{"id":10339,"date":"2016-04-30T19:18:45","date_gmt":"2016-04-30T18:18:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=10339"},"modified":"2022-12-22T19:28:03","modified_gmt":"2022-12-22T18:28:03","slug":"belgie-de-meest-versnipperde-staat-van-de-wereld-la-belgique-est-letat-le-demembre-du-monde","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.unionbelge.be\/?p=10339","title":{"rendered":"BELGIE IS DE MEEST VERSNIPPERDE STAAT VAN DE WERELD – LA BELGIQUE EST L\u2019ETAT LE PLUS DEMEMBRE DU MONDE"},"content":{"rendered":"
\"bron-source:<\/a>
bron-source: www.probruxsel.be<\/figcaption><\/figure>\n

HET FEDERALISTISCHE DOOLHOF<\/strong><\/p>\n

Vroeger was het Belgisch arbeidsmarktbeleid eenvoudig. Zowat alles lag op nationaal niveau (de RVA) behoudens enkele gewestelijke uitzonderingen, zoals – sedert 1988 – de begeleiding van werklozen. Sedert de zesde ‘staatshervorming’ is echter ongeveer 30 procent van het arbeidsmarktbeleid (1<\/span>) overgeheveld naar de gewesten. Daaronder ook de ‘controle op de beschikbaarheid’ m.i.v. de sanctionering. Maar een ‘homogeen bevoegdheidspakket’ werd hier niet bereikt, integendeel.<\/strong><\/p>\n

1. De uitzondering op de gewestvorming<\/strong><\/p>\n

Allereerst bestaan er zes uitzonderingen op de principi\u00eble regionalisering: a) Het normatief kader voor regelgeving inzake passende betrekking, actief zoekgedrag, administratieve controle en sancties blijft een bevoegdheid van de \u201cfederale\u201d overheid, b) de RVA is ook als enige bevoegd voor de materi\u00eble uitvoering van de sanctionering, c) Hoewel de gewesten de vrijstellingen van beschikbaarheid in geval van studiehervatting of het volgen van een beroepsopleiding bepalen, wordt de soort rechthebbende werkzoekende pas na eensluidend advies van de \u201cfederale\u201d staat bepaald, d) enkele federale restbevoegdheden inzake controle (o.a. zwartwerk en fraude inzake domicilie…) blijven bestaan, e) de wettelijke verplichting om tussen gewesten samenwerkingsakkoorden af te sluiten inzake de intensiteit van de begeleiding van werklozen vast te leggen, f) de mogelijkheid van de gewesten om de sanctioneringsbevoegdheid inzake controle door de RVA ( ! ) te laten uitvoeren.<\/p>\n

2. De Duitstalige gemeenschap<\/strong><\/p>\n

Nu wordt ook de Duitstalige gemeenschap bevoegd voor de controle van werklozen, m.n. via het ‘Arbeitsamt’ (de Duitstalige tegenhanger van de ‘Vlaamse’ VDAB, de ‘Waalse’ Forem en de Brusselse Actiris), behoudens de zes vermelde uitzonderingen.<\/p>\n

Maar het is zelfs nog ingewikkelder. Want door dezelfde zesde staatshervorming worden in het Brussels gewest zowel de gemeenschappen (en dus de Brusselse gemeenschapscommissies) als het gewest bevoegd voor sommige materies, zoals bv. de beroepsopleiding. En voor alle bevoegdheden inzake werkloosheid die niet naar de Duitstalige gemeenschap overgeheveld zijn, blijven ook daar parallel het Forem of de RVA of beiden samen bevoegd.<\/p>\n

Ondertussen wordt diezelfde Duitstalige gemeenschap bevoegd voor het organiseren van gemeenteraadsverkiezingen. Tegelijk wordt de Euregio Maas-Rijn (EMR) verder uitgebouwd \u201comdat grenzen weghalen goed is voor de burgers, niet grenzen bijbouwen.\u201d (Belgische Rundfunk, 15 april 2016; zie ook folder EMR2020).<\/p>\n

3. Brussels Hoofdstedelijk gewest<\/strong><\/p>\n

Een ander voorbeeld van absurde versnippering zijn de onkruidverdelgers: hun commercialisering en ettiketering is nationaal, maar hun gebruik regionaal. Zo verbiedt de \u201cregering\u201d (!) van het Brussels Hoofdstedelijk gewest het gebruik van een bepaalde pesticide, glyfosaat. “Wat de Europese Unie ook beslist, de molecule zal in het Brussels gewest verboden blijven”, verzekert triomfantelijk het kabinet van Brussels \u00ab minister \u00bb C\u00e9line Fremault (LLB, 16.04.2016). De Belgische gewesten verdelen dus niet alleen Belgi\u00eb, maar ook de Europese Unie ! Bovendien is de regelgeving nationaal en de etikettering ook.<\/p>\n

4. Het “Vlaams” gewest<\/strong><\/p>\n

Tijdens zijn regionale handelsmissie in India van eind april 2016 heeft de regeringsleider van de \u201cVlaamse\u201d regering, Geert Bourgeois (N-VA), tot zijn spijt geen enkele plaatselijke (laat staan nationale) politicus kunnen spreken. De separatistische regeringsleider moest dan ook aan de pers toegeven dat \u201ckoningen en federale ministers meer deuren kunnen openen<\/em>\u201d. Eigenlijk bekent hij dus zelf dat de internationale bevoegdheden van de gewesten overbodig en ineffici\u00ebnt zijn.<\/p>\n

5. Het “Waals” gewest<\/strong><\/p>\n

Eind april 2016 werd ook bekend dat het zogenaamd \u201cWaals\u201c parlement \u2013 waar overigens nooit Waals wordt gesproken \u2013 op zijn eentje de goedkeuring door Belgi\u00eb en dus door de E.U. van het omstreden CETA-handelsverdrag tussen de E.U. en Canada wil tegenhouden. Dat een regionaal parlement zulke belangrijke beslissingen kan nemen, is aberrant en absurd.<\/p>\n

6. Het meest versnipperde land<\/strong><\/p>\n

Dit zijn enkele voorbeelden van het feit dat Belgi\u00eb stilaan het meest versnipperde land van de wereld aan het worden is, tenminste wat het recht betreft. Deze evolutie staat haaks op de Europese gedachte om grenzen in het voordeel van de burgers weg te werken alsook om wetten te harmoniseren. Die absurde paradox leidt ertoe dat terwijl de landsgrenzen stilaan verdwijnen, de intra-Belgische grenzen op artifici\u00eble wijze gecre\u00eberd en versterkt worden. Tegelijkertijd moeten diezelfde gewesten en gemeenschappen steeds meer Europese regels uitvoeren, die door 27 lidstaten zijn goedgekeurd.<\/p>\n

7. De absurditeit van de 4 gewesten<\/strong><\/p>\n

De Duitstalige gemeenschap krijgt overigens steeds meer bevoegdheden van het \u201cWaals\u201d gewest (krachtens artikel 139 van de Belgische Grondwet) en ontwikkelt zich zo steeds meer tot een soort vierde gewest. Volgens bepaalde particraten, zoals Vande Lanotte (SP.a), is dit vierledig federalisme de toekomst van Belgi\u00eb. De B.U.B. wees al op het idioot karakter van zo\u2019n stelling omdat het Brussels gewest en de Duitstalige gemeenschap te klein zijn om het \u201cVlaams\u201d en \u201cWaals\u201d gewest (of de ‘Vlaamse’ en de ‘Franse\u2019 (of nog \u2018Waals-Brusselse\u2019) gemeenschap) in bedwang te houden. Aangezien we nu al de facto in zo\u2019n systeem beland zijn en de politiek-communautaire spanningen alleen maar voorlopig en een beetje geluwd zijn om een heel andere reden, nl. het bestaan van de zogezegd \u201crechtse\u201d regering Michel waar de separatistische N-VA deel van uitmaakt, is het duidelijk dat dit niet de oplossing is.<\/p>\n

8. Particratische republiekjes<\/strong><\/p>\n

Die versnippering is zeker niet de les die we uit de aanslagen van 22 maart mogen trekken. Integendeel, op een moment dat ons land meer dan ooit nood heeft aan eenheid, verbrokkelt de particratie Belgi\u00eb op politiek vlak steeds verder. Dit gaat gepaard met een stijgende minachting voor de instellingen.<\/p>\n

Terwijl volgens de N-VA het Koningshuis mag verdwijnen, is Belgi\u00eb in grote mate al de facto een oligarchische republiek waarin enkele partijvoorzitters alles beslissen. Het meest dynastieke element in de Belgische politiek zijn net de zonen en dochters van politici uit de machtspartijen ! Of, meer juridisch gezegd: Belgi\u00eb is een parlementaire monarchie, die aan banden is gelegd door een particratie die kleine republiekjes heeft gecre\u00eberd, genaamd gewesten en gemeenschappen.<\/p>\n

Dit federalisme versterkt ook de particratie aangezien uiteindelijk bijna alleen de ingewijden, vooral de particraten, (misschien) nog in staat zijn hun eigen systeem te begrijpen. Zo wordt het ook voor nieuwe partijen steeds moeilijker om nog mee naar de macht te dingen. Hoe worden de burgers dan geacht dit systeem nog maar bij benadering te begrijpen? Aangaande deze particratie schreef redacteur G\u00e9rald Papy<\/a> in zijn editoriaal in het tijdschrift Le Vif<\/em> van 29 april 2019 onder de titel \u201cSale temps pour les partis<\/em>\u201d: \u201cAls onze democratie stervende is, is dat<\/em> [\u2026] omdat de politieke groeperingen die het land sinds zijn ontstaan<\/em> [sic, onafhankelijkheid, B.U.B.] besturen er een particratie van hebben gemaakt, die meer en meer in een gesloten circuit opereert.<\/em>\u201d<\/p>\n

Dit ineffici\u00ebnt, complex, ongrondwettelijk, peperduur, absurd, gevaarlijk en kafka\u00efaans federalisme wegwerken is de immense opdracht van de B.U.B. en van de politiek in Belgi\u00eb in het algemeen. Het federalisme is er immers nooit gekomen om het leven van de Belgische burgers te verbeteren, maar dient alleen de belangen van een kleine minderheid particraten en separatisten. Gelukkig voor de Belgen leert de geschiedenis ons dat zo’n onaangepaste systemen geen lang leven beschoren zijn.<\/strong><\/p>\n

———-<\/p>\n

(1<\/strong><\/span>) het totale Belgische en gewestelijke budget (voor de drie gewesten en de Duitstalige gemeenschap samen) voor het arbeidsmarktbeleid (inclusief het deel werkloosheidsuitkeringen en brugpensioenen) bedroeg in 2010 resp. 20,5 miljard euro (88,5 procent) en 2,6 miljard euro (11,5 procent). Na de zesde staatshervorming bedragen deze budgetten resp. 16,3 miljard euro (71 procent) en 6,7 miljard euro (29 procent) (zie A. MATHOT, Actief arbeidsmarktbeleid voor en na de staatshervorming, Brussel, 2013, p. 22, p. 36).<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

\"Het<\/a>
Het “Waals” parlement: un overbodige instelling – le parlement “wallon”: une institution superflue \u00a9 photo news. bron-source: www.hln.be<\/figcaption><\/figure>\n

LE LABYRINTHE FEDERALISTE  <\/strong><\/p>\n

Autrefois, la politique du march\u00e9 du travail belge \u00e9tait simple. Pratiquement tout se situait au niveau national (l\u2019ONEM), \u00e0 part quelques exceptions r\u00e9gionales, comme \u2013 depuis 1988 \u2013 l\u2019accompagnement des ch\u00f4meurs. Depuis la sixi\u00e8me \u00ab r\u00e9forme de l\u2019Etat \u00bb, environ 30 pourcent de la politique du march\u00e9 du travail (1<\/span>) a \u00e9t\u00e9 transf\u00e9r\u00e9 vers les r\u00e9gions. Notamment aussi le \u00ab contr\u00f4le de la disponibilit\u00e9 \u00bb y compris l\u2019arsenal r\u00e9pressif. Toutefois, \u00ab un paquet homog\u00e8ne de pouvoirs \u00bb n\u2019a pas \u00e9t\u00e9 r\u00e9alis\u00e9, bien au contraire.<\/strong><\/p>\n

1. Les exceptions \u00e0 la r\u00e9gionalisation<\/strong><\/p>\n

Tout d\u2019abord, il existe six exceptions \u00e0 la r\u00e9gionalisation de principe : a) Le cadre normatif en ce qui concerne la r\u00e9glementation en mati\u00e8re d’emploi convenable, de recherche active d’un emploi, de contr\u00f4le administratif et de sanctions reste de la comp\u00e9tence de l’autorit\u00e9 \u201cf\u00e9d\u00e9rale\u201d, b) l\u2019ONEM est seul comp\u00e9tent pour l\u2019ex\u00e9cution mat\u00e9rielle des sanctions, c) Bien que les r\u00e9gions d\u00e9terminent les dispenses au crit\u00e8re de disponibilit\u00e9 pour reprendre des \u00e9tudes ou pour suivre une formation professionnelle, la d\u00e9termination du type de ch\u00f4meur b\u00e9n\u00e9ficiaire par les r\u00e9gions se fera apr\u00e8s avis conforme de l’\u00c9tat f\u00e9d\u00e9ral,  d) certaines comp\u00e9tences f\u00e9d\u00e9rales concernant le contr\u00f4le (e.a. du travail en noir et de la fraude de domiciliation, …) subsistent, e) l\u2019obligation l\u00e9gale de conclure des accords de coop\u00e9ration entre les r\u00e9gions fixant des objectifs communs relatifs \u00e0 l’intensit\u00e9 de l’accompagnement des ch\u00f4meurs, f) la possibilit\u00e9 pour les r\u00e9gions de d\u00e9l\u00e9guer le pouvoir de sanction \u00e0 l\u2019ONEM ( ! ).<\/p>\n

2. La Communaut\u00e9 germanophone<\/strong><\/p>\n

D\u00e9sormais, la Communaut\u00e9 germanophone sera \u00e9galement comp\u00e9tente pour le contr\u00f4le des ch\u00f4meurs via le \u00ab Arbeitsambt \u00bb (le pendant germanophone du VDAB \u00ab flamand \u00bb, du Forem \u00ab wallon \u00bb et de l\u2019Actiris bruxellois), except\u00e9 ce qui concerne les six exceptions mentionn\u00e9es ci-dessus.<\/p>\n

Mais c\u2019est encore plus complexe. En vertu de cette m\u00eame sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat, en R\u00e9gion bruxelloise, les Communaut\u00e9s (et par cons\u00e9quent les commissions communautaires bruxelloises) et la R\u00e9gion deviennent comp\u00e9tentes pour certaines mati\u00e8res, comme notamment la formation \u00e0 l\u2019emploi. Et pour toutes les comp\u00e9tences en rapport avec le ch\u00f4mage, qui n\u2019ont pas \u00e9t\u00e9 transf\u00e9r\u00e9es vers la Communaut\u00e9 germanophone, le FOREM ou l\u2019Onem restent parall\u00e8lement ou ensemble comp\u00e9tents dans leur Communaut\u00e9 respective.<\/p>\n

Dor\u00e9navant, la Communaut\u00e9 germanophone sera \u00e9galement comp\u00e9tente pour l\u2019organisation des \u00e9lections communales tandis que l\u2019Eur\u00e9gion Meuse-Rhin (EMR) continuera \u00e0 se d\u00e9velopper \u00ab parce que pour les citoyens, il vaut mieux supprimer les fronti\u00e8res que d\u2019en rajouter. \u00bb (Belgische Rundfunk, 15 avril 2016, voir aussi le d\u00e9pliant EMR2020).<\/p>\n

3. La R\u00e9gion Bruxelles-Capitale<\/strong><\/p>\n

Un autre exemple d\u2019\u00e9parpillement absurde est les pesticides : leur r\u00e9glementation est nationale ainsi que l\u2019\u00e9tiquetage, mais les r\u00e9gions r\u00e8glent leur utilisation.<\/p>\n

Ainsi, le \u00ab gouvernement \u00bb ( !) de la R\u00e9gion Bruxelles-Capitale d\u00e9fend l\u2019utilisation d\u2019un certain pesticide : le glyphosate. \u00ab Quoi qu\u2019il arrive \u00e0 l\u2019Union europ\u00e9enne, la mol\u00e9cule restera interdite en R\u00e9gion bruxelloise \u00bb, assure le cabinet de la \u00ab ministre \u00bb bruxelloise C\u00e9line Fremault de fa\u00e7on triomphante (LLB, 16.04.2016). Les r\u00e9gions belges ne divisent donc pas seulement la Belgique, mais \u00e9galement l\u2019Union europ\u00e9enne !<\/p>\n

4. La R\u00e9gion “flamande”<\/strong><\/p>\n

Lors de sa mission commerciale en Inde de fin avril 2016, le dirigeant du gouvernement \u00ab flamand \u00bb, Geert Bourgeois (N-VA), regrettait de n\u2019avoir pu parler avec aucun politicien local (et encore moins national). Le chef du gouvernement s\u00e9paratiste devait donc avouer \u00e0 la presse que \u00ab les rois et les ministres f\u00e9d\u00e9raux savent ouvrir plus de portes \u00bb. En r\u00e9alit\u00e9, il reconna\u00eet lui-m\u00eame que les comp\u00e9tences internationales des r\u00e9gions sont superflues et inefficaces.<\/p>\n

5. La R\u00e9gion “wallonne”<\/strong><\/p>\n

Fin avril 2016, on a appris que le soi-disant parlement \u00ab wallon \u00bb – o\u00f9 l\u2019on ne parle d\u2019ailleurs jamais le wallon \u2013 a d\u00e9cid\u00e9 tout seul d\u2019emp\u00eacher l\u2019approbation par la Belgique et donc par l\u2019U.E. du trait\u00e9 controvers\u00e9 CETA entre l\u2019U.E. et le Canada. Le fait qu\u2019un parlement r\u00e9gional puisse prendre des d\u00e9cisions si importantes est aberrant et absurde.<\/p>\n

6. Le pays le plus d\u00e9membr\u00e9 du monde<\/strong><\/p>\n

Voici donc quelques exemples du fait que la Belgique est en train de devenir le pays le plus d\u00e9membr\u00e9 du monde, en tout cas en mati\u00e8re de droit. Cette \u00e9volution est en contradiction flagrante avec la pens\u00e9e europ\u00e9enne qui vise \u00e0 supprimer les fronti\u00e8res et \u00e0 harmoniser la l\u00e9gislation au profit des citoyens. Ceci m\u00e8ne \u00e0 un paradoxe absurde : alors que les fronti\u00e8res nationales disparaissent petit \u00e0 petit, les fronti\u00e8res r\u00e9gionales intra-belges sont cr\u00e9\u00e9es artificiellement et renforc\u00e9es. En m\u00eame temps, ces m\u00eames r\u00e9gions et communaut\u00e9s doivent appliquer de plus en plus des r\u00e8gles europ\u00e9ennes, approuv\u00e9es par les 27 Etats membres.<\/p>\n

7. L\u2019absurdit\u00e9 de 4 r\u00e9gions<\/strong><\/p>\n

D\u2019ailleurs, la Communaut\u00e9 germanophone obtient de plus en plus de comp\u00e9tences de la R\u00e9gion \u00ab wallonne \u00bb (en vertu de l\u2019article 139 de la Constitution belge) ce qui lui permet de se d\u00e9velopper comme une sorte de quatri\u00e8me r\u00e9gion. D\u2019apr\u00e8s certains particrates, tels que Vande Lanotte (SP.a), ce f\u00e9d\u00e9ralisme \u00e0 quatre constituerait l\u2019avenir de la Belgique. Le B.U.B. a d\u00e9j\u00e0 soulign\u00e9 l\u2019absurdit\u00e9 d\u2019une telle prise de position, vu que la R\u00e9gion bruxelloise et la Communaut\u00e9 germanophone sont trop petites pour rappeler \u00e0 l\u2019ordre les R\u00e9gions \u00ab flamande \u00bb et \u00ab wallonne \u00bb (ou les Communaut\u00e9s \u00ab flamande \u00bb et \u00ab francophone \u00bb (ou encore \u00ab wallonne-bruxelloise \u00bb)). Comme nous sommes d\u00e9j\u00e0 arriv\u00e9s de fait dans un tel syst\u00e8me et que les tensions politico-communautaires se sont provisoirement et un peu apais\u00e9es pour de toutes autres raisons, notamment l\u2019existence du gouvernement Michel soi-disant \u00ab de droite \u00bb, dont fait partie la N-VA s\u00e9paratiste, il est clair que ceci n\u2019est pas la solution.<\/p>\n

8. Les r\u00e9publiques particratiques<\/strong><\/p>\n

Cet \u00e9parpillement n\u2019est certainement pas la le\u00e7on que nous pouvons tirer des attentats du 22 mars dernier. Bien au contraire, \u00e0 un moment o\u00f9, plus que jamais, notre pays a besoin d\u2019unit\u00e9, la particratie morcelle d\u2019avantage la Belgique au niveau politique. Ceci engendre un m\u00e9pris grandissant \u00e0 l\u2019\u00e9gard des institutions.<\/p>\n

Tandis que la N-VA veut la fin de la Maison royale, la Belgique est d\u00e9j\u00e0 dans les faits et en grande partie une r\u00e9publique oligarchique, o\u00f9 quelques pr\u00e9sidents de partis d\u00e9cident tout. L\u2019\u00e9l\u00e9ment le plus dynastique dans la politique belge, c\u2019est celui des fils et filles des politiciens des partis traditionnels ! Ou, formul\u00e9 de fa\u00e7on plus juridique, la Belgique est une monarchie parlementaire qui est brid\u00e9e par une particratie qui a install\u00e9 des petites r\u00e9publiques, appel\u00e9es communaut\u00e9s et r\u00e9gions.<\/p>\n

Ce f\u00e9d\u00e9ralisme renforce aussi la particratie, parce que finalement, il ne restera plus que les initi\u00e9s, surtout les particrates, qui sont peut-\u00eatre encore en mesure de comprendre leur propre syst\u00e8me. Aussi, pour cette m\u00eame raison, les petits partis ont de plus en plus de difficult\u00e9s \u00e0 acc\u00e9der au pouvoir. Comment aussi les citoyens devraient-ils pouvoir comprendre ce syst\u00e8me, ne serait que de fa\u00e7on rudimentaire ? A propos de cette particratie, le r\u00e9dacteur G\u00e9rald Papy <\/a>\u00e9crivit dans son \u00e9ditorial dans la revue Le Vi<\/em>f du 29 avril 2019 sous le titre \u201cSale temps pour les partis<\/em>\u201d: \u00ab Si notre d\u00e9mocratie est moribonde, c\u2019est<\/em> [\u2026] parce que les formations politiques aux r\u00eanes du pays depuis sa creation<\/em> [sic, ind\u00e9pendance, B.U.B.] en ont fait une particratie agissant de plus en plus en circuit ferm\u00e9.<\/em> \u00bb<\/p>\n

La suppression de ce f\u00e9d\u00e9ralisme inefficace, complexe, inconstitutionnel, dispendieux, absurde, dangereux et kafkaien est la t\u00e2che immense du B.U.B. et de la politique en Belgique en g\u00e9n\u00e9ral. Le f\u00e9d\u00e9ralisme n\u2019a jamais r\u00e9ussi \u00e0 am\u00e9liorer la vie des citoyens belges, mais sert uniquement les int\u00e9r\u00eats d\u2019une petite minorit\u00e9 particratique et s\u00e9paratiste. Heureusement pour les Belges, l\u2019histoire nous d\u00e9montre que de tels syst\u00e8mes inadapt\u00e9s ne tiennent pas longtemps.<\/strong><\/p>\n

———-<\/p>\n

(1)<\/strong><\/span> En 2010, le budget global belge et r\u00e9gional (les trois r\u00e9gions et la Communaut\u00e9 germanophone confondues) pour la politique du march\u00e9 du travail (la partie des indemnisations de ch\u00f4mage et des pr\u00e9pensions incluse) s\u2019\u00e9levait respectivement \u00e0 20,5 milliards d\u2019euros (88,5 pourcents) et \u00e0 2,6 milliards d\u2019euros (11,5 pourcents). Apr\u00e8s la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat, ces budgets s\u2019\u00e9l\u00e8vent respectivement \u00e0 16,3 milliards d\u2019euros (71 pourcents) ainsi qu\u2019\u00e0 6,7 milliards d\u2019euros (29 pourcents) (voir A. MATHOT, politique du march\u00e9 du travail actif avant et apr\u00e8s la r\u00e9forme de l\u2019Etat, Bruxelles, 2013, p. 22, p. 36).<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vroeger was het Belgisch arbeidsmarktbeleid eenvoudig. Zowat alles lag op nationaal niveau (de RVA) behoudens enkele gewestelijke uitzonderingen, zoals – sedert 1988 – de begeleiding van werklozen. Sedert de zesde ‘staatshervorming’ is echter ongeveer 30 procent van het arbeidsmarktbeleid overgeheveld naar de gewesten. Daaronder ook de ‘controle op de beschikbaarheid’ m.i.v. de sanctionering. Maar een ‘homogene bevoegdheidspakket’ werd hier niet bereikt, integendeel.<\/p>\n

Autrefois, la politique du march\u00e9 du travail belge \u00e9tait simple. Pratiquement tout se situait au niveau national (l\u2019ONEM), \u00e0 part quelques exceptions r\u00e9gionales, comme \u2013 depuis 1988 \u2013 l\u2019accompagnement des ch\u00f4meurs. Depuis la sixi\u00e8me \u00ab r\u00e9forme de l\u2019Etat \u00bb, environ 30 pourcent de la politique du march\u00e9 du travail a \u00e9t\u00e9 transf\u00e9r\u00e9 vers les r\u00e9gions. Notamment aussi le \u00ab contr\u00f4le de la disponibilit\u00e9 \u00bb y compris l\u2019arsenal r\u00e9pressif. Toutefois, \u00ab un paquet homog\u00e8ne de pouvoirs \u00bb n\u2019a pas \u00e9t\u00e9 r\u00e9alis\u00e9, bien au contraire.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"powered_cache_disable_cache":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2},"jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10339","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-news0"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p6Y7u0-2GL","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10339","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10339"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10339\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14057,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10339\/revisions\/14057"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10339"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10339"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10339"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}