"Bourgogne-<\/a>
Bourgogne – Bourgondi\u00eb (1477)<\/figcaption><\/figure>\n

3. LES ANNEXATIONS FRANCAISES JUSQU\u2019AU 19i\u00e8me SIECLE<\/strong><\/p>\n

Rappelons au lecteur que la nation belge est plus vieille que le Royaume de Belgique. Apr\u00e8s la fondation de la Belgique par les ducs de Bourgogne\u00a0au Moyen \u00c2ge, le territoire passa ensuite \u2013 au cours du 15\u00e8me si\u00e8cle \u2013 en mains bourguignonnes. Le 4 novembre 1549, la Sanction Pragmatique fut \u00e9dit\u00e9e, par laquelle les Pays-Bas bourguignons devenaient juridiquement un pays un et indivisible.<\/p>\n

Il y a un si\u00e8cle, l\u2019\u00e9minent historien n\u00e9erlandais Huizinga remarqua: \u201cLes Pays-Bas m\u00e9ridionaux<\/em> [lire: la Belgique] devenaient \u00e0 presque tous les \u00e9gards la vraie extension, quoique coup\u00e9e des deux c\u00f4t\u00e9s, de l\u2019empire bourguignon.<\/em>\u00a0\u00bb (J. HUIZINGA, \u201cUit de voorgeschiedenis van ons nationaal besef\u201d, De Gids, \u00e9d. 76, 1\u00e8re partie, 1912, p. 487). Ainsi, il pr\u00e9cisait d\u2019abord que le Royaume de Belgique fut, comme on l\u2019a indiqu\u00e9, n\u00e9 de l\u2019h\u00e9ritage bourguignon, mais aussi qu\u2019au cours des si\u00e8cles la Belgique avait perdu des territoires. Evidemment, le territoire perdu ne passait pas seulement \u00e0 la Hollande, qui \u00e9tait reconnue comme un Etat ind\u00e9pendant en 1648, mais aussi, et surtout, \u00e0 la France.<\/p>\n

Les territoires historiquement belges suivants ont \u00e9t\u00e9 annex\u00e9s par la France au 15\u00e8me et au 16\u00e8me si\u00e8cle: la Bourgogne (1477), Metz et Verdun (1552), Franche-Comt\u00e9 (1648), Lothaire (1648\/1733), le comt\u00e9 d\u2019Artois (1659), des parties de la Picardie et du Hainaut (1659), Dunkerque (1662), Lille (1668), Strasbourg et des parties du Luxembourg (1684). La Belgique a aussi perdu des territories \u00e0 l’avantage de la Prusse, mais dans une moindre mesure (par exemple des parties du Luxembourg en 1815).<\/p>\n

\"La<\/a>
La Bataille de Fleurus (1794): une victoire fran\u00e7aise contre les Autrichiens en Belgique – de Slag bij Fleurus (1794): een Franse overwinning tegen de Oostenrijkers in Belgi\u00eb (1794)<\/figcaption><\/figure>\n

A la fin du 18\u00e8me si\u00e8cle, la France r\u00e9volutionnaire d\u00e9clencha une guerre contre les Pays-Bas habsbourgeois (autrichiens).\u00a0De ce fait, la Belgique a \u00e9t\u00e9 incorpor\u00e9e dans la France pour une p\u00e9riode de plus de 20 ann\u00e9es.\u00a0Au 19\u00e8me si\u00e8cle, la France a essay\u00e9 d\u2019annexer la Belgique \u2013 ou \u00e0 tout le moins a planifi\u00e9 une telle d\u00e9marche \u2013 en 1830, 1860 et 1880. \u00a0Apr\u00e8s l\u2019\u00e9chec de l\u2019annexation territoriale, la France a soutenu le mouvement \u201cwallon\u201d (lire: francophone) et, ensuite, dans la deuxi\u00e8me moiti\u00e9 du vingti\u00e8me si\u00e8cle, le mouvement \u201cflamand\u201d.<\/p>\n

4. LES DEUX GUERRES MONDIALES<\/strong><\/p>\n

Avant la Premi\u00e8re Guerre Mondiale (1905-1914), la campagne de propagande fran\u00e7aise a atteint un nouveau point culminant, notamment par l\u2019octroi de subsides \u00e0 certains journaux francophones belges, par des investissements dans des Expositions Universelles belges etc.\u00a0 Le wallingant Jules Destr\u00e9e \u2013 qui ne participa cependant pas \u00e0 ce mouvement pro-fran\u00e7ais \u2013 et le mouvement \u201cwallon\u201d trouv\u00e8rent un nouveau symbole en France: le coq. Jamais dans l\u2019Histoire de la Belgique ce symbole\u00a0n’avait \u00e9t\u00e9\u00a0utilis\u00e9 \u00e0 des fins nationalistes. Le\u00a0 drapeau \u201cwallon\u201d \u00e9tait n\u00e9.<\/p>\n

\"\"<\/a>L\u2019invasion allemande de la Belgique du 4 ao\u00fbt 1914 effa\u00e7a de fa\u00e7on abrupte le statut de neutralit\u00e9 qui \u00e9tait impos\u00e9 \u00e0 notre pays par les grandes puissances depuis 1839. La Belgique se battit\u00a0alors aux c\u00f4t\u00e9s du Royaume-Uni et de la France contre l\u2019Empire allemand. N\u00e9anmoins, la Belgique n\u2019\u00e9tait pas dans le camp des alli\u00e9s. La France et la Grande Bretagne n\u2019ont fait qu\u2019aider notre pays, dont ils garantissaient la neutralit\u00e9. Lorsque la guerre se termina en 1918, les Belges pouvaient choisir entre la neutralit\u00e9 et une alliance. Il va de soi que le prestige des alli\u00e9s avait fort augment\u00e9 et que l\u2019Allemagne \u2013 le pays qui avait d\u00e9truit la Belgique et d\u00e9sorganis\u00e9 sa politique (voir notre dernier article<\/a>) \u2013 avait perdu tout son cr\u00e9dit de l\u2019avant guerre.<\/p>\n

Dans ce contexte, le 7 septembre 1920, un accord militaire franco-belge fut conclu. Selon les flamingants, cet accord \u00e9tait \u2013 et ils n\u2019avaient pas tort \u2013 une expression de l\u2019expansionisme fran\u00e7ais. Entretemps, l\u2019on sait que la Cour royale belge y fut oppos\u00e9e. En 1933 \u2013 suite \u00e0 la prise du pouvoir par les nazis en Allemagne \u00a0\u2013 la peur d\u2019une intervention pr\u00e9ventive de la France prit de l\u2019ampleur dans les cercles diplomatiques belges (Bruno DE WEVER, Greep naar de macht<\/em>, Tielt, 1994, pp. 192-194). Le 24 avril 1937, l\u2019accord fut r\u00e9sili\u00e9 et la Belgique revenait \u00e0 sa politique de neutralit\u00e9.<\/p>\n

\"Le<\/a>
Le Roi\/Koning Leopold III (bron foto ongekend – source photo inconnue)<\/figcaption><\/figure>\n

La Deuxi\u00e8me Guerre Mondiale\u00a0mit de nouveau un terme \u00e0 cette neutralit\u00e9. Lorsque les troupes allemandes franchirent la fronti\u00e8re belge le 10 mai 1940, la Belgique fit appel \u00e0 la France et au Royaume Uni. L\u2019avanc\u00e9e allemande progressa rapidement et \u00e0 la fin du mois de mai, l\u2019arm\u00e9e belge fut totalement encercl\u00e9e par les troupes allemandes. Le 25 mai 1940, cette situation causa une rupture entre le Roi Leopold III et ses ministres. Selon le gouvernement belge, la Belgique devait continuer la lutte en tant qu\u2019alli\u00e9 de la France et du Royaume Uni. A l\u2019encontre cet argument, le Roi d\u00e9fendait le point de vue que ces deux pays n\u2019\u00e9taient que les \u201cgarants\u201d de la neutralit\u00e9 belge. Il ne voulait pas que l\u2019arm\u00e9e belge \u2013 dont la situation \u00e9tait devenue d\u00e9sesp\u00e9r\u00e9e \u2013 f\u00fbt sacrifi\u00e9e pour les int\u00e9r\u00eats franco-anglais. Le 28 mai 1940, le Roi capitula, ce qui provoqua la col\u00e8re et la haine de l\u2019Etat-major et du gouvernement fran\u00e7ais. Lors d\u2019une allocution diffus\u00e9e \u00e0 la radio, le Premier Ministre fran\u00e7ais Paul Reynaud appellait cette soi-disant \u201ctrahison<\/em>\u201d un acte \u201csans pr\u00e9c\u00e9dent dans l\u2019Histoire<\/em>\u201d. En passant, il reprocha subtilement au Roi belge d\u2019avoir attribu\u00e9 la m\u00eame valeur \u00e0 un mot fran\u00e7ais qu\u2019\u00e0 un mot allemand jusqu\u2019au 10 mai 1940 [il faisait r\u00e9f\u00e9rence au statut de neutralit\u00e9 que la Belgique avait adopt\u00e9 en 1937].<\/p>\n

Sous pression fran\u00e7aise, le Premier Ministre belge, Pierlot, fut oblig\u00e9 de lire une d\u00e9claration par laquelle il avoua que le Roi avait commis une erreur, qu\u2019il avait rompu son serment constitutionnel et s\u2019\u00e9tait plac\u00e9 sous l\u2019autorit\u00e9 de l\u2019occupant. Ce fut la base de la \u201cQuestion Royale\u201d, qui influencerait l\u2019Histoire de notre pays dans l\u2019apr\u00e8s-guerre.<\/p>\n

5. LA DEUXIEME MOITIE DU 20i\u00e8me<\/sup> SIECLE<\/strong><\/p>\n

En 1945, le nationalisme flamand, qui s\u2019\u00e9tait compromis par sa collaboration avec l\u2019occupant allemand\u00a0avait apparement tout \u00e0 fait disparu. En apparence seulement, vu que les sanctions pour la collaboration (la soi-disant \u201cr\u00e9pression\u201d \u2013 mais il s\u2019agit d\u2019un terme qui a \u00e9t\u00e9 invent\u00e9 par les flamingants pour accuser \u00e0 tort les autorit\u00e9s belges d’avoir inflig\u00e9 des peines excessives) \u00e9taient tr\u00e8s cl\u00e9mentes (\u00e0 la diff\u00e9rence des sanctions en France et en Allemagne). Plusieurs collaborateurs condamn\u00e9s \u00e0 mort obtinrent une att\u00e9nuation de leur peine, voire un pardon. \u00a0Gr\u00e2ce \u00e0 cela, les nationalistes flamands pouvaient se r\u00e9organiser \u00e0 partir de 1950 et le mouvement antibelge \u201cflamand\u201d fut ranim\u00e9 de fa\u00e7on remarquable au cours des ann\u00e9es 1950. Cette reprise allait de pair avec une renaissance tout aussi remarquable des ressentiments wallingants gauchistes.<\/p>\n

5.1. LA QUESTION ROYALE<\/span><\/p>\n

Le 7 mai 1945, l’arm\u00e9e am\u00e9ricaine lib\u00e9ra la Famille Royale, qui fut arr\u00eat\u00e9e par les Allemands le 7 juin 1944. Apr\u00e8s la lib\u00e9ration de la Belgique en septembre 1944, le Parlement avait d\u00e9cid\u00e9 de confier au Prince Charles\u00a0la r\u00e9gence\u00a0du Royaume. Bien que le Roi e\u00fbt souhait\u00e9 rentrer en Belgique, les ministres furent divis\u00e9s sur la question: les catholiques \u00e9taient pour, les autres contre. Cette situation provoqua l’\u00e9clatement de la coalition gouvernementale.\u00a0Le 19 juillet, une loi fut adopt\u00e9e visant \u00e0 ne pas autoriser le retour du Roi sans que le parlement belge ne se prononce sur la fin de \u201cl\u2019impossibilit\u00e9 de r\u00e9gner<\/em>\u201d qui avait \u00e9t\u00e9 d\u00e9cr\u00e9t\u00e9e par le gouvernement Pierlot en juin 1940, suite \u00e0 la capitulation. Apr\u00e8s les \u00e9lections\u00a0de 1949, une coalition entre catholiques et lib\u00e9raux se mit en place. Ce gouvernement organisa, le 12 mars 1950, une consultation populaire\u00a0sur le retour du Roi sur le tr\u00f4ne.<\/p>\n

\n
\n
\"\"<\/center><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

Le r\u00e9sultat \u00e9tait que 57,68\u00a0% des Belges se d\u00e9claraient en faveur du retour du Roi (contre 42,32\u00a0% qui y \u00e9taient oppos\u00e9s). Les r\u00e9gionalistes \u201cwallons\u201d et \u201cflamands\u201d soulignent le fait que 72,2\u00a0% des soi-disant “Flamands”\u00a0\u00a0s\u2019\u00e9taient montr\u00e9s favorables au souverain tandis que 58\u00a0% des soi-disant “Wallons”\u00a0y \u00e9taient oppos\u00e9s. Pourtant, dans toutes les provinces belges \u2013 hormis\u00a0en Li\u00e8ge et au Hainaut \u2013 une majorit\u00e9 \u00e9tait en faveur du retour du Roi. Mais m\u00eame dans la province de Li\u00e8ge, l’arrondissement de Verviers votait \u00ab\u00a0oui\u00a0\u00bb \u00e0 60\u00a0%.\u00a0 Les \u00e9lections de j<\/a>uin 1950\u00a0amen\u00e8rent les sociaux-chr\u00e9tiens seuls au pouvoir et mirent fin \u00e0 l’impossibilit\u00e9 de r\u00e9gner du Roi. L\u00e9opold III revint le 22 juillet 1950. Entretemps, des manifestations et des gr\u00e8ves furent organis\u00e9es, surtout par la FGTB, les socialistes, les communistes et le mouvement \u201cwallon\u201d. La tension atteignit son comble lorsque, le 30 juillet 1950, trois hommes furent abattus par la gendarmerie\u00a0\u00a0lors d’un meeting \u00e0 Gr\u00e2ce-Berleur en banlieue li\u00e9geoise. Face aux violences, L\u00e9opold III prit la d\u00e9cision de transmettre ses pouvoirs \u00e0 son fils Baudouin qui devint Prince Royal le 31 juillet 1950 (le prince devint \u201clieutenant g\u00e9n\u00e9ral du Royaume\u201d le 11 ao\u00fbt 1950). \u00c0 la suite de l’abdication de son p\u00e8re le 16 juillet 1951, Baudouin devenait le lendemain 17 juillet 1951 le cinqui\u00e8me Roi des Belges.<\/p>\n

Quel \u00e9tait le r\u00f4le de la France durant cette p\u00e9riode mouvement\u00e9e?<\/strong><\/p>\n

Fin juillet 1950, quelques r\u00e9unions\u00a0eurent\u00a0lieu \u00e0 Li\u00e8ge, r\u00e9unissant des syndicalistes socialistes,\u00a0rejoints ensuite par des repr\u00e9sentants d’autres partis politiques et du mouvement wallon. Parmi eux se trouvait un certain Andr\u00e9 Renard, dont on reparlera ci-apr\u00e8s. Les r\u00e9volutionnaires envisageaient la cr\u00e9ation d\u2019un gouvernement \u201cwallon\u201d. La t\u00e2che de ce gouvernement aurait \u00e9t\u00e9 d\u2019entamer le processus menant \u00e0 la scission du pays. Le gouvernement \u201cwallon\u201d aurait b\u00e9n\u00e9fici\u00e9 d’une certaine sympathie de la part de la Grande-Bretagne o\u00f9 l’attitude du Roi pendant le deuxi\u00e8me conflit mondial avait \u00e9t\u00e9 s\u00e9v\u00e8rement critiqu\u00e9e. Un document, datant de 1964, pr\u00e9cisa \u00e0 cet \u00e9gard : \u00ab\u00a0en 1950, au moment de la question royale, il fut envisag\u00e9 de constituer un gouvernement provisoire wallon, charg\u00e9 de convoquer les Etats G\u00e9n\u00e9raux de Wallonie<\/em> […] Le consul g\u00e9n\u00e9ral de France, Jules-Daniel Lamazi\u00e8re avait, par ordre de son ambassadeur, promis le concours de deux r\u00e9giments fran\u00e7ais pour soutenir le nouveau gouvernement wallon\u2026<\/em>\u00bb (F. SCHREURS, Quelques figures d’anc\u00eatres, la famille Schreurs, Tome II, Li\u00e8ge, 1964, p. 118).<\/p>\n

5.2. LES ANNEES SOIXANTE<\/span><\/p>\n

C\u2019\u00e9tait de nouveau Andr\u00e9 Renard qui \u00e9tait la figure de proue pendant la gr\u00e8ve contre la Loi Unique de Gaston Eyskens en 1961, ce qui fit de lui un h\u00e9ros du mouvement \u201cwallon\u201d. Renard \u00e9tait m\u00eame l\u2019un des inventeurs du syst\u00e8me (inconstitutionnel) de la f\u00e9d\u00e9ralisation. Trois ans plus t\u00f4t, il d\u00e9clara:<\/p>\n

\u00ab\u00a0Notre c\u0153ur reste attach\u00e9 \u00e0 la France. Nous avons foi dans cette France qui, pour nous, est \u00e9ternelle.<\/em> […] C’est pourquoi nous terminons comme nous l’avons commenc\u00e9, en criant : Vive la France !<\/em>\u00a0\u00bb (Andr\u00e9 Renard dans \u00ab\u00a0La Wallonie\u00a0\u00bb le 13 juillet 1958). Par qui Renard fut-il inspir\u00e9? Par des agents fran\u00e7ais? Peut-\u00eatre. Quoi qu\u2019il en soit, le th\u00e8me m\u00e9rite une recherche beaucoup plus approfondie que\u00a0celle qui a effectu\u00e9e jusqu\u2019\u00e0 ce jour.<\/p>\n

La r\u00e9surgence subite du mouvement flamand dans les ann\u00e9es 60 a \u00e9t\u00e9 influenc\u00e9e par l\u2019arriv\u00e9e au pouvoir de Charles De Gaulle en France en janvier 1959. L\u2019historien belge Vincent Dujardin\u00a0le commenta ainsi (\u00ab\u00a0Saga Belgica\u00a0\u00bb, Le Soir, juin 2008)\u00a0: \u00ab\u00a0D\u2019apr\u00e8s des rapports \u00e9manant de la S\u00fbret\u00e9,<\/em> [le Pr\u00e9sident De Gaulle] aurait de fa\u00e7on indirecte financ\u00e9 les partisans du \u201cWalen buiten\u201d, ce qui a conduit le gouvernement belge \u00e0 s\u2019opposer \u00e0 une visite de sa part en Belgique en 1968<\/em>\u00a0\u00bb.<\/p>\n

La France, qui s\u2019opposait au d\u00e9but du 20\u00e8me si\u00e8cle \u00e0 la n\u00e9erlandisation de l\u2019universit\u00e9 de Gand aurait donc \u00e9t\u00e9 partisane de la scission d\u2019une universit\u00e9 bilingue? Ce paradoxe n\u2019est compr\u00e9hensible que si l\u2019on sait que vers 1910 la France esp\u00e9rait placer sous sa tutelle l\u2019ensemble de la Belgique comme Etat satellite tandis que 60 ann\u00e9es plus tard \u2013 la fronti\u00e8re linguistique fut d\u00e9limit\u00e9e entretemps \u2013 elle s\u2019\u00e9tait concentr\u00e9e sur le Sud de notre pays (et Bruxelles).<\/p>\n

\"De<\/a>
De Gaulle au Qu\u00e9bec\/in Qu\u00e9bec (1967) (source photo inconnue – bron foto ongekend)<\/figcaption><\/figure>\n

Cela explique pourquoi en 2009 la presse \u201cbelge\u201d rapporta que le d\u00e9funt Ministre d\u2019Etat Hugo Schiltz de la Volksunie (le pr\u00e9curseur de la N-VA) estimait que les services secrets fran\u00e7ais \u00e9taient co-responsables\u00a0de la radicalisation du nationalisme flamand en Belgique. Il n\u2019y a d\u2019ailleurs aucune raison de penser que la France agirait diff\u00e9remment \u00e0 sa fronti\u00e8re Nord qu\u2019au Qu\u00e9bec (Canada), o\u00f9 elle soutenait \u2013 ou soutient toujours \u2013 le mouvement s\u00e9paratiste. Lors d\u2019une allocution \u00e0 Montr\u00e9al en juillet 1967,\u00a0le pr\u00e9sident fran\u00e7ais De Gaulle pronon\u00e7a ces paroles historiques mais tr\u00e8s peu diplomatiques:\u00a0 \u201cVive le Qu\u00e9bec libre !\u201d. <\/em>Une semaine avant, il avait r\u00e9v\u00e9l\u00e9 \u00e0 son fils le caract\u00e8re explosif de cette phrase. Mais, selon De Gaulle, c\u2019\u00e9tait n\u00e9cessaire de le dire parce qu\u2019il s\u2019agissait de la derni\u00e8re chance pour la France de se repentir de la \u201ctrahison\u201d de la France. Il voulait dire que, selon lui, la France avait abandonn\u00e9 aux Britanniques quelques dizaines de milliers de colons fran\u00e7ais\u00a0 durant la Guerre de Sept Ans (1756-1763). La conscience historique fran\u00e7aise est donc tr\u00e8s grande. La France aurait-elle d\u00e9j\u00e0 pardonn\u00e9 \u00e0 la Belgique\u00a0d’avoir acquis le Comt\u00e9 de Flandre au Moyen \u00c2ge, pourtant une d\u00e9pendance fran\u00e7aise\u00a0pendant des si\u00e8cles?<\/p>\n

Deux ann\u00e9es avant ses d\u00e9clarations au Qu\u00e9bec \u2013 c\u2019est-\u00e0-dire en 1965 \u2013 De Gaulle confia au ministre fran\u00e7ais de l\u2019information, Alain Peyrefitte, ce qui suit:<\/p>\n

\u00ab\u00a0Si un\u00a0jour une autorit\u00e9 politique repr\u00e9sentative de la Wallonie s’adressait officiellement \u00e0 la France, ce jour-l\u00e0 de grand c\u0153ur nous r\u00e9pondrions favorablement \u00e0 une demande qui aurait toutes les apparences de la l\u00e9gitimit\u00e9<\/em> [\u2026] La politique traditionnelle de la France a toujours tendu \u00e0 rassembler\u00a0en son sein les Fran\u00e7ais de l’ext\u00e9rieur : la Wallonie a \u00e9t\u00e9 exclue de ce rassemblement par un accident de l’Histoire. Elle a pourtant toujours v\u00e9cu en symbiose avec nous, et ce depuis Al\u00e9sia<\/em> [o\u00f9 Vercing\u00e9torix fut battu par les troupes romaines en 52 avant J.C.] jusqu’au 18 juin 1940<\/em> [le jour de la capitulation de la France dans la Deuxi\u00e8me Guerre Mondiale] en se rangeant rapidement dans notre camp. C’est un drame pour le peuple wallon dont le pass\u00e9 est si remarquable de d\u00e9pendre aujourd’hui d’un autre peuple qui ne fera rien d’autre que de l’\u00e9touffer en attendant de l’absorber un jour\u2026\u00bb<\/em><\/p>\n

En outre, l\u2019ing\u00e9rence fran\u00e7aise en Belgique ne se limitait et ne se limite pas aux affaires communautaires. Le 25 mars 1960, Georges Laperche, un professeur li\u00e9geois, partisan de l\u2019ind\u00e9pendance de l\u2019Alg\u00e9rie fut assassin\u00e9 de fa\u00e7on brutale par les services secrets fran\u00e7ais. Deux autres Belges \u00e9chapp\u00e8rent au m\u00eame sort: chez l\u2019un l\u2019explosif avait pu \u00eatre d\u00e9samorc\u00e9 et l\u2019autre\u00a0fut alert\u00e9 par l\u2019attentat commis contre Laperche (\u2018Lib\u00e9ration<\/em>\u2019 du 24 mai 2001).<\/p>\n

6. DEVELOPPEMENTS RECENTS<\/strong><\/p>\n

Depuis la crise politique\u00a0belge\u00a0qui\u00a0a commenc\u00e9\u00a0au d\u00e9but de ce si\u00e8cle, Paris montre un int\u00e9r\u00eat plus que\u00a0habituel pour la politique int\u00e9rieure belge. Dans ce processus, les Fran\u00e7ais peuvent \u00e9galement s’appuyer sur des politiciens \u201cbelges\u201d. Ainsi, Daniel Ducarme, l\u2019ancien \u00ab\u00a0ministre-pr\u00e9sident\u00a0\u00bb de la r\u00e9gion bruxelloise et ancien pr\u00e9sident du MR d\u00e9clara le 15 d\u00e9cembre 2007 dans les journaux Le Soir, La Libre Belgique et Lib\u00e9ration: \u00ab\u00a0Dans l\u2019hypoth\u00e8se o\u00f9 la Flandre<\/em> […] continuerait \u00e0 faire se d\u00e9grader les rapports nord-sud<\/em>\u00a0 [alors] je militerai en faveur de la cr\u00e9ation d\u2019un syst\u00e8me d\u2019association avec la France<\/em>\u00a0\u00bb.<\/p>\n

Le 13 septembre 2010, des membres du PS fran\u00e7ais offrirent assistance au PS \u201cbelge\u201d pour le cas o\u00f9 un Etat croupion \u201cWallonie-Bruxelles\u201d\u00a0serait cr\u00e9\u00e9. Beaucoup moins connu est le fait que le PS publia\u00a0d\u00e8s 2007 une brochure consacr\u00e9e au rattachisme. On pouvait y lire qu\u2019il n\u2019y avait d\u00e9sormais plus qu\u2019une seule alternative \u00e0 la scission de la Belgique (\u201cune Belgique r\u00e9siduelle\u201d), mais que \u201cle rattachement\/la r\u00e9union \u00e0 la France \u00e9tait<\/em> […] \u00e9galement aussi cr\u00e9dible, rassurant et attractif que la premi\u00e8re hypoth\u00e8se…\u201d<\/em> (P. HUBERT, Etat de la question; le rattachisme: une conviction en progr\u00e8s en Wallonie?,<\/em> Bruxelles, Inst. Em. Vandervelde, 2008, p. 8). Par ailleurs, nous voudrions souligner que le PS, tout comme les autres partis antibelges, est subsidi\u00e9 par le contribuable belge, ce qui est remarquable puisqu\u2019il s\u2019agit de clubs priv\u00e9s dont la constitution belge ne fait m\u00eame pas \u00e9tat. Il en va de m\u00eame pour des institutions s\u00e9paratistes ou r\u00e9gionalistes comme l\u201cl\u2019Institut Emile Vandervelde\u201d ou\u00a0\u201cl\u2019Institut Jules Destr\u00e9e\u201d.<\/p>\n

\"\"<\/a>Le 2 septembre 2010, Philippe Moureaux (PS), auteur de nombreuses r\u00e9formes de l\u2019Etat, d\u00e9clara que dans le contexte du processus de la scission de l\u2019Etat belge, la coh\u00e9sion entre la soi-disant \u201cWallonie\u201d et Bruxelles devait \u00eatre renforc\u00e9e. Et il y ajouta: \u201con pourrait<\/em> […] s\u2019appuyer sur la France. Je ne trouve pas idiot d’y r\u00e9fl\u00e9chir\u201d.<\/em> Une semaine plus tard, Guy Spitaels, \u00e9galement membre du PS, s\u2019interrogea: \u201cSe rattacher \u00e0 la France ? C\u2019est une solution d\u00e9fendable,<\/em> [\u2026] J\u2019ai essay\u00e9 de servir la Belgique comme vice-Premier. Mais y suis-je affectivement attach\u00e9 ? Je ne cherche pas de subterfuge, ma r\u00e9ponse est non.\u201d<\/em> (Guy Spitaels, ancien \u201cministre-pr\u00e9sident\u201d de la r\u00e9gion wallonne et Ministre d\u2019Etat, Le Soir, 9 septembre 2011).<\/p>\n

En 2011, des agents fran\u00e7ais entreprirent une mission en Belgique lors de laquelle ils ont interrog\u00e9 maints politiciens, journalistes et professeurs belges et dont a r\u00e9sult\u00e9 un rapport volumineux sur la \u201cquestion belge\u201d (voir notre article l\u00e0-dessus<\/a>).<\/p>\n

L\u2019on sait \u00e9galement que des \u201crattachistes\u201d notoires \u2013 ceux qui veulent \u201cr\u00e9unir\u201d la \u201cWallonie\u201d \u00e0 la France \u2013 sont soutenus ouvertement par des politiciens fran\u00e7ais. Ainsi, Jean-Luc M\u00e9lenchon, le candidat de l\u2019extr\u00eame gauche aux pr\u00e9sidentielles d\u00e9clara \u00e0 la RTBF d\u2019\u00eatre \u201cfou de joie<\/em>\u201d si les \u201cWallons<\/em>\u201d se \u201crattachaient<\/em>\u201d \u00e0 la France (LLB, 15.04.12). La candidate du Front National, Marine Le Pen, a fait une d\u00e9claration semblable\u00a0lors de\u00a0la campagne pr\u00e9sidentielle de 2012. D\u2019ailleurs, elle avait d\u00e9clar\u00e9 un an plus t\u00f4t (le 20 juillet 2011), \u00e0 l\u2019occasion de la f\u00eate nationale belge que si la \u201cFlandre\u201d devenait ind\u00e9pendante, une hypoth\u00e8se de plus en plus r\u00e9aliste selon Le Pen, “la R\u00e9publique fran\u00e7aise s’honorerait d’accueillir en son sein la Wallonie”.<\/em><\/p>\n

\"Le<\/a>
Le coq “wallon”: un symbole fran\u00e7ais – de “Waalse” haan: een Frans symbool<\/figcaption><\/figure>\n

Certes, on peut juger ces d\u00e9clarations insignifiantes, mais M\u00e9lenchon et Le Pen ont obtenu des millions de voix aux \u00e9lections pr\u00e9sidentielles fran\u00e7aises. De plus, le RWF, un parti \u201crattachiste\u201d \u00e9crivit il y a peu de temps: \u201cIl faut savoir que notre pr\u00e9sident fondateur Paul-Henry Gendebien envoie ses ouvrages<\/em> […] aux plus hautes personnalit\u00e9s fran\u00e7aises, dont des Ministres qu\u2019ils soient de droite ou de gauche<\/em> […] On serait \u00e9tonn\u00e9 du nombre de remerciements accompagn\u00e9s de quelques mots d\u2019adh\u00e9sion \u00e0 notre projet, d\u2019encouragement ou plus simplement de sympathie qu\u2019il a re\u00e7us en retour\u2026\u201d<\/em> (communiqu\u00e9 de presse du 14 avril 2012).<\/p>\n

On veut bien le croire.\u00a0 Les \u00ab\u00a0rattachistes\u00a0\u00bb belges sont les bienvenus au S\u00e9nat fran\u00e7ais o\u00f9 ils ont \u00e9t\u00e9 accueillis il y a quelques ann\u00e9es sans que quelqu\u2018un en Belgique ne s\u2019en soit \u00e9mu. Le quotidien Le Soir \u00e9crivait \u00e0 l\u2019\u00e9poque: \u201cIl a fallu changer de salle car plus de cent personnalit\u00e9s avaient r\u00e9pondu \u00e0 l’invitation. A l’entr\u00e9e, ils recevaient une brochure intitul\u00e9e \u00abLa scission de la Belgique\u00bb, r\u00e9dig\u00e9e par Fran\u00e7ois Perin et \u00e9dit\u00e9e par l’antenne fran\u00e7aise des rattachistes. Dans la salle, il y avait \u00e9videmment des s\u00e9nateurs dont deux anciens ministres, des g\u00e9n\u00e9raux, deux ambassadeurs et un haut fonctionnaire des Affaires \u00e9trang\u00e8res, m\u00eal\u00e9 en 1967 au fameux voyage du g\u00e9n\u00e9ral de Gaulle au Qu\u00e9bec<\/em> (\u00abVive le Qu\u00e9bec libre !\u00bb).\u201d<\/em> (Le Soir<\/em>, 18 janvier 1997).<\/p>\n

En passant, le B.U.B. souligne que mener une propagande contre l\u2019Etat belge avec de l\u2019aide \u00e9trang\u00e8re constitue un d\u00e9lit punissable (l\u2019article 135bis du Code p\u00e9nal).<\/p>\n

CONCLUSION: La colonisation politique (et \u00e9conomique) de la Belgique par la France fait partie d\u2019une tr\u00e8s ancienne g\u00e9opolitique imp\u00e9rialiste fran\u00e7aise. Cette pens\u00e9e politique est inspir\u00e9e par la \u201cth\u00e9orie des fronti\u00e8res naturelles\u201d, qui implique la volont\u00e9 de s\u2019offrir des fronti\u00e8res naturelles (\u00e0 savoir: le Rhin). A travers les si\u00e8cles, les moyens et la tactique ont chang\u00e9, mais le but est rest\u00e9 le m\u00eame. On peut confirmer avec une quasi-certitude que, si la Belgique implosait, la soi-disant \u201cregion wallonne\u201d chercherait\u00a0d’une mani\u00e8re\u00a0ou d\u2019une autre \u00e0 se rapprocher de la France. Il existe d\u00e9j\u00e0 des indices en ce sens. Evidemment, l\u2019expansion fran\u00e7aise ne se limiterait pas au sud de la Belgique, mais engloberait \u00e9galement (et au moins) Bruxelles, Fourons et les communes \u00e0 facilit\u00e9s. Il va de soi que dans ce sc\u00e9nario un Etat croupion \u201cflamand\u201d n\u2019aurait parfaitement rien \u00e0 dire. <\/strong><\/p>\n

Par ailleurs, on ne peut perdre de vue que la Belgique a d\u00e9j\u00e0 perdu le Limbourg n\u00e9erlandais et le Grand-Duch\u00e9 de Luxembourg, abandonn\u00e9s\u00a0\u00e0 la Hollande en 1839. La Belgique perdit d\u00e9j\u00e0 la Flandre z\u00e9landaise et\u00a0le Brabant septentrional avant. La Prusse, quant \u00e0 elle, s\u2019\u00e9tait accapar\u00e9e de la Rh\u00e9nanie. De la Grande Belgique m\u00e9di\u00e9vale s\u2019\u00e9tendant de\u00a0Rotterdam \u00e0 B\u00e2le et de D\u00fcsseldorf \u00e0 Amiens, il n\u2019en reste d\u00e9j\u00e0 pas grand\u2019 chose \u00e0 l\u2019heure actuelle. <\/strong><\/p>\n

En d\u2019autres termes, les nationalistes \u00ab\u00a0flamands\u00a0\u00bb qui militent pour la destruction de la Belgique sont en r\u00e9alit\u00e9 au service du Quai d\u2019Orsay \u00e0 Paris et sont par cons\u00e9quent les meilleurs alli\u00e9s de l\u2019imp\u00e9rialisme fran\u00e7ais.\u00a0<\/strong><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

BELGI\u00cb, EEN FRANSE KOLONIE?<\/strong><\/p>\n

\n

Je kon er in de aanloop naar de Franse presidentsverkiezingen moeilijk naast kijken: de anti-Belgische regimemedia, en vooral die in de \u201cFranse gemeenschap\u201d \u2013 de benaming is in casu<\/em> toepasselijker dan de \u201cCommunaut\u00e9 Wallonie-Bruxelles<\/em>\u201d \u2013 schonken aan dit evenement een meer dan gewone belangstelling. <\/strong>Het leek wel alsof Belgi\u00eb het 102de<\/sup> departement \u2013 of de 28ste<\/sup> regio \u2013 van Frankrijk was geworden. Maar is dat vandaag al niet meer het geval dan we denken? Of is het soms toeval dat onze banken, onze gas- en elektriciteitsector alsook een groot deel van onze voedingssector in Franse handen zijn?\u00a0<\/strong><\/p>\n

In deze tekst bespreken we niet de economische, maar de politieke kolonisatie van Belgi\u00eb door Frankrijk, die vooral in het zuiden van het land waarneembaar is. <\/strong><\/p>\n<\/div>\n

\n

Belgi\u00eb ligt op het kruispunt van twee (gewezen) grootmachten, Frankrijk en Duitsland. Doorheen heel onze nationale geschiedenis, dus van v\u00f3\u00f3r de Belgische revolutie van 1830, heeft Frankrijk zijn invloed in onze streken proberen te vergroten. Duitsland deed dat ook na 1871, maar aan die pogingen kwam (vermoedelijk) een einde met de ineenstorting van het Duitse imperialisme in 1945.<\/p>\n<\/div>\n

\"Le<\/a>
Le Partage de l’Empire carolingien au Trait\u00e9 de Verdun\/De opdeling van het Karolingische Rijk bij het verdrag van Verdun (843)<\/figcaption><\/figure>\n

1. VOORGESCHIEDENIS : HET MIDDENRIJK\u00a0<\/strong><\/p>\n

\n

Bij de dood van Lodewijk de Vrome (840), de zoon van Karel de Grote, werd zijn Rijk \u2013 dat het grootste deel van West-Europa omvatte \u2013 opgedeeld tussen zijn drie zonen (Verdrag van Verdun, 843). Het zogenaamde Middenrijk, dat Lotharius toekwam, omvatte in het noorden een territorium, groter dan de huidige Benelux (met uitzondering van het graafschap Vlaanderen, dat een Franse leen werd), waarvan de noord- en oostgrens de Rijn was. Het centrum van het Rijk omvatte een territorium, groter dan het huidige Elzas-Lotharingen, het Zuiden een gebied dat liep over Bourgondi\u00eb, de Provence, het grootste deel van Noord-Itali\u00eb m.i.v. Corsica. Ook delen van het huidige Zwitserland waren behoorden tot het Middenrijk. Ten westen van dit Rijk ontwikkelde zich de kern van wat vandaag Frankrijk is, ten oosten ervan de kern van het huidige Duitsland. Het Middenrijk ging al snel op in deze twee staten: in het jaar 870 (verdrag van Meerssen) was de verdeling bijna totaal.<\/p>\n<\/div>\n

\n

2. DE BOURGONDISCHE RIJKEN<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

\n

Bourgondi\u00eb ontsnapte echter aan deze opdeling. De geschiedenis van Belgi\u00eb is nauw verweven met de ontwikkeling van dit gebied. Al in 407 werd door de Bourgondi\u00ebrs het eerste Koninkrijk Bourgondi\u00eb in de streek van Worms gesticht, dat uiteindelijk door de Romeinen ten gronde gericht werd. Het tweede Koninkrijk (443-534) werd gesticht in de streek van het huidige Bourgondi\u00eb en uiteindelijk geassimileerd in het Frankische Rijk, waar het tot 843 deel van zou uitmaken.<\/p>\n

Tussen haakjes, de Franken zijn een Germaans volk dat tijdens de periodes van de grote volksverhuizingen bestond in de vorm van een stammenconfederatie. Een deel van hen speelde vanaf hun nederzetting in Romeins Galli\u00eb een grote rol in de geschiedenis van Frankrijk, Nederland, Belgi\u00eb en Duitsland. Zij hebben hun naam aan Frankrijk en de Fransen gegeven (Wikipedia<\/em>). De Franstalige Belgen zijn dan ook grotendeels van Germaanse oorsprong\u2026<\/p>\n<\/div>\n

\n

Bij het verdrag van Verdun werd Bourgondi\u00eb opgedeeld tussen Frankrijk en het Middenrijk. Bij de verdelingen van het Middenrijk leefde het (derde) Koninkrijk opnieuw kortstondig op (855-863). Aan het einde van de 9de<\/sup> eeuw ontstonden er drie staten die de naam Bourgondi\u00eb droegen: twee koninkrijken en een Hertogdom (\u00b0888). Beide koninkrijken werden uiteindelijk geabsorbeerd door het Heilig Roomse Rijk, op het Graafschap Bourgondi\u00eb na dat in 867 ontstaan was (en tot de 13de<\/sup> eeuw een Duitse leen was). Het Hertogdom kwam onder de macht van de Franse koningen. In 1363 slaagden de hertogen van Bourgondi\u00eb erin om het Graafschap te verwerven. Nog eenmaal poogden de Bourgondi\u00ebrs hun rijk in een (vijfde) Koninkrijk om te smeden.<\/p>\n

In de periode tussen 1363 en 1477 verwierven de hertogen van Bourgondi\u00eb door huwelijken, erfopvolging en door lijfrentes een gebied dat uit twee blokken bestond: enerzijds het historische Bourgondi\u00eb en anderzijds een gebied in het Noorden, uitgestrekter dan de huidige Benelux. De poging tot vereniging van beide territoria door Karel de Stoute \u2013 om zo het Middenrijk deels te herstellen \u2013 mislukte in 1477 toen hij de slag bij Nancy tegen de Franse koning verloor.<\/p>\n

\n

Op het hoogtepunt van de Bourgondische macht omvatte het Bourgondisch Rijk (ongeveer) de huidige Benelux, aangevuld met grote delen van het huidige Noord-, Oost- en Midden-Frankrijk en zelfs met een deel van het westen van Duitsland. Het Prinsbisdom Luik (dat o.a. de huidige provincies Luik en Limburg omvatte) kwam slechts gedurende een korte tijd onder het Bourgondisch gezag en zou tot 1795 een onafhankelijke staat vormen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n
\"Leo<\/a>
Leo Belgicus: La Belgique pendant le 16i\u00e8me si\u00e8cle – Belgi\u00eb in de 16de eeuw<\/figcaption><\/figure>\n

3. DE FRANSE ANNEXATIES TOT DE 19de<\/sup> EEUW<\/strong><\/p>\n

\n

We herinneren de lezer eraan dat de Belgische natie, ouder is dan het Koninkrijk Belgi\u00eb. Na de oprichting van Belgi\u00eb door de Bourgondische hertogen in de middeleeuwen ging het gebied vervolgens \u2013 tijdens de 15de<\/sup> eeuw \u2013 in Habsburgse handen over.\u00a0 Op 4 november 1549 werd de Pragmatieke Sanctie uitgevaardigd waardoor de Habsburgse Nederlanden de iure<\/em> een \u00e9\u00e9n en ondeelbare staat werden.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Een eeuw geleden merkte de eminente Nederlandse historicus Huizinga op: \u201cDe Zuidelijke Nederlanden [lees: Belgi\u00eb] werden in bijna alle opzichten de echte, maar aan weerszijden gesnoeide uitgroei van de Bourgondische staat\u201d<\/em> (J. HUIZINGA, \u201cUit de voorgeschiedenis van ons nationaal besef\u201d, De Gids<\/em>, 1ste<\/sup> deel, jg. 76, 1912, p. 487). Hij bedoelde daarmee allereerst dat het Koninkrijk Belgi\u00eb, zoals aangegeven, uit de Bourgondische erflanden ontstaan was, maar ook dat het doorheen de eeuwen territorium verloren had. Natuurlijk ging het verloren grondgebied niet alleen naar Noord-Nederland dat in 1648 als een onafhankelijke staat erkend werd, maar ook en vooral naar Frankrijk.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n
\n

Volgende historisch Belgische gebieden werden door Frankrijk in de 15de<\/sup> en in de 16de<\/sup> eeuw geannexeerd: Bourgondi\u00eb (1477), Metz en Verdun (1552), Franche-Comt\u00e9 (1648), Lotharingen (1648\/1733), Artesi\u00eb (1659), delen van Picardi\u00eb en Henegouwen (1659), Duinkerke (1662), Rijsel (1668), Straatsburg en delen van Luxemburg (1684). Ook aan Pruisen gingen (in mindere mate) territoria verloren: zo bijvoorbeeld delen van Luxemburg in 1815.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Aan het einde van de 18de<\/sup> eeuw ontketende het revolutionaire Frankrijk een oorlog tegen de Habsburgse (Oostenrijkse) Nederlanden. Daardoor werd Belgi\u00eb zonder meer ingelijfd bij Frankrijk en dit voor een periode van 20 jaar. Tijdens de 19de<\/sup> eeuw heeft Frankrijk Belgi\u00eb proberen te annexeren \u2013 of tenminste plannen in die richting gesmeed \u2013 en dit zowel in de jaren 1830 als in de jaren 1860 en 1880.\u00a0 Toen de territoriale annexatie mislukte, heeft Frankrijk de \u201cWaalse\u201d (lees: francofone) en vervolgens, in de tweede helft van de twintigste eeuw, de \u201cVlaamse\u201d beweging gesteund.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n

4. DE TWEE WERELDOORLOGEN<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

\n

In de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog (1905-1914) bereikte de Franse propagandaslag een hoogtepunt, o.a. door subsidies aan bepaalde Franstalige dagbladen, door grote investeringen in Belgische Wereldtentoonstellingen enz..\u00a0De wallingant Jules Destr\u00e9e \u2013 <\/strong>die zich weliswaar buiten de pro-Franse collaboratie zou houden \u2013<\/strong> en de \u201cWaalse\u201d beweging vonden een nieuw symbool in Frankrijk: de haan. Nooit eerder in de Belgische geschiedenis werd dit symbool voor nationalistische doeleinden gebruikt. De \u201cWaalse\u201d vlag was geboren.<\/p>\n<\/div>\n

\n
\n

De Duitse inval in Belgi\u00eb maakte op 4 augustus 1914 abrupt een einde aan het neutraliteitstatuut dat ons land sedert 1839 door de grootmachten was opgelegd. Belgi\u00eb streed nu aan de zijde van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk tegen het Duitse Rijk. Wel behoorde Belgi\u00eb niet tot het kamp van de geallieerden. Frankrijk en Groot-Brittanni\u00eb snelden enkel het land ter hulp waarvan ze de neutraliteit garandeerden. Toen de oorlog in 1918 eindigde, stond het de Belgen vrij om opnieuw te kiezen voor neutraliteit of om een alliantie aan te gaan. Het spreekt voor zich dat de geallieerden enorm aan sympathie en prestige gewonnen hadden en Duitsland \u2013 dat ons land verwoest en politiek ontwricht had (zie ons vorige artikel<\/a>) \u2013 was al zijn vooroorlogse krediet kwijtgespeeld.<\/p>\n<\/div>\n

\n

In deze context werd op 7 september 1920 een Franco-Belgisch militair akkoord gesloten. De Vlaamsgezinden zagen hier \u2013 niet onterecht \u2013 een uiting van Frans expansionisme in. Ondertussen weten we dat het Belgische Hof een tegenstander was van het akkoord. In 1933 \u2013 vlak na de machtsovername van de nazi\u2019s in Duitsland \u2013 rees in Belgische diplomatieke kringen de angst voor een preventieve interventie van Frankrijk (Bruno DE WEVER, Greep naar de macht<\/em>, Tielt, 1994, pp. 192-194). Op 24 april 1937 werd het akkoord opgezegd en keerde Belgi\u00eb terug naar zijn neutraliteitspolitiek.<\/p>\n

\"Propagande<\/a>
Propagande anti-dynastique et anti-belge de la France – anti-dynastieke en antibelgische Franse propaganda<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n

De Tweede Wereldoorlog maakte wederom een einde aan deze neutraliteit. Toen de Duitse troepen op 10 mei 1940 de Belgische grens overschreden, riep Belgi\u00eb de hulp in van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De Duitse opmars vorderde snel en eind mei 1940 was het Belgisch leger volledig ingesloten door Duitse troepen. Op 25 mei 1940 leidde die situatie tot een breuk tussen Koning Leopold III en zijn ministers. Volgens de Belgische regering diende Belgi\u00eb verder te strijden als geallieerde van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De Koning bracht tegen deze zienswijze in dat die twee landen slechts \u201cgaranten\u201d waren van de Belgische neutraliteit. Hij wenste niet langer dat het Belgisch leger \u2013 waarvan de situatie hopeloos werd \u2013 opgeofferd werd voor de Anglo-Franse belangen. Op 28 mei 1940 capituleerde de Koning. In Franse leidende kringen werd hij hiervoor gehaat. In een radiotoespraak noemde de Franse Eerste Minister Paul Reynaud dit zogezegd \u201cverraad<\/em>\u201d een daad \u201czonder voorgaande in de geschiedenis<\/em>\u201d. Terloops verweet hij nog fijntjes de Belgische Koning tot op 10 mei 1940 dezelfde waarde aan een Frans als aan een Duits woord gegeven te hebben [dit was een vingerwijzing naar het in 1937 aangenomen neutraliteitsstatuut van ons land]. Onder Franse druk werd de Belgische premier, Pierlot, verplicht om een verklaring voor te lezen waarin hij stelde dat de Koning een fout had gemaakt, zijn grondwettelijke eed verbroken had en zich onder het gezag van de bezetter geplaatst had. Hier ligt de oorsprong van de \u201cKoningskwestie\u201d, die de geschiedenis van ons land in de jaren na de oorlog zou tekenen.<\/p>\n<\/div>\n

\n
\n

5. DE TWEEDE HELFT VAN DE 20ste<\/sup> EEUW<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

\n

In 1945 was het Vlaams-nationalisme, dat zich voor een tweede maal gecompromitteerd had door collaboratie met de Duitse bezetter schijnbaar volledig van de kaart geveegd. Schijnbaar aangezien de sancties voor collaboratie (de zogenaamde \u201crepressie\u201d \u2013 maar dat is een term die door de Vlaams-nationalisten werd uitgevonden om de Belgische overheid onterecht van excessen te beschuldigen) zeer mild waren (in tegenstelling tot de sancties in Nederland en Frankrijk). Heel wat ter dood veroordeelde collaborateurs kregen strafvermindering of zelfs strafkwijtschelding. \u00a0Daardoor konden de Vlaams-nationalisten zich vanaf de jaren 1950 hergroeperen en beleefde de anti-Belgische \u201cVlaamse\u201d beweging in de jaren 1960 een opmerkelijke heropleving. Die opleving ging gepaard met een al even opmerkelijke opwelling van wallingantische ressentimenten aan de linkerzijde.<\/p>\n<\/div>\n

\n

5.1. DE KONINGSKWESTIE<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n

Het Amerikaanse leger bevrijdde de Koninklijke Familie \u2013 die door de Duitsers gevangen genomen was op 7 juni 1944 \u2013 op 7 mei 1945. Bij de bevrijding van Belgi\u00eb in september 1944 had het Parlement besloten om Prins Karel het regentschap van het Koninkrijk toe te vertrouwen. Hoewel de Koning naar Belgi\u00eb wou terugkeren, waren de ministers verdeeld over de kwestie: de katholieken waren voorstanderen, de anderen niet. Deze situatie leidde tot de val van de coalitie van Eerste Minister Achille Van Acker. Op 19 juli, werd een wet aangenomen, ertoe strekkende om een koninklijke terugkeer slechts dan toe te laten, wanneer het Belgische Parlement zich uitsprak over het einde van de \u201conmogelijkheid om te regeren\u201d. Die toestand was uitgevaardigd in juni 1940 door de regering Pierlot, volgend op de capitulatie. Na de verkiezingen van 1949, kwam een coalitieregering tussen katholieken en liberalen tot stand. Deze regering hield op 12 maart 1950 een volksraadpleging over de terugkeer van de Koning op de troon.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Het resultaat was dat 57,68\u00a0% van de Belgen zich een voorstander verklaarde van de terugkeer van de Koning (tegen 42,32\u00a0% die tegen waren). De \u201cWaalse\u201d en \u201cVlaamse\u201d regionalisten benadrukken het feit dat 72,2\u00a0% van de zogenaamde Vlamingen”\u00a0voorstander van de terugkeer van de Koning waren, terwijl 58\u00a0% van de zogenaamde \u201cWalen\u201d tegen waren. Nochtans was er in alle Belgische provincies \u2013 Luik en Henegouwen daargelaten \u2013 een meerderheid voorstander van de terugkeer van de Koning. Zelfs in de provincie Luik, stemde het arrondissement Verviers vota \u00ab\u00a0ja\u00a0\u00bb (60\u00a0% \u00ab\u00a0ja\u00a0\u00bb-stemmen ).\u00a0 De verkiezingen van 1<\/a>950 brachten de christen-democraten alleen aan de machten en zorgden voor het einde van \u2019s Konings onmogelijkheid om te regeren. Op 22 juli 1945 keerde Leopold III terug. Ondertussen warden betogingen en stakingen georganiseerd, vooral door de FGTB, de socialisten, de communisten en de \u201cWaalse\u201d beweging. Op 30 juli 1950, toen drie mannen door de rijkswacht tijdens een samenkomst in Grace-Berleur,\u00a0een Luikse voorstad, neergekogeld werden. Tegenover het geweld, besloot Leopold III om zijn machten aan zijn zoon Boudewijn over te dragen op 31 juli 1950 toen hij Kroonprins werd (op 11 augustus werd de Prins \u2018luitenant-generaal\u2019 van het Koninkrijk). Volgend op de troonsafstand van zijn vader (16 juli 1951), werd Boudewijn de vijfde Koning der Belgen op 17 juli 1951.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

Wat was de rol van Frankrijk tijdens deze bewogen periode?\u00a0<\/strong><\/p>\n

Eind juli 1950 vonden enkele samenkomsten plaats in Luik, met socialistische syndicalisten, gesteund door vertegenwoordigers van andere politieke partijen en van de Waalse beweging. Onder hen bevond zich Andr\u00e9 Renard, over wie we het later nog zullen hebben. De revolutionnairen stelden de creatie van een \u201cWaalse\u201d regering in het vooruitzicht. De taak van die regering zou geweest zijn om het splitsingsproces van het land op gang te trekken. De \u201cWaalse\u201d regering zou kunnen gerekend hebben op een zekere sympathie van Groot-Brittani\u00eb waar de houding van de Koning tijdens de Tweede Wereldoorlog streng veroordeeld werd. Een document uit 1964 verduidelijkt: \u00ab\u00a0in 1950, tijdens de Koningskwestie, werd in overweging genomen om een voorlopige Waalse regering in te stellen, gevolmachtigd om een Staten-Generaal van Walloni\u00eb samen te roepen.<\/em> […] De consul-generaal van Frankrijk, Jules-Daniel Lamazi\u00e8re had, op bevel van zijn ambassadeur, beloofd om twee Franse regimenten in te zetten om de nieuwe Waalse regering te steunen…<\/em><\/strong>“<\/em>(F. SCHREURS, Quelques figures d’anc\u00eatres, la famille Schreurs, Tome II, Luik, 1964, p. 118).<\/p>\n

\n

5.2. DE JAREN 60
\n<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n
\"Andr\u00e9<\/a>
Andr\u00e9 Renard (bron foto ongekend – source photo inconnue)<\/figcaption><\/figure>\n

De spilfiguur in de volgende golf van anti-Belgische agitatie was syndicalist Andr\u00e9 Renard, die door de staking tegen de Eenheidswet van Gaston Eyskens (1961) een legende werd in de \u201cWaalse\u201d beweging en mee aan de oorsprong lag van het (ongrondwettelijke) federaliseringsproces. Drie jaar eerder had dat zelfde heerschap al geschreven:<\/p>\n<\/div>\n

“Ons hart blijft gehecht aan Frankrijk. Wij hebben vertrouwen in Frankrijk, dat voor ons eeuwig is<\/em> […] Daarom eindigen we zoals we begonnen met de uitroep: “leve Frankrijk!”<\/em> (Andr\u00e9 Renard in La Wallonie, 13 juli 1958). Door wie werd Renard ge\u00efnspireerd? Door Franse agenten? Het thema verdient alleszins een veel breedvoeriger onderzoek dan tot op heden het geval was.<\/p>\n

\n

De heropleving van de \u201cVlaamse\u201d beweging is alleszins deels te wijten aan het aan de macht komen van Charles De Gaulle in januari 1959 in Frankrijk. De Belgische historicus Vincent Dujardin zei hierover (\u00ab\u00a0Saga Belgica\u00a0\u00bb, Le Soir<\/em>, juni 2008)\u00a0: \u00ab\u00a0Volgens verslagen van de staatsveiligheid zou<\/em> [de Franse President De Gaulle] onrechtstreeks de aanhangers van \u201cWalen buiten\u201d<\/em> [dus zij die de tweetalige Leuvense universiteit wouden splitsen] \u00a0gefinancierd hebben, wat er de Belgische regering toe gebracht heeft zich te verzetten tegen zijn bezoek aan Belgi\u00eb in 1968.\u00a0<\/em>\u00bb. Frankrijk, dat zich aan het begin van de 20ste<\/sup> eeuw verzette tegen de vernederlandsing van de universiteit van Gent zou dus plots voorstander zijn van een splitsing van een tweetalige universiteit? Deze schijntegenstelling wordt pas begrijpelijk wanneer men begrijpt dat ca. 1910 Frankrijk erop hoopte h\u00e9\u00e9l Belgi\u00eb als Franstalige satellietstaat binnen zijn invloedssfeer te krijgen, terwijl het 60 jaar later \u2013 de taalgrens was inmiddels afgebakend \u2013 eerst zijn zinnen op het zuidelijke deel van ons land (en op Brussel) zou zetten.<\/p>\n<\/div>\n

Dat verklaart waarom men in 2009 in de \u201cBelgische\u201d pers kon lezen dat wijlen Minister van Staat Hugo Schiltz van de Volksunie (de voorloper van de N-VA) de Franse geheime dienst mede aansprakelijk achtte voor de radicalisering van het Vlaams-nationalisme in Belgi\u00eb. Er is trouwens geen zinnige reden om aan te nemen dat Frankrijk aan zijn noordgrens anders zou handelen dan het in Qu\u00e9bec (Canada) doet, waar het de separatistische beweging openlijk steunde of nog steeds steunt. In een toespraak van de Franse president De Gaulle in juli 1967 in het Canadese Montr\u00e9al sprak hij immers de historische, maar zeer ondiplomatische woorden uit: \u201cVive le Qu\u00e9bec libre !<\/em>\u201d. Een week tevoren had hij zijn schoonzoon toevertrouwd dat die zin als een bom zou inslaan. Maar het moest volgens De Gaulle gebeuren want het was de laatste kans voor Frankrijk om berouw te tonen voor het \u201cverraad\u201d van Frankrijk. Daarmee bedoelde hij dat, naar zijn aanvoelen, Frankrijk in de Zevenjarige Oorlog (1756-1763) door zijn verlies in Noord-Amerika enkele tienduizenden kolonisten in de steek had gelaten ten voordele van de Britten. Het Franse historisch besef is dus erg groot. Zou Frankrijk het Belgi\u00eb al vergeven hebben dat het in de middeleeuwen het graafschap Vlaanderen verkreeg, dat nochtans eeuwenlang een Franse leen was?<\/p>\n

Twee jaar v\u00f3\u00f3r zijn verklaringen in Qu\u00e9bec \u2013 in 1965 \u2013 vertrouwde De Gaulle de toenmalige Franse minister van informatie Alain Peyrefitte toe: \u201cAls er op een dag een vertegenwoordigende \u201cWaalse\u201d overheid zich officieel tot Frankrijk zou richten, dan zullen wij op die dag met een groot hart gunstig antwoorden op een vraag die alle schijn van wettelijkheid heeft<\/em> […] Het is de traditionele politiek van Frankrijk om in zijn schoot Fransen uit het buitenland te verzamelen: \u201cWalloni\u00eb\u201d is van die eenheid uitgesloten door een ongeluk van de geschiedenis. Nochtans leefde ze altijd met ons in een symbiose en dat vanaf Alesia<\/em> [de plaats waar Vercingetorix door de Romeinse troepen in 52 v.C. werd verslagen] tot aan 18 juni 1940<\/em> [de dag van de capitulatie van Frankrijk in Wereldoorlog II]. Het is een drama voor het \u201cWaalse\u201d volk om vandaag af te hangen van een ander volk dat niets anders zal doen dan het te versmachten in afwachting van de opslorping…<\/em>\u201d.<\/p>\n

\n
\n

\u00a0Overigens beperkte en beperkt de Franse inmenging in Belgi\u00eb zich niet alleen tot communautaire aangelegenheden. Zo werd op 25 maart 1960 Georges Laperche, een Luikse professor die voorstander was van de Algerijnse onafhankelijkheid, op een brutale wijze vermoord door de Franse geheime dienst. Twee andere Belgen ontsnapten aan dit lot: bij de ene werkte het bompakket niet meteen en kon het buiten werking gesteld worden. De andere werd verwittigd door de gelukte bomaanslag op Laperche (Lib\u00e9ration<\/em>, 24 mei 2001).<\/p>\n<\/div>\n

\n

6. RECENTE ONTWIKKELINGEN<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

\n

Sedert de Belgische politieke crisis die begin deze eeuw opflakkerde, wordt er vanuit Parijs een meer dan gewone belangstelling voor de Belgische binnenlandse politiek aan de dag gelegd. Daarbij kunnen de Fransen ook steunen op \u201cBelgische\u201d politici. Zo verklaarde wijlen Dani\u00ebl Ducarme, oud-\u00ab\u00a0minister president\u00a0\u00bb van het Brussels gewest en oud-voorzitter van de MR op 15 december 2007 in de bladen Le Soir<\/em>, La Libre Belgique<\/em> en Lib\u00e9ration<\/em>: \u201cIndien \u2018Vlaanderen\u2019<\/em> […] zou blijven doorgaan met de verslechtering van de relaties tussen het Noorden en het Zuiden, dan zal ik voorstander zijn van de creatie van een Franstalig Belgi\u00eb, dat met Frankrijk geassocieerd is\u201d.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n

Op 13 september 2010 boden Franse PS\u2019ers Franse bijstand inzake defensie aan de \u201cBelgische\u201d PS aan voor het geval er een “Waals”-Brusselse rompstaat zou ontstaan. Veel minder geweten is dat de PS al in 2008 een brochure wijdde aan het rattachisme. Daarin stond dat er niet langer \u00e9\u00e9n alternatief was voor een splitsing van Belgi\u00eb (\u201ceen rest-Belgi\u00eb\u201d), maar dat \u201cde vereniging\/hereniging met Frankrijk<\/em> (…) ook even geloofwaardig, verzekerend en aantrekkelijk is als de eerste hypothese…\u201d<\/em> (P. HUBERT, Etat de la question; le rattachisme: une conviction en progr\u00e8s en Wallonie?,<\/em> Brussel, Inst. Em. Vandervelde, 2008, p. 8). Hierbij willen we ook aanstippen dat de PS, net zoals de andere anti-Belgische partijen, betaald worden met geld van de Belgische belastingbetaler, wat opmerkelijk is aangezien het hier louter om priv\u00e9-clubs gaat, die niet in de Belgische grondwet vermeld worden. Datzelfde geldt voor de separatische of extreem-regionalistische instellingen zoals het \u201cInstitut Emile Vandervelde\u201d en het \u201cInstitut Jules Destr\u00e9e\u201d.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Op 2 september 2010 verklaarde Philippe Moureaux (PS), \u00e9\u00e9n van de oudgedienden van de vele \u201cstaatshervormingen\u201d, dat in de context van een scheidingsproces van de Belgische staat de cohesie tussen het zogenaamde \u201cWalloni\u00eb\u201d en Brussel versterkt diende te worden. En hij voegde er aan toe: \u201cmen zou<\/em> [daarbij] op Frankrijk kunnen steunen. Ik vind het niet idioot om daarover na te denken<\/em>\u201d. Een week later sprak zijn partijgenoot Guy Spitaels op dezelfde wijze: \u201cZich aanhechten bij Frankrijk? Het is een verdedigbare mogelijkheid<\/em> […] Ik heb geprobeerd Belgi\u00eb als vice-premier te dienen. Maar ben ik er emotioneel mee verbonden? Ik zoek geen uitvlucht: het antwoord is \u2018neen\u2019\u201d<\/em> (Guy Spitaels, oud \u201cminister-president\u201d van het Waals gewest en \u201cMinister van Staat\u201d, Le Soir<\/em>, 9 september 2011).<\/p>\n

In de loop van 2011 ondernamen Franse agenten een onderzoeksmissie in Belgi\u00eb, waarbij ze talloze Belgische politici, journalisten en professoren ondervroegen en die resulteerde in een lijvig rapport over de \u201cBelgische kwestie\u201d (zie ons artikel daaromtrent<\/span><\/a>).<\/p>\n<\/div>\n

\n
\n
\"Propagande<\/a>
Propagande “rattachiste” – “rattachistische” propaganda<\/figcaption><\/figure>\n

Het is trouwens bekend dat notoire \u201crattachisten\u201d \u2013 personen die Zuid-Belgi\u00eb met Frankrijk willen \u201cherenigen\u201d \u2013 openlijk steun krijgen van Franse politici. Jean-Luc M\u00e9lenchon, de uiterst-linkse presidentskandidaat, verklaarde op de RTBF \u201cdol van vreugde te zijn<\/em>\u201d als de \u201cWalen<\/em>\u201d zich bij Frankrijk zouden aansluiten (LLB, 15.04.12). De Franse presidentskandidate van het Front National, Marine Le Pen, deed tijdens de Franse presidentscampagne van 2012 een gelijkaardige uitspraak. Overigens stelde ze een klein jaar tevoren, aan de vooravond van de Belgische nationale feestdag (20 juli 2011), in een communiqu\u00e9 dat als \u201cVlaanderen\u201d onafhankelijk wordt, een hypothese die volgens Le Pen steeds re\u00ebler wordt, “de Republiek Frankrijk vereerd<\/em> [zal] zijn Walloni\u00eb in zijn schoot op te nemen<\/em>” en dat wegens de grote “historische broederbanden”.<\/em><\/p>\n<\/div>\n

\n

Nu kan men die uitspraken onbetekenend vinden, maar de M\u00e9lenchon en Le Pen behaalden wel miljoenen stemmen tijdens de Franse presidentsverkiezingen. Bovendien schreef de \u201crattachistische\u201d RWF onlangs: \u201cMen moet weten dat onze stichter-voorzitter Paul-Henri Gendebien zijn boeken<\/em> […] aan de hoogste Franse dignitarissen opstuurt, waaronder ministers van de linker- en de rechterzijde. Men zou verwonderd zijn over het aantal dankwoorden, gepaard gaande met enkele woorden van steun aan ons project, van aanmoediging of eenvoudigweg van sympathie die hij als dank terugkreeg<\/em>\u201d (persbericht d.d. 14 april 2012).<\/p>\n<\/div>\n

\n

Dat geloven we best. Belgische \u00ab\u00a0rattachisten\u00a0\u00bb zijn welkom in de Franse Senaat, waar ze enkele jaren geleden ontvangen werden zonder dat iemand in Belgi\u00eb zich er druk over maakte. Het dagblad Le Soir schreef toen: \u201cMen moest van zaal veranderen, want meer dan honderd personen waren op de uitnodiging ingegaan. Aan de ingang kregen ze een brochure, getiteld\u00a0 \u00abDe splitsing van Belgi\u00eb \u00bb, opgesteld door Fran\u00e7ois Perin en uitgegeven door de Franse vleugel van de rattachisten. In de zaal waren er vanzelfsprekend Senatoren, waaronder twee oud-ministers, generaals, twee ambassadeurs en een hoge gezagsdrager van Buitenlandse Zaken, die betrokken was bij de beruchte reis van generaal De Gaulle in Qu\u00e9bec (\u00abVive le Qu\u00e9bec libre !\u00bb).<\/em>\u201d (Le Soir<\/em>, 18 januari 1997).<\/p>\n<\/div>\n

Terloops gezegd is buitenlandse steun voor het voeren van een anti-Belgische propaganda in Belgi\u00eb strafbaar gesteld (artikel 135bis van het Belgisch strafwetboek).<\/p>\n

\n

BESLUIT:<\/span><\/strong> De politieke (en economische) kolonisatie van Belgi\u00eb door Frankrijk maakt deel uit van een eeuwenoude Franse imperialistische geopolitiek. Dit politiek denken is ge\u00efnspireerd door de \u201cth\u00e9orie des fronti\u00e8res naturelles\u201d, namelijk het streven naar natuurlijke grenzen (i.c. de Rijn). Doorheen de eeuwen zijn er verschuivingen geweest in middelen en tactiek, maar nooit in doel. We weten nu met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat, mocht Belgi\u00eb imploderen, het zgn. \u201cWaals gewest\u201d in \u00e9\u00e9n of andere vorm toenadering tot Frankrijk zal zoeken. De tekenen hiervan zijn vandaag al duidelijk zichtbaar. Uiteraard zal de Franse territoriale expansie dan niet beperkt blijven tot het zuiden van Belgi\u00eb, maar minstens ook Brussel, Voeren en de faciliteitengemeenten omvatten. Het spreekt vanzelf dat een \u201cVlaams\u201d rompstaatje dan volstrekt niets in de pap zal te brokken hebben. <\/strong><\/p>\n<\/div>\n

Men mag evenmin vergeten dat Belgi\u00eb in 1839 Nederlands-Limburg en het Groothertogdom Luxemburg aan Nederland verloor. <\/strong>Zeeuws-Vlaanderen en Noord-Brabant werden eerder al ontfutseld. Pruisen nam ons het Rijnland af.\u00a0<\/strong><\/p>\n

Van het middeleeuwse Groot-Belgi\u00eb van\u00a0Rotterdam tot Bazel en van D\u00fcsseldorf tot Amiens blijft er vandaag al niet veel meer over.<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

Anders gezegd<\/strong>, de Vlaams-nationalisten, die ijveren voor de vernietiging van Belgi\u00eb, werken in realiteit voor de Quai d\u2019Orsay in Parijs en zijn zo de beste bondgenoten van het Franse imperialisme.\u00a0<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

On ne pouvait ignorer \u00e0 l\u2019approche des \u00e9lections fran\u00e7aises que les m\u00e9dias du r\u00e9gime antibelge et surtout ceux de la \u00ab communaut\u00e9 fran\u00e7aise \u00bb – en l\u2019occurrence, la d\u00e9signation est plus appropri\u00e9e que celle de \u00ab F\u00e9d\u00e9ration Wallonie-Bruxelles \u00bb – ont suivi l\u2019\u00e9v\u00e9nement avec un int\u00e9r\u00eat plus qu\u2019ordinaire. Il semblait comme si la Belgique \u00e9tait devenue le 120\u00e8me d\u00e9partement \u2013 ou la 28\u00e8me r\u00e9gion \u2013 de France. Toutefois, ne serait-ce d\u00e9j\u00e0 bien plus une r\u00e9alit\u00e9 \u00e0 l\u2019heure actuelle que nous ne le pensons ? Ou est-ce une co\u00efncidence que nos banques, notre secteur de gaz et d’\u00e9lectricit\u00e9 ainsi qu’une grande partie de notre secteur d\u2019alimentation sont aux mains de Fran\u00e7ais? <\/p>\n

Je kon er in de aanloop naar de Franse presidentsverkiezingen moeilijk naast kijken: de anti-Belgische regimemedia, en vooral die in de \u201cFranse gemeenschap\u201d \u2013 de benaming is in casu toepasselijker dan de \u201cCommunaut\u00e9 Wallonie-Bruxelles\u201d \u2013 schonken aan dit evenement een meer dan gewone belangstelling. Het leek wel alsof Belgi\u00eb het 102de departement \u2013 of de 28ste regio \u2013 van Frankrijk was geworden. Maar is dat vandaag al niet meer het geval dan we denken? Of is het soms toeval dat onze banken, onze gas- en elektriciteitsector alsook een groot deel van onze voedingssector in Franse handen zijn? <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":true,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-5835","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-history"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-1w7","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5835","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5835"}],"version-history":[{"count":26,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5835\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10904,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5835\/revisions\/10904"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5835"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}