afbeelding \u2013 image: Schilderij van Gustaaf Wappers over de Belgische Revolutie \u2013 Peinture de Gustave Wappers sur la R\u00e9volution belge (1835); Koninklijke Musea van Schone Kunsten van Belgi\u00eb; Mus\u00e9es royaux des Beaux-Arts de Belgique; Bron- source: Wikipedia<\/p>\n\n\n\n
DE BELGISCHE REVOLUTIE WORDT BLOEDIG<\/strong><\/p>\n\n\n\n In onze vorige teksten heeft de B.U.B. uiteengezet dat de burgerij de volksrevolutie kracht bijzette, de internationale omstandigheden aan de Belgische revolutionairen alle ruimte lieten en dat de oudste zoon van de Hollandse koning, Willem van Oranje, de zelfstandigheidseisen van de Belgen ondersteunde. Dat was echter niet het geval voor de koning zelf en zijn jongste zoon Frederik, die de Belgen een lesje wilden leren. Prins Frederik sloeg op 21 september 1830 met 10.000 soldaten, waaronder veel Belgen, en een sterke artillerie in Vilvoorde zijn kamp op. Nochtans deserteerden vele Belgische soldaten en voegden zich bij de opstandelingen. De Belgische Revolutie ging haar bloedige en beslissende fase in.<\/strong><\/p>\n\n\n\n In\n september 1830 deserteerden vele Belgische soldaten uit het Nederlandse\n leger om zich bij de opstandelingen te voegen. Op 22 september 1830 \nrichtte prins Frederik zich tot de Brusselaars om hen te zeggen dat de \nkoning van hun grieven akte had genomen, maar dat de openbare orde \nhersteld moest worden. Daarom kondigde hij aan de dag nadien Brussel te \nwillen binnentrekken. Er zouden geen represailles zijn tegen de bevolking, maar enkel tegen de leiders van de opstand. Vanaf\n de publicatie van deze oproep ontvluchtten die laatsten de stad om zich\n in veiligheid te brengen tegen het reguliere leger van de Nederlanders.\n De revolutie leek een verloren zaak ! <\/p>\n\n\n\n In\n de nacht van 22 op 23 september zetten Nederlandse troepen zich in \nbeweging om Brussel binnen te vallen. De toegangspoorten tot de stad \nwerden slecht bewaakt. Slechts een handvol burgerwachters en \nrevolutionairen beschermden de Schaarbeeksepoort en de Leuvensepoort. De\n situatie was wanhopig voor de Belgische opstandelingen. Wie kon de \nBelgische revolutie redden? Het antwoord kwam van de mensen. Overal in \nBrussel begonnen honderden burgers, vooral geholpen door de Luikenaars \ndie de stad niet verlieten, zich te mobiliseren. Sommigen\n bemachtigden wapens van de burgerwacht en zochten hun toevlucht achter \nbarricades of op de daken en achter de ramen van gebouwen. Bij\n de Vlaamsepoort werd de Nederlandse kolonne op een verrassende manier \nbegroet: de burgers gooiden stenen en meubels uit de ramen naar beneden.\n De Nederlanders waren verrast door dit verzet en hadden geen andere \nkeuze dan rechtsomkeer te maken. De\n benedenstad kon daardoor door hen niet ingenomen worden, wat negatieve \ngevolgen voor hen meebracht aangezien er uit die wijk veel vrijwilligers\n kwamen die naar de barricades gingen die opgetrokken waren op het \nKoningsplein en voor het Koninklijk Park (tegenwoordig \u201cWarandepark\u201d of \n\u201cParc de Bruxelles\u201d in het Frans).<\/p>\n\n\n\n Twee\n andere Nederlandse kolonnes konden echter via de Schaarbeeksepoort en \nde Leuvensepoort in de stad binnendringen. Maar ze moesten zich al snel \nverschuilen in het Park van Brussel. In het nauw gedreven op deze \nbeperkte ruimte werden de Nederlandse soldaten het mikpunt van \nkanonschoten waarvan het aantal alsmaar toenam, ondermeer wegens de \nkomst van vrijwilligers uit heel Brabant, Luik en Henegouwen. <\/p>\n\n\n\n Gewelddadige\n gevechten tussen de revolutionairen en de Nederlanders braken uit. Ze \nnamen vier lange dagen in beslag: van 23 tot 26 september 1830. Charles \nRogier keerde terug naar Brussel om de troepen daar te motiveren. De opstandelingen schoten voortdurend op de Nederlanders, terwijl die laatsten onvermoeibaar riposteerden. <\/p>\n\n\n\n De\n Belgische revolutionair uit Luik, Jean-Joseph Charlier, die bekend \nstond als \u201cHouten-Been\u201d, daar hij een been had verloren tijdens de \nveldslagen van Napoleon, was naar Brussel gekomen om de Brabantse \nopstandelingen een handje te helpen. Hij plaatste een kanon op de \nBelgische barricade op de Lotharingenplein om de Nederlanders in het \nPark te bombarderen. Zijn optreden was doorslaggevend bij de Nederlandse\n nederlaag aangezien hij zware verliezen aan het noordelijke leger \ntoebracht. Maar ook de rebellen bleven niet gespaard: 1.500 Belgische \nopstandelingen stierven na vier dagen vechten. De Brusselse ziekenhuizen\n lagen vol met gewonden. Op 24 september werd opnieuw een Voorlopige \nAdministratieve Commissie opgericht, die het bevel over het Belgische \nleger gaf aan de half-Spaanse, half-Vlaamse Belg Don Juan Van Halen. Deze Commissie was het embryo van het Voorlopig Bewind.<\/p>\n\n\n\n Ondanks\n alle inspanningen, slaagde het Nederlandse leger er niet in de rebellen\n te verslaan. Op 27 september 1830 in de ochtend gaf Don Juan Van Halen \nhet bevel het Park te bestormen. De opstandelingen merkten toen tot hun \nverbazing dat het park leeg was ! Prins Frederik had inderdaad besloten \nzijn troepen uit het Park van Brussel en de stad terug te trekken \ntijdens de nacht van 26 op 27 september 1830. Dat gebeurde zo stil dat \nzelfs de revolutionairen deze vlucht niet opgemerkt hadden ! <\/p>\n\n\n\n In heel Belgi\u00eb brokkelde het koninklijk gezag snel af. In onze volgende tekst zullen we het hebben over het einde van de revolutie en de nasleep ervan. <\/strong><\/p>\n\n\n\n LA REVOLUTION BELGE DEVIENT SANGLANTE <\/strong><\/p>\n\n\n\n Dans nos textes pr\u00e9c\u00e9dents, le B.U.B. a expliqu\u00e9 que la bourgeoisie renfor\u00e7ait la r\u00e9volution populaire, que les circonstances internationales laissaient le champ libre aux r\u00e9volutionnaires belges et que le fils a\u00een\u00e9 du roi des Pays-Bas, Guillaume d’Orange, soutenait les exigences autonomistes des Belges. Cependant, ce n’\u00e9tait pas le cas du roi lui-m\u00eame ni de son plus jeune fils Frederik, qui voulaient faire la le\u00e7on aux Belges. Le prince Frederik campa le 21 septembre 1830 avec 10.000 soldats, dont de nombreux Belges, et une artillerie lourde \u00e0 Vilvorde. Cependant, bon nombre de soldats belges ont d\u00e9sert\u00e9 et rejoint les rebelles. La R\u00e9volution belge entrait dans sa phase sanglante et d\u00e9cisive.<\/strong><\/p>\n\n\n\n En septembre 1830 et dans toute la Belgique, des milliers de soldats belges quittaient l\u2019arm\u00e9e hollandaise et se joignaient aux rebelles. Le 22 septembre 1830, le prince Fr\u00e9d\u00e9ric s\u2019adressait aux Bruxellois pour leur dire que le roi avait pris connaissance de leurs griefs, mais que l\u2019ordre public devait \u00eatre r\u00e9tabli. C\u2019est la raison pour laquelle il annon\u00e7a vouloir entrer dans Bruxelles le lendemain. Il n\u2019y aurait pas de repr\u00e9sailles contre la population, mais uniquement contre les leaders de la r\u00e9volution. A partir de la publication de cette proclamation, ces derniers fuirent la ville pour se mettre en s\u00e9curit\u00e9 contre l\u2019arm\u00e9e r\u00e9guli\u00e8re des Hollandais. La r\u00e9volution semblait perdue\u00a0!<\/p>\n\n\n\n Pendant la nuit du 22 au 23 septembre, les troupes hollandaises se mettaient en mouvement pour envahir Bruxelles. Les entr\u00e9es de la ville \u00e9taient mal gard\u00e9es. Seulement une poign\u00e9e d\u2019hommes de la garde civile et des r\u00e9volutionnaires prot\u00e9gaient la Porte de Schaerbeek et la Porte de Louvain. La situation \u00e9tait d\u00e9sesp\u00e9rante pour les insurg\u00e9s belges. Qui allait sauver la R\u00e9volution belge\u00a0? La r\u00e9ponse viendrait du peuple. Partout \u00e0 Bruxelles, des centaines de citoyens aid\u00e9s notamment par les Li\u00e9geois qui n\u2019avaient pas quitt\u00e9 la ville commenc\u00e8rent \u00e0 se mobiliser. Certains se sont empar\u00e9s des armes de la garde civile\u00a0et se retranch\u00e8rent derri\u00e8re des barricades ou sur les toits et derri\u00e8re les fen\u00eatres des immeubles. A la porte de Flandre, la colonne hollandaise fut accueillie de fa\u00e7on surprenante\u00a0: les citoyens jetaient des pierres et des meubles depuis les fen\u00eatres vers le bas. Les Hollandais \u00e9taient surpris par cette r\u00e9sistance et n\u2019avaient d\u2019autre choix que de rebrousser chemin. Ainsi, la ville basse ne put \u00eatre prise par les Hollandais, ce qui avait des cons\u00e9quences n\u00e9fastes pour ces derniers puisque de nombreux volontaires y surgissaient pour prendre place sur les barricades \u00e9rig\u00e9es Place royale et Rue Royale en face du parc Royal (aujourd\u2019hui nomm\u00e9 Parc de Bruxelles ou \u00ab\u00a0Warandepark\u00a0\u00bb en n\u00e9erlandais).<\/p>\n\n\n\n Deux autres colonnes hollandaises pouvaient cependant p\u00e9n\u00e9trer dans la ville via la Porte de Schaerbeek et la Porte de Louvain, mais rapidement elles devaient chercher refuge dans le Parc de Bruxelles. Accul\u00e9s \u00e0 cet endroit relativement restreint, les soldats hollandais furent la cible des tirs de fusil et de canon des insurg\u00e9s dont le nombre ne cessait d\u2019accroitre, notamment gr\u00e2ce \u00e0 l\u2019arriv\u00e9e de volontaires venus de tout le Brabant, de Li\u00e8ge et du Hainaut.<\/p>\n\n\n\n De violents combats entre les r\u00e9volutionnaires et les Hollandais \u00e9clat\u00e8rent et duraient 4 longues journ\u00e9es du 23 au 26 septembre 1830. Charles Rogier rentra \u00e0 Bruxelles pour y motiver les troupes. Les insurg\u00e9s tiraient constamment sur les Hollandais tandis que ces derniers ripostaient inlassablement. Venu \u00e0 Bruxelles pour pr\u00eater main forte aux insurg\u00e9s braban\u00e7ons, le r\u00e9volutionnaire belge li\u00e9geois Jean-Joseph Charlier, dit Jambe-de-Bois, puisqu\u2019il avait perdu une jambe lors des campagnes napol\u00e9oniennes, pla\u00e7a un canon sur la barricade belge install\u00e9e Place de Lorraine pour bombarder les Hollandais dans le Parc. Son action fut d\u00e9cisive dans la d\u00e9route hollandaise puisqu\u2019il faisait subir de lourdes pertes \u00e0 l\u2019arm\u00e9e nordiste. Mais aussi les rebelles ne furent pas \u00e9pargn\u00e9s\u00a0: 1.500 insurg\u00e9s belges sont d\u00e9c\u00e9d\u00e9s apr\u00e8s quatre jours de combats. Les h\u00f4pitaux bruxellois \u00e9taient bond\u00e9s de bless\u00e9s. Encore le 24 septembre, une Commission administrative provisoire fut cr\u00e9\u00e9e, qui donna le commandement de l\u2019arm\u00e9e belge \u00e0 un Belge mi-espagnol, mi-flamand, nomm\u00e9 Don Juan Van Halen. Cette Commission fut l\u2019embryon du Gouvernement provisoire.<\/p>\n\n\n\n Malgr\u00e9\n tous ses efforts, l\u2019arm\u00e9e hollandaise ne parvint pas \u00e0 venir \u00e0 bout des\n rebelles. Le 27 septembre, au matin, Don Juan Van Halen donna l\u2019ordre \nde prendre le Parc d\u2019assaut. Les insurg\u00e9s \u00e9taient alors tout surpris de \ntrouver l\u2019endroit vide ! En effet, le prince Fr\u00e9d\u00e9ric avait d\u00e9cid\u00e9 de \nretirer ses troupes du Parc de Bruxelles et de la ville lors de la nuit \ndu 26 au 27 septembre 1830. Ils l\u2019ont fait si silencieusement que m\u00eame \nles r\u00e9volutionnaires n\u2019ont pas remarqu\u00e9 cette fuite ! <\/p>\n\n\n\n Rapidement,\n dans toute la Belgique, l\u2019autorit\u00e9 royale s\u2019\u00e9croula. Dans le prochain \ntexte, nous parlerons de la fin de la r\u00e9volution et de ses suites. <\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In onze vorige teksten heeft de B.U.B. uiteengezet dat de burgerij de volksrevolutie kracht bijzette, de internationale omstandigheden aan de Belgische revolutionairen alle ruimte lieten en dat de oudste zoon van de Hollandse koning, Willem van Oranje, de zelfstandigheidseisen van de Belgen ondersteunde. Dat was echter niet het geval voor de koning zelf en zijn jongste zoon Frederik, die de Belgen een lesje wilden leren. Prins Frederik sloeg op 21 september 1830 met 10.000 soldaten, waaronder veel Belgen, en een sterke artillerie in Vilvoorde zijn kamp op. Vele Belgische soldaten deserteerden en voegden zich bij de opstandelingen. De Belgische Revolutie ging haar bloedige en beslissende fase in.<\/p>\n Dans nos textes pr\u00e9c\u00e9dents, le B.U.B. a expliqu\u00e9 que la bourgeoisie renfor\u00e7ait la r\u00e9volution populaire, que les circonstances internationales laissaient le champ libre aux r\u00e9volutionnaires belges et que le fils a\u00een\u00e9 du roi des Pays-Bas, Guillaume d’Orange, soutenait les exigences autonomistes des Belges. Cependant, ce n’\u00e9tait pas le cas du roi m\u00eame et de son plus jeune fils Frederik, qui voulait faire la le\u00e7on aux Belges. Le prince Frederik campa le 21 septembre 1830 avec 10 000 soldats, dont de nombreux Belges, et une artillerie lourde \u00e0 Vilvorde. De nombreux soldats belges ont d\u00e9sert\u00e9 et rejoint les rebelles. La R\u00e9volution belge entrait dans sa phase sanglante et d\u00e9cisive.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":13267,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-13444","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-history"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/www.unionbelge.be\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/wappers.png","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-3uQ","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13444","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13444"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13444\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13449,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13444\/revisions\/13449"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/13267"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13444"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13444"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13444"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}