{"id":11857,"date":"2017-09-10T13:33:47","date_gmt":"2017-09-10T12:33:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=11857"},"modified":"2017-09-13T17:34:46","modified_gmt":"2017-09-13T16:34:46","slug":"reforme-de-letat-18-le-statu-quo-relatif-du-commerce-exterieur-de-la-cooperation-au-developpement-staatshervorming-18-de-relatieve-status-quo-van-buitenlandse-handel-en-ontwikke","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=11857","title":{"rendered":"STAATSHERVORMING (18) : DE (RELATIEVE) STATUS QUO VAN BUITENLANDSE HANDEL EN ONTWIKKELINGSSAMENWERKING – REFORME DE L\u2019ETAT (18) : LE STATU QUO (RELATIF) DU COMMERCE EXTERIEUR ET DE LA COOPERATION AU DEVELOPPEMENT"},"content":{"rendered":"
\"bron-source:<\/a>
bron-source: http:\/\/emblems-gifts.co.uk\/wp-content\/uploads\/<\/figcaption><\/figure>\n

EEN DRINGENDE HERFEDERALISERING IS NOODZAKELIJK<\/strong><\/p>\n

Het Belgisch buitenlands beleid is sinds de staatshervorming van 1993 erg versnipperd. De deelgebieden beschikken immers over een verdragsrecht in de hun toegewezen materies. Ze hebben ook eigen economische diensten in het buitenland opgericht en beschikken over een (onrechtstreekse) vertegenwoordiging in de EU. Dit is natuurlijk allesbehalve effici\u00ebnt want het leidt tot verwarring in binnen- en buitenland alsook overbodige kosten. De B.U.B. pleit dan ook voor een herfederalisering van het hele buitenlandse beleid[4]<\/a>. Deze zeer logische eis vindt trouwens ook navolging bij andere partijen.<\/strong><\/p>\n

Hieronder overlopen we de gevolgen van de zesde \u201cstaatshervorming\u201d op het buitenlands beleid.<\/p>\n

1) Het Agentschap voor Buitenlandse Handel (ABH)<\/strong><\/span><\/p>\n

Luidens de BWHI\u00a0(Bijzondere Wet tot Hervorming van de Instellingen van 8 augustus 1980) zijn de gewesten principieel bevoegd voor het afzet- en uitvoerbeleid (art. 6, VI, 3\u00b0). Nochtans voorzag de bijzondere wet in 2001 in een samenwerkingsakkoord voor \u201cde oprichting van een Agentschap, dat zal beslissen tot en overgaan tot de organisatie van gezamenlijke handelsmissies, op initiatief van \u00e9\u00e9n of meer gewesten of op vraag van de federale overheid, en dat informatie, studies en documentatie over de buitenlandse markten zal organiseren, ontwikkelen en verspreiden<\/em>\u201d. (art. 92 bis, \u00a7 3, d).<\/p>\n

Dit Agentschap voor Buitenlandse Handel (ABH) werd in 2002 opgericht[5]<\/a>. De Koning is erevoorzitter. De Raad van Bestuur van het ABH bestaat uit 16 leden. Het gaat om, sedert de zesde staatshervorming, 10 leden aangeduid door de gewesten en 6 door de federale overheid. Per entiteit is de helft van de leden afkomstig uit de openbare sector en de helft uit de private sector. Tenslotte beschikt ieder gewest over een bijkomende regeringscommissaris met raadgevende stem.<\/p>\n

Zowel de nota De Wever (18.10.10) als de nota Vande Lanotte (05.01.11) voorzagen in de opheffing van het ABH. In de nota Di Rupo (4.07.11) werd dit afgezwakt tot de vergroting van de rol van de deelstaten binnen het ABH.\u00a0Met name diende de overheidsdelegatie merendeels uit vertegenwoordigers van de gewesten te bestaan.<\/p>\n

2) De overheidsinstellingen ter ondersteuning van de Belgische buitenlandse handel
\n<\/strong><\/span><\/p>\n

De BWHI bepaalt dat de federale staat exclusief bevoegd is \u201cwaarborgen te verstrekken tegen uitvoer-, invoer- en investeringsrisico’s; de vertegenwoordiging van de gewesten in de federale instellingen en organen die deze waarborgen verstrekken, wordt verzekerd<\/em>\u201d (art. 6, VI, 3\u00b0 a) ).<\/p>\n

De organen die hiervoor instaan zijn het Comit\u00e9 Finexpo, de BMI en de Nationale Delcrederedienst.<\/p>\n

a) Het Comit\u00e9 Finexpo<\/strong><\/p>\n

Finexpo is een interministerieel raadgevend comit\u00e9 dat wordt beheerd door de federale staat. De doelstelling is de export van Belgische kapitaalgoederen en aanverwante diensten te ondersteunen.<\/p>\n

De nota\u2019s De Wever en Vande Lanotte voorzagen in een volledige regionalisering van deze dienst. In de formateursnota Di Rupo werd dit afgezwakt tot het vergroten van de rol van de gewesten. Met name diende de overheidsdelegatie merendeels uit vertegenwoordigers van de gewesten te bestaan.<\/p>\n

De Raad van Bestuur van het Comit\u00e9 Finexpo, waarvan de samenstelling door een KB geregeld wordt, bestond tot 2014 uit 16 leden: negen vertegenwoordigers van de federale regering, \u00e9\u00e9n vertegenwoordiger van de Nationale Delcrederedienst en zes vertegenwoordigers van de gewesten. Na de staatshervorming werd het aantal gewestelijke leden verdubbeld. Zo bestaat de Raad nu uit 22 leden: negen vertegenwoordigers van de federale regering, \u00e9\u00e9n vertegenwoordiger van de Nationale Delcrederedienst en twaalf vertegenwoordigers van de gewesten. Het aandeel van de gewesten stijgt dus van 38% naar 54%. Weer heeft de particratie nutteloze posten gecre\u00eberd.<\/p>\n

b) De Nationale Delcrederedienst<\/strong><\/p>\n

Deze dienst is een in 1939 opgerichte autonome overheidsinstelling die van een staatsgarantie geniet. Ze is verantwoordelijk voor het bevorderen van de internationale economische betrekkingen. Delcredere verzekert bedrijven en banken tegen politieke en commerci\u00eble risico\u2019s van internationale handelstransacties die vooral betrekking hebben op kapitaalgoederen, industri\u00eble projecten, aannemingswerken en diensten.<\/p>\n

In de nota De Wever werd vooropgesteld binnen deze federale organisatie de rol van de deelstaten te vergroten, wat door Vande Lanotte hernomen werd. Pas in de nota Di Rupo en in het definitieve akkoord werd gepreciseerd dat de overheidsdelegatie binnen de Delcrederedienst merendeels<\/em> uit vertegenwoordigers van de gewesten moest bestaan.<\/p>\n

Vermoedelijk betrof het hier een compensatie, omdat \u2013 i.t.t. voorgaande nota\u2019s \u2013 het ABH, Finexpo en de BMI niet geregionaliseerd werden.<\/p>\n

Wat betekent dit in de praktijk? Welnu, v\u00f3\u00f3r de zesde \u201cstaatshervorming\u201d telde de dienst een raad van bestuur bestaande uit elf nationale en negen gewestelijke vertegenwoordigers.\u00a0Door de \u201cstaatshervorming\u201d steeg het aandeel van de gewesten van 45% naar 67%. Vanaf 2014 werd het totale aantal leden herleid tot twaalf, waardoor de Raad uit vier nationale en acht gewestelijke leden bestaat, met dien verstande dat iedereen door de Koning (lees: de Belgische regering) benoemd wordt. Voor de functie van voorzitter en ondervoorzitter (die de gewesten toekomt) is wel een eensluidend advies van de betrokken regionale regering, voorafgaand aan de benoeming, nodig. Maar voor een ontslag van die twee vertegenwoordigers volstaat dan weer een besluit in de nationale ministerraad (Wet op de Nationale Delcrederedienst<\/em>, art. 12). Waar is de logica? En opnieuw een nutteloze complexiteit\u2026<\/p>\n

c) De Belgische Maatschappij voor Internationale Investering (BMI)\u00a0<\/strong><\/p>\n

De BMI is een parastatale die in 1971 opgericht werd als dochterentiteit van de Nationale Investeringsmaatschappij. Ze verzorgt ten behoeve van Belgische bedrijven de medefinanciering op lange termijn van investeringen in het buitenland.<\/p>\n

Gedurende de communautaire onderhandelingen was het aanvankelijk de bedoeling om de BMI volledig te defederaliseren (nota De Wever).<\/p>\n

Daarna wilden de onderhandelaars minder ver gaan. Volgens de nota\u2019s Vande Lanotte en Di Rupo en tenslotte volgens het communautair akkoord dienden de gewesten hier eveneens een meerderheidsaandeel te verkrijgen in de overheidsparticipatie.<\/p>\n

V\u00f3\u00f3r de zesde staatshervorming beschikten de gewesten hier over geen enkele vertegenwoordiger in de raad van bestuur die vijftien leden telt[6]<\/a>. Merkwaardig genoeg lijkt hier tot op heden niets veranderd te zijn.<\/p>\n

\u00a03) Ontwikkelingssamenwerking<\/strong><\/span><\/p>\n

Tot de vijfde \u201cstaatshervorming\u201d van 2001 behoorde Ontwikkelingssamenwerking exclusief tot de residuaire bevoegdheden van de centrale staat.<\/p>\n

De staatshervorming van 2001 voorzag in de oprichting van een comit\u00e9. Dat moest tegen 31 december 2002 \u201ceen lijst (voorstellen) van de aangelegenheden die betrekking hebben op de bevoegdheden van de gemeenschappen en de gewesten inzake ontwikkelingssamenwerking<\/em>\u201d. Die aangelegenheden moesten dan vanaf 1 januari 2004 overgeheveld worden (art. 6 ter BWHI). Zo zouden bijvoorbeeld de gewesten en de gemeenschappen exclusief bevoegd zijn geworden voor ontwikkelingssamenwerking inzake hun bevoegdheden (onderwijs, milieu, landbouw \u2026).\u00a0 De uitvoering van dit akkoord bleef echter (gelukkig) dode letter.<\/p>\n

Belgi\u00eb voert vandaag met dezelfde administratie en middelen ontwikkelingssamenwerking uit als v\u00f3\u00f3r 2001 ook in domeinen waarin de nationale staat niet bevoegd is, zoals onderwijs of openbare werken.<\/p>\n

De ontwikkelingssamenwerking van de deelstaten bestaat niet op grond van een grondwettelijke bevoegdheid, maar vloeit voort uit de bevoegdheden van het gewest (of de gemeenschap) en het verdragsrecht dat daarmee verbonden is. Het gaat dus om een concurrerende bevoegdheid. In realiteit stelt die budgettair niet veel voor, maar het blijft een versnippering van geld en middelen.<\/p>\n

Enkel de radicaal-nationalistische nota De Wever voorzag in de defederalisering van Ontwikkelingssamenwerking. Uiteindelijk werd het status quo ante<\/em> (gelukkig) bewaard.<\/p>\n

Kortom, in de bevoegdheidsdomeinen die te maken hebben met buitenlandse handel is er weinig verandering. Er vonden geen regionaliseringen plaats, al werd de rol van de gewesten m.n. in Finexpo en in de Delcrederedienst vergroot. In vergelijking met wat er in 2010 op tafel lag, is dat een klein mirakel. Natuurlijk blijft de huidige nefaste bevoegdheidsversnippering bestaan. Voor de B.U.B. is het tijd de internationale handel en de ontwikkelingssamenwerking volledig te herfederaliseren.<\/strong><\/p>\n

UNE REFEDERALISATION S\u2019IMPOSE D\u2019URGENCE<\/strong><\/p>\n

Depuis la r\u00e9forme de l\u2019Etat de 1993, la politique \u00e9trang\u00e8re belge est tr\u00e8s \u00e9parpill\u00e9e. Les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es disposent en effet d\u2019un propre droit des trait\u00e9s dans les mati\u00e8res qui leur sont attribu\u00e9es. Elles ont \u00e9galement cr\u00e9\u00e9 leurs propres services \u00e9conomiques \u00e0 l\u2019\u00e9tranger et disposent d\u2019une repr\u00e9sentation\u00a0 (indirecte) au sein de l\u2019U.E. Evidemment, cela n\u2019est pas du tout efficace est donne lieu \u00e0 une confusion tant \u00e0 l\u2019int\u00e9rieur du pays qu\u2019\u00e0 l\u2019\u00e9tranger. De plus, cette situation engendre des co\u00fbts superflus. C\u2019est pourquoi le B.U.B. souhaite une r\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation de l\u2019enti\u00e8ret\u00e9 de la politique \u00e9trang\u00e8re[1]<\/a>. Cette exigence tr\u00e8s logique est d\u2019ailleurs suivie par d\u2019autres partis.<\/strong><\/p>\n

Ci-dessous nous examinons les cons\u00e9quences de la sixi\u00e8me \u201cr\u00e9forme de l\u2019Etat\u201d sur la politique \u00e9trang\u00e8re.<\/p>\n

1)\u00a0\u00a0\u00a0 L\u2019Agence Pour le Commerce Ext\u00e9rieur (ACE)<\/span><\/strong><\/p>\n

Aux termes de la LSRI (la Loi Sp\u00e9ciale du 8 ao\u00fbt 1980 de R\u00e9formes Institutionnelles),\u00a0 les r\u00e9gions sont en principe comp\u00e9tentes pour la politique des d\u00e9bouch\u00e9s et des exportations (art. 6, VI, 3\u00b0).<\/p>\n

Pourtant, la loi sp\u00e9ciale pr\u00e9cisait en 2001 qu\u2019il fallait conclure un accord de coop\u00e9ration concernant \u201cla cr\u00e9ation d\u2019une Agence, qui d\u00e9cidera et organisera des missions conjointes \u00e0 l’initiative d’une ou de plusieurs r\u00e9gions ou sur demande de l’autorit\u00e9 f\u00e9d\u00e9rale, et qui organisera, d\u00e9veloppera et diffusera de l’information, des \u00e9tudes et de la documentation sur les march\u00e9s ext\u00e9rieurs<\/em>\u201d. (art. 92 bis, \u00a7 3, d).<\/p>\n

Cette Agence pour le Commerce Ext\u00e9rieur (ACE) fut cr\u00e9\u00e9e en 2002[2]<\/a>. Le Roi en est le pr\u00e9sident d\u2019honneur.<\/p>\n

Le Conseil d\u2019administration consiste en 16 membres. Il s\u2019agit, depuis la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l’Etat, de 10 membres nomm\u00e9s par les r\u00e9gions et 6 par le gouvernement f\u00e9d\u00e9ral. Par entit\u00e9, la moiti\u00e9 des membres est originaire du secteur public, l\u2019autre moiti\u00e9 du secteur priv\u00e9. Enfin, chaque r\u00e9gion dispose d\u2019un commissaire du gouvernement avec voix consultative.<\/p>\n

Tant la note De Wever (18.10.10) que la note Vande Lanotte (05.01.11) pr\u00e9voyaient la suppression de l\u2019ACE. Dans la note Di Rupo, (4.07.11) et dans l’accord communautaire cela a \u00e9t\u00e9 affaibli \u00e0 un renforcement des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es au sein de l\u2019ACE. Notamment la d\u00e9l\u00e9gation des pouvoirs publics devrait se composer majoritairement de repr\u00e9sentants des r\u00e9gions.<\/p>\n

2) Les services publics ayant comme but de soutenir le Commerce ext\u00e9rieur belge<\/strong><\/span><\/p>\n

La LSRI d\u00e9termine que l’Etat f\u00e9d\u00e9ral a la comp\u00e9tence exclusive \u201cd’octroyer des garanties contre les risques \u00e0 l’exportation, \u00e0 l’importation et \u00e0 l’investissement; la repr\u00e9sentation des r\u00e9gions sera assur\u00e9e dans les institutions et les organes f\u00e9d\u00e9raux qui fournissent ces garanties<\/em>\u201d (art. 6, VI, 3\u00b0 a) ).<\/p>\n

Les organismes garantissant ceci, sont le Comit\u00e9 Finexpo, la SBI en l’Office National du Ducroire.<\/p>\n

a)\u00a0\u00a0 Finexpo<\/strong><\/p>\n

Finexpo est un comit\u00e9 interminist\u00e9riel consultatif qui est g\u00e9r\u00e9 par l\u2019Etat f\u00e9d\u00e9ral. Il a pour objectif de soutenir l\u2019exportation des biens d\u2019\u00e9quipement belges et des services aff\u00e9rents.<\/p>\n

Les notes De Wever et Vande Lanotte pr\u00e9voyaient une r\u00e9gionalisation enti\u00e8re de cet organisme. Dans la note du formateur Di Rupo et dans l\u2019accord communautaire, cela fut affaibli \u00e0 un renforcement du r\u00f4le des r\u00e9gions. Notamment la d\u00e9l\u00e9gation des pouvoirs publics devrait se composer majoritairement de repr\u00e9sentants des r\u00e9gions.<\/p>\n

Le Conseil d\u2019Administration du Comit\u00e9 Finexpo, dont la composition est r\u00e9gl\u00e9e par un AR, consistait jusqu\u2019en 2014 en 16 membres: neuf repr\u00e9sentants du gouvernement f\u00e9d\u00e9ral, un repr\u00e9sentant de l\u2019Office National du Ducroire et six repr\u00e9sentants des r\u00e9gions. Apr\u00e8s la r\u00e9forme de l\u2019Etat, on a doubl\u00e9 le nombre de membres r\u00e9gionaux. Ainsi le Conseil consiste maintenant en 22 membres: neuf repr\u00e9sentants du gouvernement f\u00e9d\u00e9ral, un repr\u00e9sentant de l\u2019Office Nationale du Ducroire et douze repr\u00e9sentants des r\u00e9gions.\u00a0La part des r\u00e9gions a augment\u00e9 donc de 38% \u00e0 54%.\u00a0De nouveau, la particratie a cr\u00e9\u00e9 des mandats inutiles.<\/p>\n

b) \u00a0 L\u2019Office National du Ducroire<\/strong><\/p>\n

Ce service est une institution publique autonome \u00e9tablie en 1939, b\u00e9n\u00e9ficiant d\u2019une garantie de l’Etat. Il a pour mission de promouvoir les relations \u00e9conomiques internationales. Le Ducroire assure notamment les entreprises et les banques contre les risques politiques et commerciaux dans les relations commerciales internationales se rapportant surtout aux biens d’\u00e9quipement, projets industriels, travaux et services aux entreprises.<\/p>\n

Dans la note De Wever, il \u00e9tait pr\u00e9vu de renforcer le r\u00f4le des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es dans cette institution f\u00e9d\u00e9rale, ce qui fut repris par Vande Lanotte. Ce n\u2019est que dans la note Di Rupo et dans l\u2019accord final qu\u2019il a \u00e9t\u00e9 pr\u00e9cis\u00e9 que la d\u00e9l\u00e9gation des pouvoirs publics au sein de l\u2019Office National du Ducroire devrait se composer majoritairement<\/em> de repr\u00e9sentants des r\u00e9gions.<\/p>\n

Probablement, il s\u2019agissait d\u2019une compensation, car en opposition avec les notes ant\u00e9rieures, l\u2019ACE, Finexpo et la SBI n\u2019\u00e9taient finalement pas r\u00e9gionalis\u00e9es.<\/p>\n

Que cela signifie-t-il en pratique? Avant la sixi\u00e8me \u201cr\u00e9forme de l\u2019Etat\u201d, l\u2019institution disposait d\u2019un conseil d\u2019administration compos\u00e9 de onze repr\u00e9sentants nationaux et de neuf repr\u00e9sentants r\u00e9gionaux. Suite \u00e0 la \u201cr\u00e9forme de l\u2019Etat\u201d, la part des r\u00e9gions a \u00e9t\u00e9 augment\u00e9e de 45% \u00e0 67%. Le nombre total ayant \u00e9t\u00e9 r\u00e9duit \u00e0 douze membres depuis 2014, le conseil consiste \u00e0 l\u2019heure actuelle en quatre repr\u00e9sentants nationaux et huit\u00a0repr\u00e9sentants r\u00e9gionaux, \u00e9tant entendu que chacun est nomm\u00e9 par le Roi (lire: par le gouvernement belge). Toutefois, il faut un avis conforme du gouvernement r\u00e9gional concern\u00e9 avant que le pr\u00e9sident et le vice-pr\u00e9sident (des fonctions qui appartiennent aux r\u00e9gions) soient nomm\u00e9s. Cependant, pour la d\u00e9mission de ces deux repr\u00e9sentants une d\u00e9cision au sein du conseil des ministres f\u00e9d\u00e9ral suffit (Loi sur l\u2019Office National du Ducroire<\/em>, art. 12). O\u00f9 est la logique? Et de nouveau inutilement complexe\u2026<\/p>\n

c) La Soci\u00e9t\u00e9 Belge d\u2019Investissement International (SBI)<\/strong><\/p>\n

La SBI est une parastatale, fond\u00e9e en 1971, comme filiale de la\u00a0Soci\u00e9t\u00e9 Nationale d’Investissement. Elle assure le co-financement \u00e0 long terme pour des investissements \u00e0 l’\u00e9tranger d’entreprises belges.<\/p>\n

Pendant les n\u00e9gociations communautaires, il \u00e9tait d\u2019abord le but de d\u00e9f\u00e9d\u00e9raliser enti\u00e8rement la SBI (note De Wever). Ensuite, les n\u00e9gociateurs se sont ravis\u00e9s. Selon les notes Vande Lanotte et Di Rupo et finalement selon l\u2019accord communautaire, il fallait que la d\u00e9l\u00e9gation des pouvoirs publics dans la SBI\u00a0 se compose majoritairement de repr\u00e9sentants des r\u00e9gions.<\/p>\n

Avant la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat, les r\u00e9gions ne disposaient pas d\u2019un repr\u00e9sentant dans le conseil d\u2019administration qui compte quinze membres[3]<\/a>. Etrangement, jusqu\u2019\u00e0 l\u2019heure actuelle, il n\u2019y a rien qui a chang\u00e9 sur ce plan.<\/p>\n

3) La Coop\u00e9ration au D\u00e9veloppement<\/strong><\/span><\/p>\n

Jusqu\u2019\u00e0 la cinqui\u00e8me \u201cr\u00e9forme de l\u2019Etat\u201d de 2001, la Coop\u00e9ration au D\u00e9veloppement ressortait uniquement des comp\u00e9tences r\u00e9siduaires de l\u2019Etat central.<\/p>\n

La r\u00e9forme de l\u2019Etat de 2001 pr\u00e9voyait la cr\u00e9ation d\u2019un comit\u00e9, ayant pour t\u00e2che, au plus tard pour le 31 d\u00e9cembre 2002, de \u201cproposer une liste des mati\u00e8res relatives aux comp\u00e9tences des communaut\u00e9s et r\u00e9gions en mati\u00e8re de coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement<\/em>\u201d. Ces mati\u00e8res devraient alors \u00eatre transf\u00e9r\u00e9es d\u00e8s le 1er janvier 2004 (art. 6 ter LSRI). Ainsi, les r\u00e9gions et communaut\u00e9s seraient devenus exclusivement comp\u00e9tentes pour la coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement en relation avec leurs comp\u00e9tences (l\u2019enseignement, l\u2019environnement, l\u2019agriculture \u2026). Fort heureusement, l\u2019ex\u00e9cution de cet accord est rest\u00e9e lettre morte.<\/p>\n

Aujourd\u2019hui, la Belgique m\u00e8ne sa politique de coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement avec la m\u00eame administration et les m\u00eames moyens qu\u2019avant 2001. Cela vaut aussi pour les domaines o\u00f9 l\u2019Etat national n\u2019est pas comp\u00e9tent, tels que l\u2019enseignement ou les travaux publics.<\/p>\n

La politique de coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es n\u2019existe pas sur base d\u2019une comp\u00e9tence attribu\u00e9e par la constitution, mais d\u00e9coule des comp\u00e9tences de la r\u00e9gion (ou de la communaut\u00e9) et du droit des trait\u00e9s y aff\u00e9rent. Partant, il s\u2019agit d\u2019une comp\u00e9tence concurrente. En r\u00e9alit\u00e9, celle-ci n\u2019est pas tellement importante d\u2019un point de vue budg\u00e9taire, mais reste \u00e9videmment un gaspillage d\u2019argent et de moyens.<\/p>\n

Il n\u2019y a que la note ultra-nationaliste de De Wever qui pr\u00e9voyait la d\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation de la Coop\u00e9ration au D\u00e9veloppement. Finalement, le statu quo ante<\/em> fut (heureusement) maintenu.<\/p>\n

Bref, dans les domaines de comp\u00e9tences qui sont li\u00e9s au commerce ext\u00e9rieur il y a peu de changement. Il n\u2019y a pas eu de r\u00e9gionalisations, bien que le r\u00f4le des r\u00e9gions soit \u00e9largi, notamment au sein de l’ACE, du Finexpo et de l\u2019Office National du Ducroire. En comparaison avec les propositions qui \u00e9taient sur table en 2010,\u00a0 c\u2019est d\u00e9j\u00e0 un petit miracle en soi. Evidemment, l\u2019\u00e9parpillement n\u00e9faste de comp\u00e9tences subsiste. Pour le B.U.B., il est temps de ref\u00e9d\u00e9raliser enti\u00e8rement le commerce ext\u00e9rieur et la coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement.<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

[1]<\/a> Toutefois, il faut nuancer la part des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es dans la politique ext\u00e9rieure. Selon les chiffres du budget \u201cflamand\u201d, 0,45% en est investi dans la politique \u00e9trang\u00e8re (y compris le commerce ext\u00e9rieur et le tourisme), soit 170 millions d\u2019euros, ce qui repr\u00e9sente peu. La Belgique dispose de 120 ambassades et consulats, la soi-disant \u201cFlandre\u201d a une dizaine d\u2019 \u00ab\u00a0ambassades\u00a0\u00bb (pour la plupart en Europe).<\/p>\n

[2]<\/a> Voyez aussi: Accord de Coop\u00e9ration entre l’autorit\u00e9 f\u00e9d\u00e9rale et les r\u00e9gions relatif \u00e0 la cr\u00e9ation d’une Agence pour le Commerce Ext\u00e9rieur, du 24 mai 2002<\/em>, art. 6 jusqu\u2019\u00e0 9.<\/p>\n

[3]<\/a> Note du gouvernement \u00ab\u00a0flamand\u00a0\u00bb<\/em>, pi\u00e8ce 2185, 28 janvier 2014, p. 6.<\/p>\n

[4]<\/a> Toch moet het aandeel van de deelgebieden in het buitenlandse beleid ook genuanceerd worden. Volgens de cijfers van de \u201cVlaamse\u201d begroting wordt 0,45% daarvan in buitenlands beleid (daarin begrepen buitenlandse handel en toerisme)\u00a0gestoken (170 miljoen euro). Dat is weinig. Belgi\u00eb heeft 120 ambassades en consulaten, het zgn. \u201cVlaanderen\u201d heeft een tiental \u00ab\u00a0ambassades\u00a0\u00bb (meestal in Europa).<\/p>\n

[5]<\/a> Zie ook: Samenwerkingsakkoord tussen de Federale Overheid en de Gewesten met betrekking tot de oprichting van een Agentschap voor Buitenlandse Handel<\/em>, d.d. 24 mei 2002, art. 6 t.e.m. 9.<\/p>\n

[6]<\/a> Nota van de “Vlaamse regering”<\/em>, stuk 2185, 28 januari 2014, p. 6.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het Belgisch buitenlands beleid is sinds de staatshervorming van 1993 erg versnipperd. De deelgebieden beschikken immers over een verdragsrecht in de hun toegewezen materies. Ze hebben ook eigen economische diensten in het buitenland opgericht en beschikken over een (onrechtstreekse) vertegenwoordiging in de EU. Dit is natuurlijk allesbehalve effici\u00ebnt want het leidt tot verwarring in binnen- en buitenland alsook overbodige kosten. De B.U.B. pleit dan ook voor een herfederalisering van het hele buitenlandse beleid[4]. Deze zeer logische eis vindt trouwens ook navolging bij andere partijen.<\/p>\n

Depuis la r\u00e9forme de l\u2019Etat de 1993, la politique \u00e9trang\u00e8re belge est tr\u00e8s \u00e9parpill\u00e9e. Les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es disposent en effet d\u2019un propre droit des trait\u00e9s dans les mati\u00e8res qui leur sont attribu\u00e9es. Elles ont \u00e9galement cr\u00e9\u00e9 leurs propres services \u00e9conomiques \u00e0 l\u2019\u00e9tranger et disposent d\u2019une repr\u00e9sentation (indirecte) au sein de l\u2019U.E. Evidemment, cela n\u2019est pas du tout efficace est donne lieu \u00e0 une confusion tant \u00e0 l\u2019int\u00e9rieur du pays qu\u2019\u00e0 l\u2019\u00e9tranger. De plus, cette situation engendre des co\u00fbts superflus. C\u2019est pourquoi le B.U.B. souhaite une r\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation de l\u2019enti\u00e8ret\u00e9 de la politique \u00e9trang\u00e8re[1]. Cette exigence tr\u00e8s logique est d\u2019ailleurs suivie par d\u2019autres partis.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[22,33],"tags":[],"class_list":["post-11857","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-law","category-reforme-de-letat"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-35f","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11857","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11857"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11857\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11865,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11857\/revisions\/11865"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11857"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11857"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11857"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}