{"id":4876,"date":"2011-11-10T18:56:52","date_gmt":"2011-11-10T16:56:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=4876"},"modified":"2016-11-16T16:23:41","modified_gmt":"2016-11-16T15:23:41","slug":"paul-de-ridder-n-va-brabant-vlaanderen-niet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=4876","title":{"rendered":"PAUL DE RIDDER (N-VA): “BRABANT IS VLAANDEREN NIET !” – “LE BRABANT N’EST PAS LA FLANDRE !”"},"content":{"rendered":"


\nPAUL DE RIDDER (N-VA): \u201cBRABANT IS VLAANDEREN NIET!\u201d <\/strong><\/p>\n

Auteur Paul De Ridder levert ons een verbazende tekst in de jongste editie van Het Poelaertplein<\/em>, het advocatenblad van het \u201cVlaams\u201d pleitgenootgenschap te Brussel \u2013 de aanhalingstekens zijn hier nu \u00e9cht op hun plaats. We werden inderdaad\u00a0bijzonder aangenaam verrast door het uitstekende artikel met als titel \u201cBrussel en Brabant: een succesverhaal\u201d<\/a> (Het Poelaertplein<\/em>, jg. 18, nr. 2, november-december 2011, p. 10-18). <\/strong><\/p>\n

De auteur is historicus en fractieleider van de N-VA (!) in het Brussels parlement. Zijn tekst kan zich meten met de beste historiografie van de laatste jaren en overstijgt met verve het grauwe niveau van\u00a0de oppervlakkige \u2018Vlaams\u2019-nationale of ‘Waals’-nationale nonsens die we van \u201conze\u201d politici te horen krijgen. We raden iedereen aan de tekst \u2013 waar we ons zowaar voor 95% in kunnen vinden \u2013 aandachtig te lezen. De auteur beklemtoont de historische banden tussen Brussel en (het hertogdom) Brabant. Op een uiterst detaillistische manier schetst hij de historische ontwikkeling van Brabant en plaatst hij die tegenover (het echte) Vlaanderen, waar Brabant volgens hem niets mee te maken heeft ! Het boeiend verhaal loopt van de middeleeuwen tot aan de Brabantse Omwenteling van 1790. Zijn conclusie is een impliciet pleidooi voor een herstel van de Brabantse eenheid.<\/p>\n

De auteur maakt voorgoed komaf met de mythe dat Brabant historisch tot Vlaanderen zou behoren. De schrijver stelt het kort en goed in een subtitel: \u201cBrabant is Vlaanderen niet<\/strong>\u201d. Die stelling onderbouwt hij met politieke, geografische, economische, architectonische, culturele en zelfs taalkundige elementen (bijv. de Nijvelse Sint-Gertrudiskerk heeft een typisch Duitse stijl en het Brabants Nederlands is meer verwant met het Hoogduits). Deze onvervalste Brabantse nationalist heeft (net als de B.U.B.!) zichtbaar een bloedhekel aan de hedendaagse opdeling van Brabant en steekt dat bepaald niet onder stoelen of banken. Hij gaat daarin nog verder dan de B.U.B., die enkel de provincie Brabant wil herenigen. Brabant omvat niet alleen, zo schrijft hij, \u201cWaals-Brabant\u201d (aanhalingstekens van de auteur), \u201cVlaams-Brabant\u201d (met de enclave Brussel) \u2013 aanhalingstekens alw\u00e9\u00e9r van de auteur \u2013 maar ook de provincie Antwerpen en de provincie Noord-Brabant in Nederland. <\/em><\/p>\n

Eindelijk wordt ook netjes opgesomd wat Vlaanderen is \u2013 de auteur plaatst hier het begrip verkeerdelijk tussen aanhalingstekens (een schoonheidsfoutje) – namelijk: Frans-Vlaanderen, West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen. Dit is wel het laatste wat je van de arrogante Vlaams-nationale kolonisatoren kan verwachten !
\nBrabant behoorde tot Duitsland, het graafschap Vlaanderen tot Frankrijk. Kortom, zo besluit de schrijver, de geschiedenis van Brabant, verschilt fundamenteel van die van Vlaanderen. De Vlaamse gerichtheid op Frankrijk onderstreept hij door te wijzen op kenmerken die tot op vandaag doorwerken: de grens en de band tussen Vlaanderen en Frankrijk die onbestaande zijn tussen Brabant en Frankrijk. De hertogen van Brabant genoten een zeer ruime autonomie terwijl de Vlaamse graven gebonden waren aan hun leenheer: de Guldensporenslag (1302) was dan ook geen Brabants, maar een louter Vlaams conflict. De huidige interpretatie van de Guldensporenslag, zo de auteur, is een product van de 19de eeuwse romantiek. Brabant was ook (i.t.t. Vlaanderen) een imperialistische macht: \u201cde slag bij Woeringen (1288) wordt niet in Brabant beslecht maar … in de buurt van Keulen\u201d. Zeer interessant is dat de auteur ook brandhout maakt van een andere flamingantische mythe: de historische eentaligheid van (het echte) Vlaanderen. De bevolking sprak er een \u201cVlaams dialect\u201d, maar de graven, de administratie en de bovenlaag van de stedelijke burgerij spraken Frans. Zeer verwonderlijk voegt de auteur eraan toe – zou hij ruzie hebben met de leiding van de N-VA? -: \u201cSommigen <\/em>[ongetwijfeld de Vlaams-nationalisten, wie anders?] zullen het niet graag horen, maar uit onderzoek van de oorkondenlijsten van Brugge, Gent en Ieper blijkt dat tussen 1250 en 1500 niet minder dan 30 tot 60% van die akten in het Frans opgesteld zijn<\/em>\u201d. Terloops gezegd, de reden dat het jonge Koninkrijk Belgi\u00eb \u2013 dat het graafschap Vlaanderen als zijn kerngebied aanzag \u2013 het Frans als taal voor de centrale administratie aannam, is ook d\u00e0\u00e0r te zoeken. Die continu\u00efteit is ook Paul De Ridder niet ontgaan wanneer hij schrijft dat zowel onder de Bourgondi\u00ebrs als de Spaanse en Oostenrijkse Habsburgers het Frans de taal van de centrale administratie bleef.<\/p>\n

We komen ook meer te weten over de oude constitutionele traditie van Brabant dat zich al in de middeleeuwen ontwikkelde tot een parlementaire constitutionele monarchie met een \u201cnationaal gevoel\u201d (over de taalgrens heen dus!). In het vrije Brabant werd de lijfeigenschap in 1247 afgeschaft. De Brabanders en Belgen mogen dus met recht en rede trots zijn op hun geschiedenis: in Rusland werd de lijfeigenschap pas in … 1863 afgeschaft, in de Verenigde Staten waren er tot 1865 slaven!<\/p>\n

Wel betreurt de auteur de afbraak van die evolutie door de machtsovername van de Bourgondi\u00ebrs in de 15de eeuw. De grens die door de vrede van M\u00fcnster (1648)<\/strong> getrokken werd, noemt hij \u201cvolledig arbitrair\u201d \u2013 wat niet onjuist is \u2013 en hij voegt eraan toe dat de katholieke Brabanders van toen af \u201cin een ander land leefden<\/em>\u201d. Een ander land? Daar zijn wij het natuurlijk volkomen mee eens: Belgi\u00eb (de Zuidelijke Nederlanden) is inderdaad v\u00e9\u00e9l ouder dan het Koninkrijk Belgi\u00eb. Volgens de auteur was de scheuring in de Nederlanden een ramp, ook op taalkundig vlak. Het klopt dat de Zuidelijke Nederlanden economisch wegzonken in de 18de eeuw en dat een niet onaanzienlijk deel van de intellegentsia naar het Noorden uitweek. Wat het taalkundig aspect betreft is hij echter ongenuanceerder: \u201cNa het wegvallen van Holland, Zeeland, Gelderland en Friesland bleven Brabant, Vlaanderen en Loon (Limburg) achter in een staat waarin Franssprekende gewesten <\/em>[i.e. vorstendommen] zoals Namen, Henegouwen en een deel van Luxemburg een groter gewicht hadden gekregen dan toen de Nederlanden nog \u00e9\u00e9n waren<\/em>\u201d. Dit is een erg vreemde passage. Loon behoorde in 1648 immers al bijna 300 jaar tot het \u2013 overwegend Franstalige \u2013 Prinsbisdom Luik en was tot 1795 geen deel van Belgi\u00eb. Positief en correct is wel dat de auteur Belgi\u00eb vanaf 1648 als een staat omschrijft. De toenemende dominantie van het Frans lag in werkelijkheid niet aan de splitsing der Nederlanden, maar aan de toenemende uitstraling van het Frans in heel Europa, iets waar de schrijver ook zelf op wijst.<\/p>\n

Interessant zijn ook de passages over het Franse annexionisme tijdens de 17de eeuw. De auteur wijst in die context op de grote samenhang van Brabant in die woelige periode: \u201cGelukkig kon Brussel andermaal rekenen op de solidariteit van de andere Brabantse steden. Antwerpen en Leuven leveren de Brusselaars brood. Het geld voor de heropbouw wordt voorgeschoten door de Antwerpse financiers. Bovendien zorgen ambachtslieden uit Leuven, Antwerpen, Nijvel en zelfs Mechelen voor het plaveien van de straten. Een mooi staaltje van Brabantse solidariteit!\u201d.<\/p>\n

De conclusies van de schrijver zijn leerrijk: 1) Brussel stond nooit op zichzelf, maar maakte steeds deel uit van een ruimer, Brabants geheel; 2) Brabant respecteerde de taaldiversiteit: het \u201cNeder-Duytsch\u201d in het noorden en het Frans in het zuiden; 3) Brabant en Brussel hebben doorheen de eeuwen de ambitie gehad om hun financi\u00eble macht aan te wenden om politieke rechten te verkrijgen.<\/p>\n

De schrijver is zo radicaal in zijn verwerping van het historische Vlaanderen-als-Vlaams gewest en houdt duidelijk enorm veel van het ene en ondeelbare Brabant. Daarin gaat hij zelfs verder dan vele lauwe \u201cBelgischgezinde\u201d federalisten, die zich gedragen alsof het Vlaams gewest een door de natuur gewilde historische entiteit is. Deze prachtige tekst toont duidelijk aan dat al in de middeleeuwen Brabant liberaler, moderner en democratischer was dan Vlaanderen. De Vlaams-nationalisten komen uit dit schrijven naar voren als de erfgenamen van een despotische Vlaamse traditie. Inderdaad willen zij die vandaag denken in naam van Vlaanderen te spreken liefst Brabant, Limburg en Antwerpen assimileren. We vermoeden dat de inhoud van deze tekst door\u00a0veel leden \u2013 niet te verwarren met de kiezers \u2013 van de N-VA niet meteen op applaus onthaald zal worden…<\/p>\n

De B.U.B. feliciteert de heer De Ridder dan ook met zijn fraaie en knap uitgewerkte historische studie, waaruit maar \u00e9\u00e9n conclusie kan getrokken worden: herenig Brabant! Vraag is wel of deze intelligente historicus zich niet dringend moet bezinnen over zijn politieke toekomst binnen de separatistische N-VA die het al verbrokkelde Brabant nog m\u00e9\u00e9r wil opsplitsen door de splitsing van BHV en de versterking van de gewesten die Brabant in drie stukken verdelen. Anders gezegd: hoe k\u00e0n die man \u00fcberhaupt nog functioneren te midden van die secessionistische en imperialistische Vlaams-nationale cultuurbarbaren, van wie hij de mythen met de grond gelijk maakt.<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

PAUL DE RIDDER (N-VA): \u201cLE BRABANT N’EST PAS LA FLANDRE !\u201d<\/strong><\/p>\n

L’auteur Paul De Ridder nous livre un texte \u00e9tonnant dans la derni\u00e8re \u00e9dition de la revue\u00a0d’avocats Het Poelaertplein<\/em>, de la\u00a0 \u201cVlaams\u201d pleitgenootschap te Brussel \u2013 les guillemets sont vraiment \u00e0 propos ici\u00a0. Nous avons en effet \u00e9t\u00e9 agr\u00e9ablement surpris par l’excellent article intitul\u00e9\u00a0\u201cBrussel en Brabant: een succesverhaal\u201d<\/a> (Bruxelles et le Brabant, une histoire \u00e0 succ\u00e8s) (Het Poelaertplein<\/em>,\u00a0ann\u00e9e 18, n\u00b0 2, novembre-d\u00e9cembre 2011, p. 10-18). <\/strong><\/p>\n

L’auteur est historien et\u00a0chef de groupe de la N-VA (!) au parlement bruxellois et appartient \u00e0 la meilleure historiographie des derni\u00e8res ann\u00e9es d\u00e9passant de loin le discours au ras des p\u00e2querettes de “nos” politiciens flamingants et wallingants. Nous conseillons \u00e0 tous de lire attentivement ce texte en n\u00e9erlandais, que nous approuvons \u00e0 95% (une fois n’est pas de coutume). L’auteur souligne les liens historiques entre Bruxelles et le Brabant (le duch\u00e9 surtout). De fa\u00e7on tr\u00e8s d\u00e9taill\u00e9e, il esquisse le d\u00e9veloppement historique du Brabant qu’il oppose \u00e0 la (vraie) Flandre avec laquelle le Brabant n’a rien \u00e0 voir, selon lui ! L’histoire captivante d\u00e9bute au moyen \u00e2ge et se termine \u00e0 la R\u00e9volution braban\u00e7onne de 1790. Sa conclusion est un plaidoyer implicite pour le r\u00e9tablissement de l’unit\u00e9 braban\u00e7onne.<\/p>\n

Suite en n\u00e9erlandais.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Auteur Paul De Ridder levert ons een verbazende tekst in de jongste editie van Het Poelaertplein, het advocatenblad van het \u201cVlaams\u201d pleitgenootgenschap te Brussel \u2013 de aanhalingstekens zijn hier nu \u00e9cht op hun plaats. We werden inderdaad bijzonder aangenaam verrast door het uitstekende artikel met als titel \u201cBrussel en Brabant: een succesverhaal\u201d (Het Poelaertplein, jg. 18, nr. 2, november-december 2011, p. 10-18). <\/p>\n

L’auteur Paul De Ridder nous livre un texte \u00e9tonnant dans la derni\u00e8re \u00e9dition de la revue d’avocats Het Poelaertplein, de la \u201cVlaams\u201d pleitgenootschap te Brussel \u2013 les guillemets sont vraiment \u00e0 propos ici. Nous avons en effet \u00e9t\u00e9 agr\u00e9ablement surpris par l’excellent article intitul\u00e9 \u201cBrussel en Brabant: een succesverhaal\u201d (Bruxelles et le Brabant, une histoire \u00e0 succ\u00e8s) (Het Poelaertplein, ann\u00e9e 18, n\u00b0 2, novembre-d\u00e9cembre 2011, p. 10-18). <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":true,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-4876","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-history"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-1gE","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4876","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4876"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4876\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11071,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4876\/revisions\/11071"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4876"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4876"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4876"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}