{"id":13587,"date":"2021-03-06T11:19:02","date_gmt":"2021-03-06T10:19:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=13587"},"modified":"2021-03-17T09:49:02","modified_gmt":"2021-03-17T08:49:02","slug":"een-unitair-belgie-op-basis-van-de-negen-provincies-une-belgique-unitaire-sur-base-des-neuf-provinces","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=13587","title":{"rendered":"EEN UNITAIR BELGI\u00cb OP BASIS VAN DE NEGEN PROVINCIES – UNE BELGIQUE UNITAIRE SUR BASE DES NEUF PROVINCES"},"content":{"rendered":"\n

Onderstaande opinie verscheen in Knack<\/a><\/em> (8 februari 2021) en in La Libre Belgique<\/a><\/em> (4 maart 2021) – L’opinion ci-dessous fut publi\u00e9e dans Knack<\/a><\/em> (8 f\u00e9vrier 2021) et dans La Libre Belgique<\/a><\/em> (4 mars 2021)<\/p>\n\n\n\n

Afbeelding – image: de negen provincies – les neuf provinces (bron onbekend – source inconnue)<\/p>\n\n\n\n

WAT DE CORONA-CRISIS ONS LEERT OVER HET TAALFEDERALISME<\/strong><\/p>\n\n\n\n

‘De covid-19-crisis, die nu bijna een jaar aan de gang is, is niet alleen een stresstest voor onze gezondheidszorg, maar ook voor onze parlementaire democratie<\/em>‘, schrijven Steven Arrazola de O\u00f1ate en Bruno Yammine.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Binnen de structuren van het gefederaliseerde Belgi\u00eb is het erg moeilijk om (grootschalige) crisissen effici\u00ebnt aan te pakken. Voor wie bekend is met de ongehoorde complexiteit van onze instellingen, is dat weinig verwonderlijk. De aanpak van huidige pandemie maakt dit eens te meer duidelijk. Denk maar aan de aanpak van de coronacrisis op het moment dat het nieuwe virus zich in het voorjaar verspreidde in de woonzorgcentra.<\/p>\n\n\n\n

Het versnipperde vaccinatiebeleid<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De curatieve zorg is een grotendeels federale materie, behalve wanneer het onder meer gaat over residenti\u00eble geriatrie. De preventieve gezondheidszorgen worden dan weer meestal op het niveau van de Gemeenschappen uitgeoefend. Maar ook hier bestaan er uitzonderingen, die de zaken complex maken. Zo is het vaccinatiebeleid over meerdere bevoegdheidsniveaus versnipperd: de federale staat; de gemeenschappen en de gewesten. Helaas is elk spoor van eenheid van commando ook hier niet te bespeuren. Zo is de Belgische staat bevoegd voor de toelating van de vaccins op de markt, de kwaliteitscontrole, de vacinnatiekalender en de verplichte vaccinaties.<\/p>\n\n\n\n

De gemeenschappen – en deels het Waals Gewest en in Brussel de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC) – zijn op hun beurt bevoegd voor de vaccinatiecampagnes. De terugbetalingen inzake vaccinatiecampagnes zijn een gemeenschapsmaterie. Voor de terugbetalingen van individuele vaccinaties (die in de apotheek verkrijgbaar zijn), is het nationale RIZIV bevoegd.<\/p>\n\n\n\n

Wie kan vertellen wat de positieve effecten zijn van deze surrealistische toestand voor het leven (en de gezondheid) van de gewone Belg?<\/p>\n\n\n\n

Het Overlegcomit\u00e9: een schimmige actor<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Omdat er zoveel actoren betrokken zijn bij het beheren van eenzelfde materie, en omdat bevoegdheden verschillende beleidsniveaus overlappen of be\u00efnvloeden, probeert men in Belgi\u00eb het beleid enigszins te stroomlijnen via het Overlegcomit\u00e9. Daar zijn, naast de federale regering, de regeringen van de Gemeenschappen en de Gewesten in vertegenwoordigd. Bij ontstentenis van een coronawet wordt het federale beleid aangestuurd via ministeri\u00eble besluiten. Op papier zijn die het gevolg van een beslissing van de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken (en dus van de bevoegde federale minister). In de praktijk voert die minister uit wat er in het Overlegcomit\u00e9 beslist werd.<\/p>\n\n\n\n

Dat de deelstaten betrokken worden bij het beleid, leidt tot de gekste situaties. Zo gaan die plots (bij gebrek aan consensus) bovenop de federaal vastgelegde avondklok (24 u tot 5 u) de maatregel verstrengen. Nochtans kunnen enkel steden en Provincies die beslissing nemen. Zo lijkt de avondklok een dubbele grondwetsschending. De bescherming van de gezondheid (art. 23, 2\u00b0 Belg. Grondwet) is inderdaad een grondwettelijk recht, maar tegelijk kent de Belgische Grondwet geen noodtoestand. Vanuit constitutioneel oogpunt is de implementering van een avondklok dus hoogst betwistbaar.<\/p>\n\n\n\n

En die avondklok is dan nog des te ongrondwettelijker wanneer ze ingevoerd wordt door een niet-bevoegde overheid: de Gewesten.<\/p>\n\n\n\n

Evaluatie van het huidige systeem<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Meer fundamenteel staat het bestaan en functioneren van een Overlegcomit\u00e9, dat bovendien zo grondig ingrijpt in het dagelijks leven van de Belgen, haaks op de geplogenheden van een democratische rechtsstaat. De eerste reden daarvoor is dat het de veruitwendiging is van de “dictatuur van de uitvoerende machten”. Beslissingen ervan kunnen inderdaad niet door een (federaal) parlement worden aangevochten. Ten tweede is er geen hi\u00ebrarchisch hogergeschikte, federale overheid die in geval van onenigheden een beslissing kan nemen of zich in de plaats kan stellen van de deelstaten voor de periode van de crisis.<\/p>\n\n\n\n

Daarbij wordt hier overigens ingegaan tegen het feit dat we sedert maart van 2020 in de “federale fase” van het crisisbeheer zitten en dat, blijkens de wet zelf, enkel de federale regering bevoegd is voor de bestrijding van pandemie\u00ebn. Zo bepaalt het wetgevend parlementair document 5-2232\/1 van 25 juli 2013 betreffende de zesde staatshervorming zeer duidelijk: ‘De federale overheid blijft tevens bevoegd voor het crisisbeleid wanneer een acute pandemie dringende maatregelen vereist<\/em>‘.<\/p>\n\n\n\n

Het gaat hier dus niet om een co\u00f6rdinerende functie tov. de deelstaten, maar wel om een exclusieve bevoegdheid.<\/p>\n\n\n\n

Binnen de Nationale Veiligheidsraad was de voorrang van het federale niveau wel gewaarborgd. Dat is immers een zuiver federaal orgaan, waarbij vertegenwoordigers van deelgebieden enkel uitgenodigd werden in een raadgevende hoedanigheid.<\/p>\n\n\n\n

Binnen het Overlegcomit\u00e9, is een hi\u00ebrarchie echter afwezig. Een derde kritiek op het functioneren van het Overlegcomit\u00e9, betreft het feit dat de besluitvorming zich achter gesloten deuren afspeelt. Dat staat volledig haaks op hoe een normale, parlementaire democratie functioneert. Daar zijn wel volksvertegenwoordigers (ook van de oppositie) bij het besluitvormingsproces aanwezig, net als de pers.<\/p>\n\n\n\n

Het federalisme bemoeilijkt door deze manier van werken de communicatie tussen de politici en de burgers. Want voorafgaand aan een Overlegcomit\u00e9 komen woordvoerders van elk beleidsniveau hun eigen, soms tegengestelde, desiderata naar voren schuiven, ongeacht het feit of ze bevoegd zijn of niet. Zo heeft de Vlaamse, Waalse of Brusselse minister-president niets te zeggen over de sluiting van de Belgische grenzen voor niet-noodzakelijke verplaatsingen, maar komt die er toch zijn mening over verkondigen. Weinig opbeurend, voor wie duidelijkheid naar de burger toe op prijs stelt.<\/p>\n\n\n\n

En dan zwijgen we nog over de vertroebelde communicatie die een gevolg is van de tijd die voorafgaand in overleg gestoken wordt. Verhoogt men op die manier geen antipolitieke ressentimenten bij een bevolking die al zoveel te verduren heeft van deze tergende crisis?<\/p>\n\n\n\n

Besluit: unitarisme is toekomstgericht<\/strong><\/p>\n\n\n\n

We komen zo eens te meer tot het besluit dat de politici de gevangenen zijn van de structuren die zijzelf paradoxaal genoeg in stand houden. De Gewesten en de Gemeenschappen zijn volstrekt overbodige tussenniveaus en met name in een crisissituatie wordt dat pijnlijk duidelijk. Om die tussenniveaus in het beleid te integreren, moet de parlementaire democratie zelfs tot op zekere hoogte beknot worden, ondermeer door schimmige overlegcomit\u00e9s.<\/p>\n\n\n\n

Ondertussen betaalt de burger zeer hoge belastingen voor een minder dan optimale dienstverlening, waarbij de besluitvorming in het beste geval traag verloopt en in het slechtste geval zelfs het leven van Belgen in gevaar brengt. Dat is natuurlijk volstrekt onaanvaardbaar.<\/p>\n\n\n\n

Indien Belgi\u00eb zou bestuurd worden op basis van de negen (historische) provincies, met een enkele regering en een enkel parlement, zou er van dit hele wanbeleid geen sprake zijn. Het vervangen van de huidige deelstaten door de provincies is trouwens maar een kleine bestuurlijke ingreep, zeker in vergelijking met een separatistisch (of confederalistisch) avontuur, dat sommigen wensen. In het licht van gelijkaardige problemen die zich telkens opnieuw stellen, is unitarisme helemaal niet oubollig (anders zouden de N-VA en het VB trouwens de meest progressieve partijen van Belgi\u00eb zijn, wat zeker niet het geval is), maar net zeer toekomstgericht.<\/p>\n\n\n\n

Zolang we echter blijven aanmodderen met een beleid waarin bepaalde politieke structuren soms belangrijker lijken dan het welzijn van de bevolking, zal de burger het slachtoffer blijven van de politiek, die geacht wordt hem te dienen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

CE QUE LA CRISE DU CORONA NOUS APPREND SUR LE FEDERALISME LINGUISTIQUE<\/strong><\/p>\n\n\n\n

La crise du Covid-19 d\u00e9montre la complexit\u00e9 inou\u00efe de nos institutions et leur efficacit\u00e9 r\u00e9duite. Rempla\u00e7ons les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es actuelles par les neuf Provinces. Une opinion de<\/strong> Steven Arrazola de O\u00f1ate en Bruno Yammine.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

En raison des structures de la Belgique f\u00e9d\u00e9rale, il tr\u00e8s difficile d\u2019affronter des crises de mani\u00e8re efficace. Pour celui qui conna\u00eet la complexit\u00e9 inou\u00efe de nos institutions, cela est peu \u00e9tonnant. L\u2019approche de la pand\u00e9mie actuelle le d\u00e9montre une fois de plus. Il suffit de penser \u00e0 la gestion de la crise du coronavirus, lorsque le nouveau virus se propageait dans les maisons de retraite il y a un an.<\/p>\n\n\n\n

Une politique de vaccination \u00e9parpill\u00e9e<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Les soins de sant\u00e9 curatifs sont principalement une mati\u00e8re f\u00e9d\u00e9rale \u00e0 l\u2019exception, entre autres, de la g\u00e9riatrie r\u00e9sidentielle. Alors que les soins de sant\u00e9 pr\u00e9ventifs sont majoritairement exerc\u00e9s au niveau des communaut\u00e9s. Toutefois, les exceptions \u00e0 cette r\u00e8gle rendent la mati\u00e8re complexe. En fait, la politique de vaccination est \u00e9parpill\u00e9e sur diff\u00e9rents niveaux de pouvoir : l\u2019\u00c9tat f\u00e9d\u00e9ral, les Communaut\u00e9s et les R\u00e9gions. Malheureusement, il nous manque une unit\u00e9 de commandement. Ainsi, l\u2019\u00c9tat belge est comp\u00e9tent pour l\u2019autorisation des vaccins sur le march\u00e9, le contr\u00f4le de la qualit\u00e9, le calendrier de vaccination et les vaccinations obligatoires.<\/p>\n\n\n\n

Les Communaut\u00e9s, la R\u00e9gion wallonne en partie, ainsi que la Commission communautaire commune (Cocom) sont comp\u00e9tentes pour les campagnes de vaccination. Les remboursements relatifs aux campagnes de vaccinations sont une comp\u00e9tence des Communaut\u00e9s, tandis que les remboursements des vaccinations individuelles (que l\u2019on peut se procurer en pharmacie) rel\u00e8vent de la comp\u00e9tence de l\u2019Inami au niveau national.<\/p>\n\n\n\n

Qui peut \u00e9num\u00e9rer les effets positifs de cette situation surr\u00e9aliste pour la sant\u00e9 des Belges ?<\/p>\n\n\n\n

L’opacit\u00e9 du Comit\u00e9 de Concertation<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u00c9tant donn\u00e9 qu\u2019autant d\u2019acteurs sont impliqu\u00e9s dans la gestion de la m\u00eame mati\u00e8re et que les comp\u00e9tences se chevauchent ou influencent diff\u00e9rents niveaux de pouvoir, des tentatives sont faites en Belgique pour rationaliser quelque peu la politique par le biais du Comit\u00e9 de concertation. Outre le gouvernement f\u00e9d\u00e9ral, les gouvernements des Communaut\u00e9s et des R\u00e9gions y sont repr\u00e9sent\u00e9s. En l\u2019absence d\u2019une “loi corona”, la politique f\u00e9d\u00e9rale est guid\u00e9e par des arr\u00eat\u00e9s minist\u00e9riels. Sur papier, ces arr\u00eat\u00e9s r\u00e9sultent d\u2019une d\u00e9cision du service public f\u00e9d\u00e9ral (SPF) de l\u2019Int\u00e9rieur et donc du ministre f\u00e9d\u00e9ral comp\u00e9tent. En pratique, ce ministre met en \u0153uvre ce qui a \u00e9t\u00e9 d\u00e9cid\u00e9 en Comit\u00e9 de concertation.<\/p>\n\n\n\n

Le fait que les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es sont impliqu\u00e9es dans la politique \u00e0 \u00e9laborer et \u00e0 mettre en \u0153uvre conduit \u00e0 des situations biscornues. Ainsi, ces entit\u00e9s vont soudainement – et faute de consensus – renforcer le couvre-feu f\u00e9d\u00e9ral (24 h \u00e0 5 h). Cependant, seules les Villes et les Provinces peuvent prendre une telle d\u00e9cision. C\u2019est pourquoi il nous semble que le couvre-feu viole deux fois la Constitution belge. En effet, bien que la protection de la sant\u00e9 soit un droit constitutionnel (art. 23, 2\u00b0 Const. belge), la Constitution ne conna\u00eet pas de situation d\u2019urgence. Il en ressort que d\u2019un point de vue constitutionnel, l\u2019impl\u00e9mentation d\u2019un couvre-feu est donc tr\u00e8s discutable. Qui plus est, cette mesure est d\u2019autant plus inconstitutionnelle lorsqu\u2019elle est instaur\u00e9e par les R\u00e9gions qui ne sont pas comp\u00e9tentes en la mati\u00e8re.<\/p>\n\n\n\n

Evaluation du syst\u00e8me actuel<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Plus fondamentalement, l\u2019existence et le fonctionnement d\u2019un Comit\u00e9 de concertation qui intervient si profond\u00e9ment dans la vie quotidienne des Belges est en contradiction avec les coutumes d\u2019un \u00c9tat de droit. La premi\u00e8re raison est qu\u2019il s\u2019agit d\u2019un triomphe de la “dictature des pouvoirs ex\u00e9cutifs”. En effet, ses d\u00e9cisions ne peuvent \u00eatre contest\u00e9es par un parlement (f\u00e9d\u00e9ral). Deuxi\u00e8mement, il n\u2019y a pas de gouvernement f\u00e9d\u00e9ral hi\u00e9rarchiquement sup\u00e9rieur en place qui peut d\u00e9cider, en cas de d\u00e9saccord, ou qui a le pouvoir de se substituer aux entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es lors d\u2019une crise.<\/p>\n\n\n\n

En outre, on va \u00e0 l\u2019encontre du fait que nous sommes, depuis mars 2020, dans la “phase f\u00e9d\u00e9rale” de la gestion de la crise et du fait qu\u2019en vertu de la loi m\u00eame, il n\u2019y a que le gouvernement f\u00e9d\u00e9ral qui est comp\u00e9tent en mati\u00e8re de la lutte contre les pand\u00e9mies. Ainsi, le document parlementaire l\u00e9gislatif 5-2232\/1 du 25 juillet 2013 concernant la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019\u00c9tat \u00e9nonce, sans ambigu\u00eft\u00e9, que “l\u2019autorit\u00e9 f\u00e9d\u00e9rale reste \u00e9galement comp\u00e9tente pour la politique de crise au cas o\u00f9 une pand\u00e9mie aigu\u00eb n\u00e9cessiterait des mesures urgentes<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Il ne s\u2019agit donc pas d\u2019une fonction de coordination au niveau f\u00e9d\u00e9ral \u00e0 l\u2019\u00e9gard des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es, mais d\u2019une comp\u00e9tence exclusive.<\/p>\n\n\n\n

Au sein du Conseil national de s\u00e9curit\u00e9 (CNS), la primaut\u00e9 du niveau f\u00e9d\u00e9ral \u00e9tait garantie. Il s\u2019agissait en effet d\u2019un organe purement f\u00e9d\u00e9ral dans lequel les repr\u00e9sentants des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es n\u2019avaient qu\u2019un r\u00f4le consultatif.<\/p>\n\n\n\n

En outre, le processus de d\u00e9cision dans un comit\u00e9 de concertation se d\u00e9roule \u00e0 huis clos. Cela est contraire au fonctionnement d\u2019une d\u00e9mocratie parlementaire normale dans laquelle les parlementaires (y compris l\u2019opposition) participent au processus d\u00e9cisionnel, tandis que la presse est pr\u00e9sente.<\/p>\n\n\n\n

Le f\u00e9d\u00e9ralisme entrave donc la communication entre les hommes politiques et les citoyens. Il est \u00e0 noter que lorsqu\u2019un Comit\u00e9 de concertation tient s\u00e9ance, les porte-parole de chaque niveau de pouvoir avancent leurs desiderata qui s\u2019opposent parfois, ind\u00e9pendamment de leur comp\u00e9tence en la mati\u00e8re. Ainsi, les ministres-Pr\u00e9sidents flamand, wallon ou bruxellois n\u2019ont pas leur mot \u00e0 dire dans la fermeture des fronti\u00e8res pour des d\u00e9placements non essentiels. Pourtant, ils donnent chacun leur avis \u00e0 ce sujet lorsque le Comit\u00e9 de concertation se r\u00e9unit.<\/p>\n\n\n\n

Ajoutons \u00e0 cela la communication troubl\u00e9e cons\u00e9quemment au temps investi dans la concertation pr\u00e9alable. Les ressentiments antipolitiques ne croissent-ils pas au sein d\u2019une population qui a d\u00e9j\u00e0 beaucoup souffert lors de cette crise exasp\u00e9rante ?<\/p>\n\n\n\n

Conclusion: l’unitarisme est porteur d’avenir<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Les hommes politiques sont prisonniers de structures qu\u2019ils entretiennent eux-m\u00eames, paradoxalement. Les R\u00e9gions et les Communaut\u00e9s sont des niveaux de pouvoir totalement superflus, ce qui devient douloureusement \u00e9vident en p\u00e9riode de crise. Pour que les diff\u00e9rents niveaux de pouvoir soient impliqu\u00e9s dans la gouvernance du pays, la d\u00e9mocratie parlementaire est m\u00eame limit\u00e9e, dans une certaine mesure, par des comit\u00e9s consultatifs opaques.<\/p>\n\n\n\n

Si la Belgique \u00e9tait gouvern\u00e9e sur base des neuf provinces historiques, avec un seul gouvernement et un seul parlement, cette mauvaise gestion n\u2019existerait plus. Remplacer les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es actuelles par les Provinces serait d\u2019ailleurs une intervention administrative mineure, certainement en comparaison avec une aventure s\u00e9paratiste (ou conf\u00e9d\u00e9raliste) que certains souhaitent.<\/p>\n\n\n\n

L\u2019unitarisme n\u2019est pas du tout d\u00e9mod\u00e9 (sinon la N-VA et le VB seraient les partis les plus progressistes en Belgique, ce qui n\u2019est certainement pas le cas !) mais au contraire, il est porteur d\u2019avenir.<\/p>\n\n\n\n

Cependant, tant que nous continuerons \u00e0 nous embrouiller avec un syst\u00e8me politique dans lequel certaines structures politiques semblent parfois plus importantes que le bien-\u00eatre de la population, le citoyen continuera \u00e0 \u00eatre la victime de la politique qui est cens\u00e9e le servir.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zolang we blijven aanmodderen met een beleid waarin bepaalde politieke structuren soms belangrijker lijken dan het welzijn van de bevolking, zal de burger het slachtoffer blijven van de politiek, die geacht wordt hem te dienen.<\/p>\n

Tant que nous continuerons \u00e0 nous embrouiller avec un syst\u00e8me politique dans lequel certaines structures politiques semblent parfois plus importantes que le bien-\u00eatre de la population, le citoyen continuera \u00e0 \u00eatre la victime de la politique qui est cens\u00e9e le servir.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":13588,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-13587","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-news0"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/www.unionbelge.be\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/32699990_183281852500376_6569237266181390336_n.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-3x9","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13587","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13587"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13593,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13587\/revisions\/13593"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/13588"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}