foto Vlaams parlement

"Nationalism is an infantile sickness. It is the measles of the human race." - Albert Einstein

BIJ DE HERDENKING VAN EEN OVERLIJDEN : LUDO DIERICKX, DE STAATSMAN EN ZIJN HUMANISTISCH, ANTI-NATIONALISTISCH GEDACHTEGOED

Bijna een jaar geleden, op 8 april 2009, ontviel ons Ludo Dierickx. Deze erudiete Antwerpse politicus was jarenlang Senator voor Agalev en heeft zijn hele leven gestreden tegen het nationalisme. In 1964 schreef hij het meesterwerk “Belgen op de Tweesprong”, dat in een herwerkte versie verscheen in 2002 (“Nationalisme onder het mes”). In dit werk analyseerde Dierickx haarfijn de mechanismen waarvan het nationalisme zich bedient om mensen op te delen en hekelde hij het fundamenteel ondemocratische karakter van het tweeledige Belgische federalisme. Daarbij richtte hij zijn pijlen niet alleen op uitgesproken nationalistische partijen zoals de N-VA en het Vlaams Belang, maar wees hij ook op hun salonfähigkeit waardoor elke taalgesplitste partij in min of meerdere mate extreem-nationalistische partijen lippendienst bewijst.

Gelet op het vele werk dat Dierickx zijn hele leven aan de dag legde om de eenheid van België te verdedigen, mag het een schande heten dat deze grote staatsman niet meer erkenning heeft gekregen, dit terwijl oud-nazi Hugo Schiltz nota bene Minister van Staat was. Dierickx zelf heeft in feite in zijn boek al aangegeven waarom dit zo is. Hij meende dat er in België vier stromingen waren, waarvan de nationalistische als even eerbaar werd beschouwd als het liberalisme, het socialisme en de christen-democratie. Inderdaad hebben velen het Vlaams Blok – later het Vlaams Belang – wel aangevallen op zijn uitgesproken racisme, maar werd het nationalisme net om bovenvermelde reden ongemoeid gelaten.

Zo stelde Dierickx in zijn laatste boek dat de pers het Vlaams-nationalisme met omzichtigheid behandeld (p. 52-54). Onder de titel "Nationalisme: liever geen humor", zei hij: “Het Vlaamse nationalisme geniet de status van eerbaarheid. Men spot er niet mee, ook niet met de gekke situaties die erdoor ontstaan. Denken we maar aan de discussies over de regionalisering van de Nationale Plantentuin van Meise. De tuin naar Vlaanderen en de planten verdeeld tussen de Gemeenschappen, zoals de boeken van de Leuvense Universiteit?” Daarin had deze staatsman groot gelijk: op de Noord- en Zuid-Belgische TV-zenders valt geen humor m.b.t. het Vlaams- en Waals-nationalisme te bespeuren. Geen “spitting image” over BHV of een “Guignols de l’Info” over de volgende staatshervorming. Nochtans ligt daar een goudmijn voor handige TV-makers.

Dierickx wees in dat verband op een markante gelijkenis. Hij betoogde dat het VB meende dat de harmonie binnen een samenleving hersteld werd wanneer alle migranten verwijderd werden. Met andere woorden: diegenen die willen dat migranten blijven en ijveren voor multiculturalisme zijn de onruststokers! Zo ook voor diegenen die ijveren voor een solidair en eendrachtig België. Zij zijn – volgens de nationalistische logica – oubollig en veroorzaken communautaire conflicten; de splitsers, de verbrekers van de solidariteit, dàt zijn de ware humanisten en progressieven. Menigeen ontgaat het dat net de verdedigers van interpersoonlijke solidariteit de echte vooruitstrevenden zijn.

Voor wanneer een anti-nationalistische "spitting image" in België?

Vandaag zien we hoe bedrijven die wel over lands- en taalgrenzen heen gestructureerd zijn duizenden en duizenden mensen op straat zetten. Dierickx meende in zijn werk dat de oplossing voor dit vraagstuk niet lag in een schaalverkleining, maar net in een weerbare democratie op een grotere schaal. Enkel meertalige en op Europees en zelfs op mondiaal – dus ook op Belgisch – niveau gestructureerde vakbonden en partijen kunnen een antwoord bieden op de globalisering. Dierickx mocht, net als wij, zijn boodschap niet verkondigen in de “openbare” media. Bart De Wever (N-VA) die alle heil ziet in het simplistische (en stompzinnige) ‘afrit Vlaanderen = afrit crisis’ wel...

Wat de B.U.B. bijgebracht heeft aan de analyse van de vader van de moderne Belgische Beweging is allereerst de oplossing: een unitair meerpolig België op basis van de negen historische provincies. Voorts hebben wij al jarenlang in onze publicaties de kritiek op het taalfederalisme uitgediept en gezocht naar andere en diepere verklaringsgronden voor het taalnationalisme in ons land. De evolutie die de Belgische Beweging op minder dan een decennium doormaakte mag opmerkelijk heten. Circa het jaar 2000 was er omzeggens niets of niemand om België te verdedigen, enkele kreten in de woestijn daargelaten. Een blik op de knop “bondgenoten” op onze site merkt hoe de weerstand tegen het Vlaams- en Franstalige nationalisme exponentieel is toegenomen. Het federalisme is het laatste decennium overigens volledig vastgelopen in zijn eigen contradicties (DHL, BHV, regeringsvorming 2007, implosie nationalistische formaties en herdenkingen zoals Ijzerbedevaart en –Wake etc.).

Er komt een nieuw en unitair België, laat daar geen twijfel over bestaan. Niet omdat België als natie zo belangrijk is – geen enkele natie op aarde is dat -, maar omdat een unitair België de eerste stap is naar een verenigd Europa en een verenigde wereld. Dat laatste is ook het einddoel, het punt “omega”.

De Belgische Beweging, waarbij wij de rol van voortrekker willen blijven spelen, zal de triomf van het universalistisch-humanistisch gedachtengoed van wijlen Ludo Dierickx bewerkstelligen zodat zijn naam nog lange tijd herdacht zal worden.
Nigel Farage had beter alle flaminganten natte vodden genoemd; photo AFP

FLAMINGANTEN OF ‘WET RAGS’ ?

Begin maart 2010 kwamen ons weer drie mooie voorbeelden van de flamingantische onverdraagzaamheid ter ore. Een Brussels (Franstalig) koppel mocht geen villa in Oostduinkerke kopen omdat ze geen duurzame banden met de gemeente hadden. Een Nederlandstalig koppel dat aan de VTM-wedstrijd ‘Mijn restaurant’ meedeed, mocht zijn restaurant geen Franstalige naam geven. Voorts wil de Vlaamse regering de nationale plantentuin van Meise volledig in handen krijgen door er alle Franstaligen buiten te pesten. Ondertussen is de uitroeiing van het Nederlands in Frans-Vlaanderen bijna voltooid. Het huidig flamingantisch pestgedrag, dikwijls zelfs buiten Vlaanderen, maar nooit in Frankrijk, waar het nog enig nut zou kunnen hebben – voor zover pesten nuttig kan genoemd worden -, doet meer denken aan het verwijt dat het Brits Europees parlementslid Farage een week geleden aan de Europese president Herman van Rompuy maakte: “you are a wet rag.”



Oostduinkerke kent geen gelijkheid tussen de Belgen !; foto www.nvvbo.com


Het Brabants en Franstalig koppel Lefèvre ging op vakantie aan de Belgische kust sinds 1975. Zij bezaten al een appartement in Sint-Idesbald en wouden nu een huis kopen in Oostduinkerke. Maar daar besliste een speciale commissie anders over. Zij weigerde de aankoop omdat het koppel niet genoeg banden had met de streek. Het koppel zou dan maar een woning in Noord-Frankrijk gaan zoeken… Sinds het decreet “wonen in eigen streek” van 27 maart 2009 mogen de Belgen niet meer gaan wonen waar ze willen in Noord-België. Zij moeten in 69 gemeenten eerst hun band met de gemeente bewijzen. Als ze dat niet kunnen, moeten ze maar ergens anders een woning zoeken. Dit is de zoveelste maatregel die de gelijkheid van de Belgen (artikel 10 van de Belgische grondwet) met de voeten treedt. “Vlaams” parlementslid Luckas Van der Taelen sprak terecht van de “Sovjetrepubliek Vlaanderen”.


Geen Franse namen in Halle...; foto VTM

In het populaire TV-programma “Mijn restaurant” van de flamingantische televisie VTM bleek dat de keuze van een homokoppel om hun nieuwe restaurant “Les Deux” te noemen, niet in goede aarde viel bij het flamingantisch stadsbestuur, dat erop aan drong dat ze een Nederlandstalige naam zouden kiezen. De burgemeester (CD&V/N-VA) verklaarde dat handelszaken die al jaren in Halle gevestigd zijn alsook multinationals hun naam niet moeten vernederlandsen omdat ze tegen deze laatste “toch weinig kunnen beginnen”. Maar nieuwe kleine zelfstandigen zijn de dupe. Zij moeten onder “zachte” dwang hun naam veranderen als ze een niet-Nederlandstalige naam kiezen. Zoniet “gaan ze in hun eigen vel snijden”, zei de burgemeester, “omdat veel Vlamingen er zich aan zullen ergeren”. Denkt hij dan vooral aan zijn kleine minderheid rabiate Vlaams-nationalisten die al sinds 40 jaar heel België terroriseren? Denkt hij aan zijn eigen nationalistische particratie? De SS zou het niet beter hebben kunnen zeggen wanneer een Jood ergens in nazi-Duitsland een winkel opende…

En dan was er nog het symbool van de catastrofe van het federalisme, zoals de B.U.B. die heeft genoemd: de Plantentuin van Meise. De Vlaams-nationale regering probeert er al sinds jaren alles aan te doen om die prachtige botanische tuin in eigen handen te krijgen en schuwt daarvoor geen pestgedrag tegenover de Franstaligen die er werken. Het personeel bestaat al voor 85% uit Nederlandstaligen en promoties zijn alleen voor deze laatste weggelegd. Hoe is het mogelijk dat een federale instelling in handen van Vlaams-nationalisten wordt gelaten? Hoe is het overigens mogelijk dat de politici België op taalbasis hebben opgesplitst zonder de mening van de Belgen te vragen?

Bergues Vlaams !; foto ouest-france.fr




Wat doen de flaminganten nog om het Nederlands te verdedigen – voor zover ze zelf de taal van Vondel correct beheersen, quod non? Waarom houden ze zich bezig met het treiteren van eerzame burgers in de provincies Antwerpen, Brabant en Limburg die hen – historisch gezien – niet eens toebehoren? Waarom houden ze zich niet bezig met de hen toegekende provincies West- en Oost-Vlaanderen, met Zeeuws-Vlaanderen en vooral met Frans-Vlaanderen waar het Nederlands elke dag wordt gediscrimineerd?

Gelet op de totale miskenning en zelfs systematische uitroeiing van het Nederlands door de Franse republiek in Rijsel, Duinkerken, Kassel, Hazebroek, Hondschoote, Belle, Sint-Winnoks-Bergen, Grevelingen, Houtkerke, Zuidcoote, West-Kapel, Oost-Kapel, Wormhout enzovoort zou de Vlaamse beweging – of wat ervan rest – zich hier exclusief mee moeten bezig houden ! Dus, Vlaams-nationalisten, wat zijn jullie, flaminganten of schotelvodden?


Image réalisée par Pierre Lantin (B.U.B. Namur) - Afbeelding van Pierre Lantin (B.U.B. Namen)
Verhofstadt leest blijkbaar de teksten van de B.U.B.: fantastisch! Apparemment Verhofstadt lit les textes du B.U.B.: super!:

La meilleure preuve de ce piège que nous tendent les nationalistes à travers ce débat est encore la réaction ulcérée que cette tribune a suscitée dans mon propre pays, la Belgique, de la part des extrémistes nationalistes flamands. Ceci devrait sonner comme un signal d’alarme aux oreilles des représentants de la République française. Parce que comment est-il possible que les héritiers de la Révolution française et des Lumières soient du même avis que les partisans les plus ardents de la mesquinerie politique et du nationalisme ethnique ? Lesquels des deux ont tort ? Qui se trompe ?

http://www.lesoir.be/forum/cartes_blanches/2010-02-24/l-europe-sera-post-nationale-ou-ne-sera-pas-755191.shtml (bron/source)

Réaction de Guy Verhofstadt dans Le Soir, 24 février 2010
In De Standaard van 22 februari jl. verscheen alweer een schrijfsel van de Vlaams-nationalistische Gravensteengroep. Misschien heeft hun leider, Prof. Vermeersch, zelfverklaard "moraalfilosoof" (maar van welke moraal?) wel onlangs onze website geconsulteerd, waar een artikel te lezen staat over de onafwendbare teloorgang van zijn club. Hoe dood en begraven het verhaal wel is, blijkt trouwens uit het aantal ondertekenaars. Ondanks een opiniebladzijde in een groot dagblad raakt men nog stééds niet over de 9900 ondertekenaars. (klik hier). En dat na jaren agitatie. De geschreven pers is in België gelukkig nog steeds wat vrijer dan de "openbare" media, en het dagblad nam dan ook enkele reacties op (infra), waarvan die van Lieven De Cauter de beste is. De grappigste is evenwel die van dinosaurus Frans Crols die Vermeersch niet extremistisch genoeg vindt en meent dat "de Vlamingen" geen staatshervorming willen, maar een onafhankelijk Vlaanderen.

De Gravensteentekst zelf getuigt van zoveel intellectueel onvermogen, dat we niet eens meer de moeite doen om erop te reageren. Het is een mengsel van zogenaamd "links" denken (tot aan de taalgrens") en het rechtse nationalisme, genre N-VA en VB, waar "identiteit" - de "Vlaamse" welteverstaan - centraal staan. We geven u een voorbeeld van het niveau van deze tekst. "Links legitimeert de eigen inertie door te stellen dat het (neo)liberalisme de enig overblijvende ideologie is waartegen het, ook op Europees vlak, bitter weinig vermag. Het bewijst lippendienst aan een slecht omschreven 'solidariteit', maar staat sprakeloos tegenover het onbeperkte streven naar winstmaximalisatie.". Tot daar aan toe. Verder lezen we echter: "Een systeem wordt pas solidair wanneer het efficiënten met politieke verantwoordelijkheid wordt georganiseerd, wanneer het dus anders verloopt dan in België het geval is. Dit veronderstelt een duidelijke reorganisatie van de solidariteit tussen regio's, zonder de federale overheid als mistgordijn." Met andere woorden: Vermeersch en co. willen het Europese "neoliberalisme" bestrijden door een verzwakking en zelfs de vernietiging van een staatje van 30.000 vierkante kilometer met 10 miljoen inwoners? Ja, daar zal men bij Opel of General Motors beslist onder de indruk van zijn. Ongetwijfeld liggen de grote bedrijven en multinationals die zich over alle lands- en taalgrenzen structureren wakker van een "Vlaamse" marionettenstaat. Het toppunt is wel dat deze tekst stelt dat de economische markt (...) steeds meer een Europese of zelfs globale integratie kent. Inderdaad, en dus ook een Belgische. Waarmee meteen de onzin van Vla-Wallo-Bru bewezen is.


Driemaal links is ook rechts

Het vijfde Gravensteenmanifest

Solidariteit in België lijkt steeds meer op liefdadigheid.

Politiek links in Vlaanderen smelt weg. Klopt het hart van de Vlamingen inderdaad rechts, zoals de recente publicatie, 'Rechts Vlaanderen' van Henk de Smaele, beweert? Of is het eerder zo dat de kiezers zich niet meer herkennen in wat 'linkse partijen' hen te bieden hebben? De GRAVENSTEENGROEP neigt naar het tweede antwoord.

Ten eerste stelt links geen structurele hervormingen meer voor, maar beperkt het zich tot een sociaal beleid. Links voert geen economische strijd meer. Ten tweede kiest links na de sterke opkomst van rechts in Vlaanderen voor de moraliserende reactie. Het morele oordeel vervangt analyse en onderzoek. Links hypothekeert hiermee zelf de mogelijkheid tot efficiënte politieke acties. Ten derde: ter compensatie van zijn slinkende kracht in Vlaanderen, teert links op de macht van de linkse partijen in Franstalig België.

Precies de weerstand van de Franstalige partijen tegen een democratische staatshervorming verhindert echter de efficiënte organisatie van een sociaal beleid. Dit beleid omvat de belangrijkste hefbomen voor een herverdeling van de welvaart, zoals fiscaliteit, sociale zekerheid en arbeidsmarktbeleid. 'Solidariteit' in België lijkt steeds meer op liefdadigheid, omdat de federale overheid geld verdeelt zonder structurele aansporing tot economische aanpassingen of tot politieke verantwoordelijkheid (onder meer door de Bijzondere Financieringswet van 1989). Vlaams links biedt geen verzet, want het denkt in termen van de Belgische machtsstructuren. Zo gaat het echter voorbij aan de culturele en sociale strijd van zijn eigen verleden. De Rode Leeuwen zijn tricolore muizen geworden.

De linkse leegte

Linkse politici hebben de opmars van de (neo)liberale politiek niet tegengehouden, integendeel: sinds het einde van de jaren 1980 hebben ze mee overheidsbedrijven geprivatiseerd, de pensioenen naar de beurs verplaatst, regelgeving en controle op de financiële markten afgebouwd (Schröder in Duitsland, Jospin in Frankrijk, het duo Blair-Brown in Groot-Brittannië, Clinton in de VS). In België tolereert links een onrechtvaardige fiscale politiek.

In deze context vormt 'solidariteit' niet langer de inzet voor een politiek-economische strijd ter verdediging van de zwakkeren. Die solidariteit garandeert zelfs geen billijke herverdeling meer. Links legitimeert de eigen inertie door te stellen dat het (neo)liberalisme de enig overblijvende ideologie is waartegen het, ook op Europees vlak, bitter weinig vermag. Het bewijst lippendienst aan een slecht omschreven 'solidariteit', maar staat sprakeloos tegenover het onbeperkte streven naar winstmaximalisatie.

Links spitst zich intussen toe op het sociaal beleid. Daardoor verschuift zijn doelpubliek van de werknemers naar de sociaal hulpbehoevenden. Als deze laatste groep vandaag een linkse stem uitbrengt, dan doet ze dat om iets te behouden, niet om iets te veranderen. Tegenwoordig is er dan ook geen strijdend electoraat meer dat zich in een politieke partij verenigt. Er zijn slechts politieke partijen op zoek naar een electoraat.

Elke linkse beweging heeft een verankering in de bevolking nodig. Maar een eigen volksbeweging klinkt wel meteen verdacht voor links in Vlaanderen. Met het kiezersvolk dat naar populistische partijen overloopt wil dit links niets te maken hebben. Wie van links identificeert zich immers nog met de arbeidsklasse? Niemand die in politieke zin macht heeft. Maar links denkt wel te kunnen overleven dankzij België. Zo draait de spiraal neerwaarts. Het klassieke electoraat van links kiest nu voor rechts. Wie overblijft op links kijkt naar België voor steun. België, schijnbaar de enige garantie dat rechts niet het hele politieke spectrum overneemt.

In werkelijkheid is het precies de Belgische constructie die haaks staat op een progressief project. Ondertussen lijkt Vlaams links enkel nog betekenisvol voor wie meegaat in de illusie dat België een soort non-identiteit biedt waarbinnen een louter sentimenteel voorgestelde 'solidariteit' mogelijk is. De rechtse partijen in Vlaanderen worden groter, want met zijn elitaire opstelling heeft dit links zichzelf de pas afgesneden om een volwaardige beweging te kunnen worden.

De linkse politieke actie wordt dan vervangen door het morele (voor)oordeel. Zo'n houding laat niet langer toe dat er nog kritische vragen worden gesteld bij de organisatie van de (federale) staat. Zelfs niet als die staat minder democratisch wordt en de ontwikkeling van de solidariteit steeds meer beperkt.

Solidariteit op lange termijn verzekeren veronderstelt ingrijpende veranderingen aan de huidige status-quo. Een systeem wordt pas solidair wanneer het efficiënten met politieke verantwoordelijkheid wordt georganiseerd, wanneer het dus anders verloopt dan in België het geval is. Dit veronderstelt een duidelijke reorganisatie van de solidariteit tussen regio's, zonder de federale overheid als mistgordijn.

Geeft men met deze positie toe aan rechts in Vlaanderen? Neen, want een staatshervorming dient niet om de solidariteit af te schaffen, maar om haar mogelijk te maken als iets dat de liefdadigheid overstijgt. Een open pleidooi voor meer autonomie zou de linkse partijen in Vlaanderen juist kunnen versterken.

Egoïstisch

Zal een hervorming van de solidariteit de verarming van de bevolking in het zuiden van het land met zich meebrengen? Niet noodzakelijk. De duidelijkste verliezer van een structurele hervorming is de huidige Franstalige politieke elite, die aan invloed verliest naarmate ze verantwoordelijk wordt gesteld voor het door haar gevoerde beleid. Hoe kan dat een slechte zaak zijn voor de gewone burger?

De Belgische natiestaat verliest in elk geval op twee niveaus aan belang. Het politieke zwaartepunt verschuift naar de regio's en de economische markt kent steeds meer een Europese of zelfs globale integratie. Links heeft er dus alle belang bij de organisatie van deze veranderingen goed te begeleiden en op de evolutie te anticiperen. Indien links elk streven naar een staatshervorming, ook uit progressieve hoek, probeert te herleiden tot een voorbijgestreefd en 'egoïstisch' romantisch nationalisme, vervreemdt het verder van zijn bestaande en potentiële kiezersvolk, dat zich terecht vragen stelt bij de Belgische constructie. Belgisch links slaagt er niet in om het sociale en fiscale beleid transparant, efficiënt en met politieke verantwoordelijkheid te organiseren. Ondertussen strijdt links evenmin tegen het systeem dat de economische crisis veroorzaakte. De 'solidariteit' wordt gegijzeld door het partijpolitieke machtsspel. Ze leidt niet tot gelijkwaardigheid. Vlaams links implodeert dan ook door zijn voorkeur voor de oude Belgische machtsstructuren. Wie zich in Vlaanderen links voelt, blijft verweesd achter.

De volledige versie van het manifest en de lijst van ondertekenaars vindt u op het web.

www.gravensteengroep.org

ETIENNE VERMEERSCH Wie? Emeritus hoogleraar moraalfilosofie (UGent). Hij schreef deze tekst samen met de andere leden van de Gravensteengroep. Wat? Links lijkt enkel nog betekenisvol voor wie meegaat in de Belgische non-identiteit. Waarom? Solidariteit lijkt in België steeds meer op liefdadigheid.

TE WEINIG, TE LAAT

De denkgroep RES PUBLICA formuleert enkele 'republikeinse bedenkingen bij het zoveelste Gravensteenmanifest'.

Gisteren verscheen in De Standaard de verkorte versie van een nieuw 'Gravensteenmanifest' van de hand van Etienne Vermeersch. Het vijfde al, zo tellen we. Sinds Johan Sanctorum deze groep in 2008 verliet, omdat de groep zich liet domineren door de reformistische strekking van professor Vermeersch (voor het behoud van een hervormd België, en dus eigenlijk het status-quo) is de autonomistische punch er blijkbaar helemaal uit. Gisteren werd ons vooral een nostalgische jammerklacht gepresenteerd over de teloorgang van links in Vlaanderen, eerder dan een zelfbewust onafhankelijkheidsdiscours.

De eerbiedwaardige nestor van de groep blijft steken in het 20ste-eeuwse begrippenkader van een linkerzijde (die voor de arbeider moet opkomen) en een rechterzijde die het patronaat vertegenwoordigt. Terecht stelt hij dat een versmallend intellectueel establishment in Vlaanderen zich blijft vastklampen aan de Belgische non-identiteit, in de hoop haar eigen vel te redden, maar dat is een open deur die al honderd keer werd ingetrapt. Zijn kritiek op de linkerzijde is ook al terecht, maar een stamp in een even grote open deur, ten nadele van de essentie: dat de Belgische constructie niet meer te redden is, tenzij Vlaanderen opnieuw inbindt. En dat we ons nu moeten concentreren op het post-Belgische republikeinse debat: welk soort Vlaanderen willen we? Hoe willen we het verschil maken met het Belgische democratisch deficit en de bestuurskundige verloedering die rechteloosheid creëert, banken aan het buitenland uitverkoopt, smurrie in de rivieren drijft en treinen op elkaar doet botsen?

Men begint te vermoeden dat de Gravensteengroep gebukt gaat onder de privéfrustratie van enkele stokoude Belgen, die het ancien régime én traditioneel links willen redden door datzelfde links (zeg maar: SP.A en Groen!) te hermobiliseren in een staatsreformistisch project.

Het appel aan klassiek links om een grote staatshervorming te steunen, komt veel te laat, en het is te weinig. In de plaats daarvan moeten we meedenken aan een pluralistisch republikeins project. De Vlaamse publieke opinie is nauwelijks nog in een staatshervorming geïnteresseerd. Ze is al op weg naar de volgende statie, het eindstation, waarin solidariteit met Wallonië zal gedefinieerd worden als Europese ontwikkelingshulp.

De volledige tekst vindt u op:

www.respublica.eu.tt

FRANS CROLS Wie? Columnist en voormalig hoofdredacteur van Trends. In naam van Res Publica, denkgroep voor Vlaamse onafhankelijkheid. Wat? Het appel van de Gravensteengroep is te zwak. Waarom? De Vlaamse publieke opinie staat al veel verder.


WE ZIJN AL ZO KLEIN

Links heeft een probleem en België moet hervormd worden, vindt ook LIEVEN DE CAUTER, maar Vlaamse autonomie is zeker niet het antwoord.
Het klopt dat links geen echt antwoord heeft op het neoliberalisme. Maar echt nieuw is dat niet te noemen: het geldt al twee decennia wereldwijd, of minstens voor heel Europa. Met Vlaanderen heeft dat dus allemaal weinig te maken.

Er is ook iets mis met de logica dat links hier een amechtig unitarisme verdedigt en daardoor niet progressief kan zijn. Dat de SP.A geen echt antwoord heeft op het neoliberalisme, komt omdat het een centrumpartij is geworden, en dus niet meer echt links is. En trouwens nauwelijks nog unitaristisch.

Academisch en activistisch links (Attac, de vredesbeweging, de andersglobalisten), heeft wel een antwoord op het neoliberalisme, alleen ontbreekt de echt brede linkse formatie die hen partijpolitiek een stem zou moeten geven. En deze kringen, waarvan de Vooruitgroep een niet onaardige bundeling vormt, hebben vele wetenschappelijke en statistische argumenten om aan te tonen dat een autonoom Vlaanderen veel minder solidair zal zijn dan een goed hervormd België.

In een volgend manifest moet de Gravensteengroep maar eens uitleggen hoe je in een door en door centrumrechts Vlaanderen solidariteit kunt waarborgen.

Ook de Warandegroep, de patronale tegenhanger van de Gravensteengroep, pleit voor een splitsing van het land, omdat ze onder andere denken dat ze zo de macht van de (unitaire) vakbonden makkelijker kunnen breken. Dat stemt toch tot nadenken.

Ook hoe de Gravensteengroep de solidariteit met Wallonië zal waarborgen, blijft wat vaag in het manifest. 'Zal een hervorming van de solidariteit de verarming van de bevolking in het zuiden van het land met zich meebrengen? Niet noodzakelijk.' Maar wel mogelijk. Fraai.

We zijn al zo klein. Kosmopolitisme, een ecologische en radicaal sociale politiek, is de enige weg in het aanschijn van de uitdagingen die ons te wachten staan. Of België gewapend is om die uitdagingen aan te gaan is al een groot vraagteken. Maar een autonoom Vlaanderen werpt nog minder gewicht in de schaal als het gaat om grensoverschrijdende problemen; en er zijn in onze geglobaliseerde wereld alleen nog grensoverschrijdende problemen. Dus wat lost een autonomie eigenlijk op?

Als knuppel in het hoenderhok kan dit manifest wel tellen, zeker met het oog op de dag van het socialisme op 20 maart in Gent. Iedereen is het eens over de noodzaak van een brede, echt linkse politieke formatie in Vlaanderen. Ik hoop dat daar nu eens eindelijk werk van wordt gemaakt.

LIEVEN DE CAUTER Wie? Cultuurfilosoof. Wat? Een autonoom Vlaanderen kan nooit solidair zijn. Waarom? Vlaanderen is door en door centrumrechts.

LINKSE LEEGTE

Staat politiek links in Vlaanderen zwak omdat het te belgicistisch is? Niet volgens DIRK HOLEMANS. Links staat zwak omdat het niet links genoeg is.
De Gravensteengroep geeft links Vlaanderen er flink van langs. Los van de wat overdreven gretigheid waarmee de groep de karwats hanteert, snijdt zijn sociaaleconomische kritiek stevig hout. Rood is de voorbije decennia inderdaad verbleekt tot centrumgrijs. Het omarmde het centrumdenken, de derde weg, en zo kreeg de neoliberale politiek vrij spel.

Maar hiermee is het vijfde Gravensteenmanifest nog geen sterk manifest. Integendeel, op vlak van logica maakt het er een potje van. De teloorgang van links, die te wijten is aan zijn centrumkoers, wordt op één hoop gegooid met de stelling dat links in Vlaanderen zwak staat omdat het belgicistisch is. Door dat te poneren kom je uit waar je wilt uitkomen: links zal in Vlaanderen enkel sterker kunnen worden als het Vlaamser wordt.

Mocht deze redenering juist zijn, dan zou links in Vlaanderen betekenisvol zwakker moeten staan dan de linkse partijen in andere West-Europese landen. Onder meer de laatste Europese verkiezingen hebben juist iets anders getoond en bevestigd: links, en in het bijzonder de sociaaldemocratie, staat heel zwak in veel Europese landen. De zwakte van links in Vlaanderen maakt dus deel uit van een 'Europese linkse leegte' en heeft weinig van doen met de concrete Belgische situatie.

Links zal in Vlaanderen sterker worden als het weer een eigen, eigentijds toekomstverhaal heeft, dat onder meer een alternatief biedt voor de doelloze neoliberale globalisering. Dit is een opdracht die Vlaanderen én België overstijgt, het is een concrete taak voor de sociaaldemocraten en ecologisten in alle Europese landen.

En in dit breder verhaal past ook voor mij de zoektocht naar de juiste staatsstructuren. België is inderdaad geen heilige constructie, maar een huis dat voortdurend aan de nieuwe omstandigheden aangepast moet worden. Ik ben geen belgicist en subsidiariteit vormt een belangrijk beginsel in een sterker wordend Europa. Maar meer Vlaanderen is geen garantie op meer solidariteit, noch op een beleid dat afscheid neemt van het neoliberale marktdenken. Daarvoor zal links eerst de handen in elkaar moeten slaan om duidelijk te maken wat meer solidariteit in Vlaanderen concreet kan betekenen. Er is dan ook geen reden om als linkse Vlaming 'verweesd achter te blijven', zoals het manifest op het einde stelt, wel om de handen uit de mouwen te steken.

DIRK HOLEMANS Wie? Hoofdredacteur van de sociaalecologische denktank Oikos. Wat? Meer Vlaanderen is geen garantie op een betere solidariteit. Waarom? Links heeft in de eerste plaats een toekomstperspectief nodig.


Pure fantasie, aldus sprak Jean-Luc Dehaene, gevolmachtigde om het "probleem" B-H-V op te lossen, over zijn voorstel dat in La Libre Belgique (d.d. 26.01.10) verscheen. Laat het ons hopen want wat nu op tafel zou liggen is werkelijk onaanvaardbaar .

Wat heeft de gepensioneerde "loodgieter" dan bekokstoofd? Kort gezegd komt het erop neer dat er een stappenplan ontwikkeld wordt.

1) BHV wordt gesplitst in de legislatuurperiode 2011-2015, dit wordt voorgesteld als een toegeving van “de Vlamingen” aan “de Franstaligen”.

2) De toegevingen die “de Franstaligen” aan “de Vlamingen" moeten doen zijn de volgende:

- Het goedkeuren van het eerste pakket van de staatshervorming (in februari 2008 onderhandeld). We brengen even in herinnering wat dat inhoudt: de splitsing van de Ikea-wetgeving, van de sociale economie, van het participatiefonds, van delen van telecommunicatie en het energiebeleid, van het prijsbeleid, van de huur- en pachtwet, van het landbouwrampenfonds, van de wegcode, van de onteigenigsprocedure en van de brandveiligheidsnormen (in werkelijkheid is de lijst nog groter en we zullen niet nalaten dat te blijven benadrukken)

- Het voorbereiden van een Grondwetsherziening opdat werkgelegenheid, het gezins- en gezondheidsbeleid en van justitie.

3) Er is sprake van een aanhechting van Kraainem, Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Drogenbos (4 faciliteitengemeenten) bij Brussel.

Anderzijds wordt de rest van de faciliteiten afgeschaft, waardoor Wemmel (nu nog een faciliteitengemeente) met Merksem fusioneert en anderzijds St-Genesius-Rode (idem) met Beersel.

Het spreekt voor zich dat zulk een hervorming zo verregaand is, dat ze de cohesie zelf van de Belgische staat op korte termijn in acuut gevaar zou brengen. Uiteraard is deze missie tot mislukken gedoemd, tenzij men zich in een volledige chaos of zelfs een burgeroorlog wil storten...

Enkel het derde - hypothetische - punt draagt iets unificerends in zich, maar gaat bijlange nog niet ver genoeg. We herhalen het: ENKEL DE EENMAKING VAN BRABANT VOLSTAAT!

We kunnen het niet genoeg herhalen: het tweeledige taalfederalisme is polariserend en leidt tot een ondergraving van de staatsstructuur zelf. Dehaene heeft wat dat betreft trouwens al het een en ander op zijn kerfstok (getuige daarvan het rampzalige St.-Michielsakkoord dat in 1992, voorlopig althans, de unitaire staat begroef).

Waar rook is, is vuur. Hoog tijd dus dat deze seniele landverrader – een woord dat we niet vaak in de mond nemen – opkrast en zich bezig houdt met Inbev.

DEHAENE : ON N’A PAS BESOIN D’UN « PLOMBIER » SENILE – CE QU’IL NOUS FAUT C’EST LA REUNIFICATION DU BRABANT !

Le BUB prend acte de la proposition du "plombier" à la retraite, Jean-Luc Deaene. Concernant le dossier BHV Deheane aurait mis au point un plan que devrait montrer la voie vers une destruction de l'Etat Belge et donc vers la concrétisation des concepts qui justifient l'existence des deux partis racistes qui gaspillent l'argent du Belge moyen : le Vlaams Beland et la N-VA.

Qu'en est-il précisément? Et bien, Dehaene a déclaré à la Libre Belgique (édition du 26 janvier 2010) qu'il avait mise sur pied le plan suivant:

1) Scission de BHV durant la législature 2011-2015, présentée comme une capitulation des "Flamands" face aux "Francophones"
2) Les concessions que les "Francophones" doivent faire aux "Flamands" sont les suivantes:
- La mise en application du premier paquet des réformes de l'état (négocié en février 2008). Nous rappelons que ce paquet comprend: la scission de loi Ikea, de l'économie sociale, des fonds de participation, de certains pans des télécommunications et de la politique énergétique, de la politique des prix, de la loi sur les locations immobilières, du fond des calamités, du code de la route, de la procédure d'expropriation et des normes de protection contre les incendies (en réalité, la liste est bien plus longue).
- la préparation d'une révision de la Constitution au niveau du code du travail, de la politique de la santé et de la famille et de la justice.
- 4 communes à facilités seraient ajoutées à la région de Bruxelles Capitale, seul élément unificateur dans le plan, mais il va de soi que non seulement ceci est trop peu – il nous faut un Brabant uni ! – et que l’on ne peut jamais accepter un élargissement d’une région avec en contrepartie de davantage de scissions.

Bref, il est clair que de telles réformes sont lourdes de conséquences, que la survie-même de l'Etat belge est mise en danger à court terme. Evidemment cette mission est promise à l'échec, ou alors nous allons au devant d'un chaos total, voire d'une guerre civile.

Nous ne le répèterons jamais assez: un fédéralisme linguistique bipolaire ne peut que fixer les oppositions et ne mène qu'à la sape de la structure étatique. Dehaene l'a d'ailleurs déjà prouvé à maintes reprises. Quel bonheur le jour où ce traître sénile - un mot que nous n'osons que rarement utiliser - pliera bagages définitivement!


Toen België in 1830 een onafhankelijk Koninkrijk werd, deelde de Wetgever ons land in 9 provincies in. Deze entiteiten beschikten over een ruime mate van grondwettelijk vastgelegde autonomie. Hoe stabiel dit systeem was, toont de geschiedenis van België aan. Gedurende 140 jaar was België grondwettelijk ingedeeld in 9 provincies en gedurende 162 jaar was dit artikel het eerste van onze Grondwet. De provincies kwamen in 1830 voort uit de Franse departementen (°1795) die de middeleeuwse graafschappen heringedeeld hadden.

Nochtans evolueerde ons land van een provinciaal gedecentraliseerde naar een gefederaliseerde staat, op basis van drie gemeenschappen en drie gewesten. De provincies bestaan nog steeds, maar het aantal werd – door de staatshervorming van 1993 – verhoogd naar 10 (splitsing provincie Brabant). De 19 Brusselse gemeenten werden tegelijkertijd uit de provincie Brabant gelicht en behoren tot geen enkele provincie meer… Zo is de hoofdplaats van Brabant zowaar haar provincie kwijtgespeeld. Vandaag is het niet langer de federale, maar wel de gewestelijke wetgever die controle heeft over de provincies (en gemeenten). Waarom is de staatsstructuur zo geëvolueerd? Lagen bekommernissen van beter bestuur aan de grondslag hiervan? Kan men de omvorming van een meerpolige staat naar een land met twee dominante gemeenschappen bestempelen als socialistisch, liberaal, ecologistisch of christen-democratisch?

Het antwoord hierop is negatief. Nergens in bovenstaande ideologieën vindt men argumenten om burgers op basis van woonplaats én moedertaal anders te behandelen. De inspiratie die leidde tot de Belgische staatshervormingen was zonder meer taalnationalistisch van aard. Inderdaad beschikken “Vlaanderen”, “Wallonië”, Brussel en Duitstalig België sedert 1962/1963 (vastlegging taalgrens) over een eigen grondgebied, net als Frankrijk, Italië of Duitsland. Op basis van deze gebieden werden instellingen opgericht (zes regeringen en zes parlementen; strikt juridisch gezien zelfs zes regeringen en negen parlementen) en werd – te beginnen bij de audio-visuele media – de ene nationale organisatie na de andere ontbonden. Zo werd de taalgrens een partijgrens, een landbouwgrens, een milieugrens, een openbare werken-grens, een sportgrens, een toerisme-grens, een buitenlandse handel-grens, een verkeersgrens enz. Een taalgrens die zoveel functies accumuleert wordt een staatsgrens. Men zou verwachten dat in een proces dat zo ingrijpend is de Belgische burger door een referendum om zijn mening gevraagd wordt, maar niets is minder waar. Een groot publiek debat, met voor- en tegenstanders aangaande het Belgische taalfederalisme werd zelfs nooit georganiseerd.

Sterker nog, het federalisme dat de Belgen door schimmige akkoorden min of meer opgedrongen werd, is niet eens een echt federalisme. Immers, volgende kenmerken ontbreken :

1) Een eenheid in buitenlandse handel ;
2) Een normenhiërarchie ;
3) Een federalistisch tweekamerstelsel ;
4) Federale partijen ;
5) Een onderverdeling in entiteiten die niet-nationalistisch van aard zijn, naar het voorbeeld van de Duitse Länder of de Zwitserse kantons.

Indien men een echt federalisme wilde organiseren, waren al in de jaren 1960 de instrumenten daarvoor – de provincies – voorhanden. Dat dit niet gebeurde, toont aan dat ca. 1970 de invloed van taalnationalisten (Volksunie, Rassemblement Wallon) enorm gegroeid was, hoewel ze nog steeds een aanzienlijke minderheid van de Belgen vertegenwoordigden. Door steun van opportunistische politici (meer organen = meer macht), door de politieke passiviteit van de Belgen en door goede bedoelingen (het pacificeren van de nationalisten « om erger te voorkomen » of “de meubels te redden”) werd België uiteindelijk een federale staat zonder federerende elementen.
De gevolgen van deze historische fout zijn tot op de dag van vandaag voelbaar en dit zelfs in steeds sterkere mate. Hoe meer er immers gesplitst wordt, hoe meer verschillen men creëert en hoe meer verschillen men creëert, hoe meer men splitst. De bevoegdheden zijn zo fel versnipperd dat talloze samenwerkingsakkoorden moeten afgesloten worden (tussen de federale staat en de deelstaten en tussen de deelstaten onderling). Op internationale conferenties moet het kleine België zich laten vertegenwoordigen door talloze excellenties en dit allemaal voor één bevoegdheid.

Zo mochten we beleven dat op de Klimaatconferentie van Kopenhagen in december 2009 België door niet minder dan 5 ministers vertegenwoordigd werd ! Op de nadelen van het huidige federalisme heeft onze partij al veel gewezen. De institutionele oplossing – de enige die kan werken – is een herstel van het unitaire België zonder grendels, pariteiten, bijzondere meerderheden, maar met behoud van de taalgrens en –wetten en op basis van de negen historische provincies.

Er is geen enkele taak die vandaag door de gewesten of gemeenschappen wordt vervuld, die niet enerzijds door de federale staat en anderzijds door de provincies kan worden beheerd. Dat de taalgrens een criterium is voor het afbakenen van bevoegdheden is onlogisch (taal heeft niets met economie, milieu, ruimtelijke ordening... te maken), onetisch (mensen worden anders behandeld omwille van persoonsgebonden criteria) en contraproductief (België was nog nooit zo onstabiel op politiek vlak). Onderverdelingen in een staat moeten bestaan om goed te besturen, niet om nationalistische revendicaties kracht bij te zetten. Nederland is ook niet verdeeld in Friesland, Noord- en Zuid-Nederland, Duitsland is ook niet meer opgesplitst tussen West- en Oost-Duitsland, Zwitserland ook niet in een Frans-, Duits en Italiaans deel.

Blijven aanmodderen met het taalfederalisme heeft geen enkele zin. Dan wordt het Belgisch beleid intern nog meer verlamd en naar buiten toe nog meer belachelijk gemaakt. Laten we dan ook eindelijk werk maken van een verenigd, unitair en krachtig België. Het is aan een nieuwe generatie Belgisch- en Europees-gezinde politici om het unitaire België met respect voor zijn provinciale en taalkundige verscheidenheid herop te bouwen.
LE “GRAVENSTEENGROEP”: SOUVENIR TRAGI-COMIQUE



Etienne Vermeersch, figure à la base du Gravensteenmanifest enseigne la philosophie morale. Reste à savoir quelle morale...

(photo: http://i.ytimg.com/)

En 2008 quelques soi-disant “gauchistes” écrivaient le ‘Gravensteenmanifest’, un plaidoyer réactionnaire, nationaliste et sécessioniste . . Jadis, le B.U.B. fut parmi les premiers à réagir contre cette derive nationaliste . Mais on n’était pas les seuls. Rappelons l’analyse lucide de Paul Goossens et la réponse à M. Goossens de la part de Francis Van Den Eynde (Vlaams Belang, décidémment les “gauchistes” se retrouvent en bonne compagnie!). A signaler encore l’analyse brilliante de M. Tuypen (PTB, Vooruitgroep). Notons aussi que l’infâme Gravensteengroep a recolté à peine 9800 signatures … en 2 années! Est-ce tout le mouvement flamand? Poser la question...
UIT HET VLAAMS-NATIONALISTISCHE SPROOKJESBOEK

Het verhaal van de geschiedenis van België, zoals dat vandaag verteld wordt (in de media, op scholen, in sommige boeken) is eigenlijk betrekkelijk eenvoudig. Het wordt ons van kindsbeen af geleerd en zelden of nooit betwist. Velen zijn er zo aan gewend geraakt dat ze het voor waarheid aannemen. Het gaat ongeveer als volgt:

“België is een kunstmatige staat, opgericht in 1830 als buffer tegen Frankrijk (Vlaanderen is ouder en bestond al vanaf de middeleeuwen). Het dwong twee volkeren, Vlamingen en Walen om – tegen hun zin – samen te leven. De staat was van in den beginne uitsluitend Franstalig en zeer centralistisch. Vanaf 1830 werden Vlamingen verdrukt, kwam er verpaupering onder de Vlamingen, probeerde men het Nederlands uit te roeien.... België’s meest brutale heerser was koning Leopold II, die tien miljoen Congolezen in de Belgische kolonie liet ombrengen. De Vlamingen waren in Wereldoorlog I kanonnenvlees, door Nederlandsonkundige officieren de dood ingejaagd. De repressie heeft zowel in 1918 als in 1945 de Vlaamse Beweging proberen te vernietigen. Daarbij werden misleide idealisten gestraft. Ondanks alles culmineerde de ontvoogdingsstrijd van de Vlaamse Beweging in een autonome Vlaamse deelstaat die sedert 1970 meer en meer bevoegdheden verkreeg.”


Tot daar het “klassieke” verhaal. Sta ons toe dit te corrigeren:

“Elke staat is kunstmatig (geen enkele staat is immers door God of door de natuur gewild). Het Koninkrijk België bestaat sedert 1830, België als entiteit is veel ouder. Dit territorium vormt sedert 1430 onafgebroken een eengemaakte economische en politieke ruimte. Gedurende eeuwen groeide er onder de Belgen (Zuid-Nederlanders) een (proto-)nationaal gevoelen, zonder hetwelk men de revolutie van 1830 niet kan verklaren. Het Graafschap Vlaanderen (Oost- en West-Vlaanderen, Frans-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen) bestond al in de middeleeuwen en heeft niets te maken met het huidige “Vlaanderen”. Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815-1830) was een bufferstaat, opgericht tegen Frankrijk, waarvan de Belgen zich afscheurden.

In 1830 bestonden er geen “Vlamingen” of “Walen”, maar enkel Belgen. De Belgische staat was niet uitsluitend Franstalig. In 1830 knoopte men opnieuw aan met de Bourgondische tradities: Frans voor het centraal bestuur, de streektaal voor de lokale besturen. Deze lokale besturen (gemeenten en provincies) genoten uitzonderlijk veel autonomie. Na 1830 werd België de meest vrije staat van Europa. Onze Grondwet was zo vooruitstrevend dat een pak landen ze overnam. Ten tijde van Koning Leopold II (1865-1909) werd België de tweede industriële grootmacht van de wereld. Congo was toen overigens nog geen Belgische kolonie, maar wel een persoonlijk Kroondomein. Er zijn nooit 10 miljoen Congolezen vermoord, er was niet eens een bevolkingstelling op het moment dat de koning Congo verwierf (1885). Met name de jaloerse Britten, die zich liever zelf Congo hadden toegeëigend, zijn verantwoordelijk voor deze geschiedenisvervalsing. Bij de Congolezen zelf heerst er overigens geen negatief beeld van van Koning Leopold II. Er is in Congo ook nooit één massagraf gevonden. Bovendien waren er op het einde van de 19de en in het begin van de 20ste eeuw slechts enkele honderden Belgen in dat onmetelijke land… Wat de Nederlandstalige Belgen betreft kan men stellen dat ze nooit onderdrukt zijn en dat België vanaf 1873 taalwetten invoerde daar waar andere staten dit niet deden – en nog steeds niet doen (Luxemburg, Frankrijk, Nederland, de Verenigde Staten...). De overheid heeft nooit het Nederlands proberen uit te roeien, integendeel. De taal werd net gestimuleerd om de Belgische staat van Frankrijk te onderscheiden. Om deze reden werd de Nederlandstalige letterkunde door Koning Leopold I ook actief gepromoot (Hendrik Conscience en zijn “Leeuw van Vlaanderen” was in zeker zin een ode aan het jonge Koninkrijk België).

Tijdens Wereldoorlog I werd geen enkele Nederlandstalige soldaat de dood ingejaagd door Nederlandsonkundige officieren (die mythe dateert van na 1918). Het Belgisch leger kende trouwens veel minder slachtoffers dan het Franse of het Britse. Nooit heeft Koning Albert I willen deelnemen aan een geallieerd massa-offensief. Na beide wereldoorlogen werden, net als in elk land, de collaborateurs in België gestraft. Die bestraffingen waren niet excessief, integendeel. Ze waren ook niet gericht tegen de Vlaamse Beweging (er werden meer collaborateurs gestraft ten zuiden van de taalgrens). De Vlaams-nationale collaborateurs waren geen idealisten, maar op geld en eer beluste criminelen, die hun eigen landgenoten alsook etnische minderheden de dood injoegen. Mede omdat na de oorlog de bestraffing van collaboratie niet streng genoeg was, kon de Vlaams-nationalistische beweging terug opbloeien en – geholpen door Waalse regionalisten – vanaf 1970 de Belgische staat ontmantelen. Welke begeestering dat opwekte, zagen we o.a. in 1995 toen de Vlaamse Raad voor het eerst verkozen werd. Er was nergens een spontane vreugde-uitbarsting.

photo, foto De Standaard

ALEXANDRE DECROO, LE NOUVEAU PRESIDENT DU VLD : QUEL « PROGRESSISME » ?

Le 12 décembre 2009, Alexandre Decroo a été élu à la présidence de l’Open VLD – les libéraux néerlandophones - avec presque 55% des suffrages battant ainsi son concurrent Marino Keulen. Dans son discours qui a suivi son élection, il a déclaré que le VLD serait le parti le plus « progressiste » de la soi-disant « Flandre ». Cela, il faut le vérifier un peu.

Progressisme ? Que veut encore dire ce mot dans la bouche des politiciens ? Vise-t-il le mariage des homosexuels et leur droit d'adopter, l’euthanasie, l’avortement, l’interdiction de croix et de minarets, la libéralisation de certaines drogues, le laxisme envers les délinquants lorsque la prévention est privilégiée par rapport à la répression ? Ou vise-t-il la démocratie au sein du VLD, dont tout le monde sait que ce terme est très relatif. En effet, si son père n’était pas Herman Decroo, il n’aurait jamais récolté autant de votes. De plus, un président élu n’est en rien une garantie pour un bon président…

On ne sait pas ce que le progressisme du VLD veut dire.

Il convient d’abord de définir le terme « progressiste». Le Larousse le définit comme « qui a ou manifeste des idées politiques ou sociales avancées ». Pris au pied de la lettre, ce terme ne veut donc rien dire faute d’accord sur le contenu du terme « avancée ». Ce que l’un appelle « progrès » peut être une régression pour l’autre.

Néanmoins, si on attribue une dimension humaniste et universaliste à ce terme dans le sens de « promouvoir le bien-être d’un maximum d’êtres humains sur cette planète », on arrive à une notion plein de sens.

Mais soit, une chose est sûre : le VLD n’est pas un parti progressiste sur le plan communautaire, bien au contraire. Il soutient la division « progressive » de compétences fédérales sur base linguistique et la scission du seul arrondissement électoral bilingue, celui de Bruxelles-Hal-Vilvorde. Il défend également l’apartheid linguistique qui consiste à séparer les Belges sur la base de leur langue, voire les monter les uns contre les autres. Il entend maintenir le fédéralisme linguistique avec ses 6 gouvernements et 6 parlements dont tout le monde avec un peu de sens critique voit que c’est une catastrophe sur toute la ligne.

Non, sur le plan communautaire, le VLD est un parti rétrograde et nationaliste qui ne diffère pas grand-chose de la N-VA et du Vlaams Belang ! En quelque sorte, il est encore pire parce qu’il ne dit pas tout ce que ses membres pensent. En ce sens, il est aussi hypocrite.


ALEXANDER DECROO, DE NIEUWE VOORZITTER VAN DE VLD : WELK "PROGRESSIVISME" ?

Op 12 december 2009 werd Alexander Decroo met bijna 55% van de stemmen tot voorzitter van Open VLD – de Nederlandstalige liberalen – verkozen. Hiermee versloeg hij zijn concurrent Marino Keulen. In zijn overwinningstoespraak verklaarde hij dat de VLD de meest « progressieve » partij van het zogenaamde « Vlaanderen » zou zijn. Dat moeten we toch even nakijken.

Progressivisme ? Wat wil dit woord in de mond van politici nog zeggen ? Gaat het over het huwelijk van homoseksuelen et hun adoptierecht, euthanasie, abortus, het verbod op kruisen en minaretten, de liberalisering van bepaalde drugs, het laxisme jegens delinquenten wanneer preventie als vooruitstrevender dan repressie wordt beschouwd? Of gaat het over de democratie in de VLD, een term waarvan iedereen de relativiteit kent. Als zijn vader immers niet Herman Decroo was, zou hij nooit zoveel stemmen verkregen hebben. Bovendien is een verkozen voorzitter geenszins een garantie voor een goede voorzitter…

We weten niet wat de VLD onder progressivisme verstaat.

Eerst moeten we de term “progressivisme” definiëren. Volgens Wikipedia is het een politieke stroming die gebaseerd is op progressie (vooruitgang). Het wordt dikwijls beschouwd als de tegenhanger van conservatisme, een stroming die juist gericht is op conservatie (behoud). Letterlijk wil dit niet veel zeggen omdat men van mening kan verschillen over wat vooruitgang is. Wat de ene vooruitgang noemt, kan voor de andere immers achteruitgang zijn.

Als men daarentegen een humanistische en universalistische betekenis aan deze term geeft in de zin van “het nastreven van het welzijn van een maximum aantal mensen op deze planeet” komt men aan een term vol inhoud.

Wat er ook van zij, één zaak is zeker: op communautair vlak is de VLD geen progressieve partij, wel integendeel. De partij steunt immers de geleidelijke opsplitsing van België op taalbasis en de splitsing van het enige tweetalige kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Ze verdedigt eveneens de taalapartheid die erin bestaat de Belgen op taalbasis op te splitsen en ze zelfs tegen elkaar op te zetten. Ze wil ook het taalfederalisme behouden met zijn 6 regeringen en 6 parlementen waarvan iedereen met een zekere kritische blik ziet dat het een catastrofe is over de hele lijn.

Neen, op communautair vlak is de VLD een ouderwetse en nationalistische partij die niet veel van de N-VA of het Vlaams Belang verschilt ! Ze is in zekere zin nog erger omdat ze niet alles zegt wat haar leden denken. In die zin is ze ook hypocriet.

Photo, foto www.emich.be

VOOR EEN NIEUWE BELGISCHE OPENBARE OMROEP

De VRT verandert weer eens van gedelegeerd bestuurder. Na Bert De Graeve en Tony Mary vertrekt nu ook de derde bestuurder uit de privé-sector, Dirk Wauters. De RTBF is nog steeds stevig in handen van de particratische “socialist” Jean-Paul Philippot, maar quasi niemand kijkt er nog naar. De openbare omroepen zijn zwaar ziek. Bovendien wordt de Belgisch-unitaristische stem er gemeden als de pest.

De audio-visuele openbare omroepen worden betaald met belastinggeld. Hun raden van bestuur zijn exclusief bevolkt door vertegenwoordigers van de traditionele partijen. Nieuwe partijen of politieke stromingen, en zeker niet de Belgisch-gezinde, hebben er iets in de pap te brokken. Het politieke pluralisme wordt niet gerespecteerd.

Men kan zich dan ook de vraag stellen wat deze openbare omroepen voor de Belgen nog waard zijn. Door aan te sturen op het behoud van het mislukte taalfederalisme en zelfs op separatisme – het confederalisme is ook separatisme - bewijzen ze België, Europa en de wereld geen dienst. Openbare media moeten objectieve informatie verschaffen, ook over de onmiskenbare unitaristische stroming. Anders doen ze de mensheid meer kwaad dan goed.

De B.U.B. stelt dan ook voor de openbare omroepen weer samen te voegen. Voor mensen met een open geest kan dat geen probleem zijn. Er zijn bedrijven genoeg in België die twee- en meertalig zijn. Waar wacht men nog op om vooruit te gaan en de Belgen een toekomstperspectief te bieden?


POUR UNE NOUVELLE CHAINE PUBLIQUE BELGE

La VRT change encore une fois d’administrateur délégué. Après Bert De Graeve et Tony Mary, c’est le troisième administrateur venant du secteur privé, Dirk Wauters, qui s’en va. La RTBF est toujours aux mains fermes du « socialiste » et particrate Jean-Paul Philippot, mais les téléspectateurs se font de plus en plus rares. Les chaînes publiques sont gravement malades. En outre, elles ne relayent pas du tout la voix unitariste belge.

Les médias publics audio-visuels sont financés avec l’argent du contribuable. Leurs conseils d’administration sont exclusivement composés de représentants des partis traditionnels. De nouveaux partis politiques et courants idéologiques, surtout lorsqu’ils défendent la Belgique, n’y ont aucune voix au chapitre. Ainsi, le pluralisme politique n’est pas respecté.
Il est dès lors légitime de se poser la question de savoir ce que valent encore ces médias publics pour les Belges. En défendant le maintien du fédéralisme linguistique raté et même parfois le séparatisme – le confédéralisme étant également du séparatisme -, ils ne rendent aucun service à la Belgique, à l’Europe et au monde. Les médias publics doivent fournir une information objective, aussi sur le courant unitariste indéniable. Sinon, ils font plus de mal que du bien pour l’humanité.

Le B.U.B. propose de regrouper de nouveau les deux chaînes publiques. Pour des gens ayant un esprit ouvert cela ne peut poser aucun problème. Il y a assez d’entreprises en Belgique qui sont bi- et multilingues. Qu’attend-on encore pour progresser et offrir une perspective d’avenir aux Belges ?
pro-Belgische betoging in Brussel van 18 november 2007; manifestation pro-belge à Bruxelles du 18 novembre 2007; foto, photo AP

KAN EEN TAALNATIONALIST EERSTE MINISTER VAN BELGIE EN PRESIDENT VAN DE EUROPESE RAAD ZIJN?

De afgelopen weken stond de Belgische pers vol van de vraag of de huidige eerste minister, Herman van Rompuy (CD&V) al dan niet president van de Europese Raad ging worden en wie hem als eerste minister zou opvolgen. Veel verder dan een personenkwestie zijn de journalisten echter niet geraakt. Tijd dus voor een iets diepgaandere analyse.

Sinds de sterk nationalistisch getinte federale verkiezingen van 10 juni 2007 is het politiek-communautaire thema in België nooit op de achtergrond gebleven, zelfs al heeft het door de financieel-economische crisis van eind 2008 en 2009 tijdelijk wat aan kracht ingeboet. Vanaf juli tot december 2007 was de institutionele crisis wegens de door de Vlaams-nationalisten op de regeringsonderhandelaars uitgeoefende druk zelfs te snijden. Het hoogtepunt van de crisis was ongetwijfeld de eenzijdige stemming in de kamercommissie van het door een zekere Herman Van Rompuy ingediende wetsvoorstel tot splitsing van het tweetalige kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde op 7 november 2007 en de daaropvolgende reactie van het Belgisch volk dat op 18 november 2007 massaal op straat kwam om de eenheid van België te bepleiten.

Tijdens deze lange institutionele crisis en de daarmee gepaard gaande politieke chaos, die tot op vandaag voortduurt, heeft het federale niveau twee formateurs, twee verkenners en drie eerste ministers versleten (zonder de drie koninklijke commissarissen te vergeten): eerst Yves Leterme (CD&V) van 15 juli 2007 tot 21 december 2007. Deze formateur slaagde er niet in een regering te vormen, zelfs niet met de hulp in van verkenner Herman Van Rompuy (CD&V) in de herfst van 2007. Vervolgens werd Guy Verhofstadt (VLD) eerste minister van 21 december 2007 tot 20 maart 2008 in het kader van een interimregering Verhofstadt III waarna hij de fakkel aan de nieuwe eerste minister Yves Leterme overdroeg. Deze werd echter geveld door de economische crisis en meerbepaald door het Fortis-schandaal en diende op 19 december 2008 ontslag te nemen (na een eerste “politiek-communautair” ontslag op 14 juli 2008, dat door de Koning geweigerd werd). Nadat verkenner, Wilfried Martens (CD&V) en formateur Herman Van Rompuy het pad geëffend hadden, is deze laatste op 30 december 2008 eerste minister geworden. Bijna een jaar later wordt hij door sommigen echter genoemd als de toekomstige “president van de Europese Raad”, een nieuwe functie die het gevolg is van de goedkeuring door alle EU-lidstaten van het Verdrag van Lissabon.

De vraag is echter of het wenselijk is dat Vlaams-nationalisten als Leterme en Van Rompuy de federale regering leiden, laat staan een Europese functie opnemen. Voornoemde personen zijn inderdaad nationalisten: ze verdedigen het behoud van de opslitsing van België op taalbasis en willen die opsplitsing door een nieuwe staatshervorming verder uitbouwen. Ze willen de splitsing van het tweetalig kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde en weigeren het Europees Verdrag tot bescherming van de minderheden te ondertekenen. Ze bekritiseren de Vlaams-nationale ideologie niet, maar staan toe dat hun particratie ze in de praktijk toepast (voorrecht van Nederlandstaligen om gronden te kopen in bepaalde gemeenten, verbod op anderstalige reclame in gemeenten als Halle en Meise, uitsluiting van Franstalige kinderen op de speelpleinen in Liedekerke, enz.). Zij zijn mede verantwoordelijk voor de geleidelijke invoering van een racistisch taalapartheidsysteem in het hart van Europa. Deze ideeën staan uiteraard haaks op het Belgisch en Europees, meertalig en humanistisch-universalistisch gedachtegoed.

Het is juist dat Herman Van Rompuy enige rust op het federale niveau heeft teruggebracht en de facto voor een institutioneel status quo heeft gezorgd. Maar dat is ook zijn enige verdienste. Yves Leterme daarentegen heeft geen verdienste. Hij legde het parcours van een brokkenpiloot af en kan dan ook niet intellectueel in staat worden bevonden om opnieuw eerste minister van een meertalig land te worden.

Tenslotte staat hun partij voor een “confederaal” België wat niet meer of niet minder de voorafgaandelijke splitsing van het land – dus separatisme – inhoudt. Met deze heren kunnen België en Europa niet in zee gaan. België heeft daarentegen nood aan tweetalige, competente en pro-Belgische eerste ministers. Ook de Europese Unie heeft nood aan meertalige, competente en pro-Europese presidenten. Als men niet een land met twee grote taalgroepen kan besturen, is men ook niet in staat een federatie van 25 landen en 20 taalgroepen te besturen.

Voor de B.U.B. is het duidelijk: nationalisten, d.w.z. politici zonder universalistisch-humanistisch gedachtegoed, mogen geen leidende functie in België of Europa opnemen, tenzij men natuurlijk kiest voor de achteruitgang van de mensheid zoals “onze” “Belgische” politici dat al sinds 1970 doen…


UN NATIONALISTE PEUT-IL ETRE PREMIER MINISTRE DE LA BELGIQUE ET PRESIDENT DU CONSEIL EUROPEEN?

Les dernières semaines, la presse belge s’est interrogée sur la question de savoir si le premier ministre actuel, Herman van Rompuy (CD&V) peut devenir président du conseil européen et qui va lui succéder en tant que premier ministre. Les journalistes n’ont pourtant pas réussi à dépasser le stade du débat sur les personnes. Il est donc temps pour une analyse un peu plus approfondie.

Depuis les élections fédérales hautement communautarisées du 10 juin 2007, le thème politico-communautaire n’a jamais quitté l’avant-plan en Belgique, même s’il a temporairement perdu de sa vigueur en raison de la crise économique et financière de fin 2008 et 2009. Depuis juillet jusqu’à décembre 2007, la crise institutionnelle, provoquée par la pression exercée par les nationalistes flamands sur les négociateurs du nouveau gouvernement, avait atteint des niveaux inquiétants. Le point culminant de la crise était sans doute le 7 novembre 2007 lors du vote unilatéral en commission de la Chambre de la proposition de loi introduite par un certain Herman Van Rompuy sur la scission de l’arrondissement électoral bilingue de Bruxelles-Hal-Vilvorde et la réaction subséquente du peuple belge qui est descendu en masse dans la rue le 18 novembre 2007 pour soutenir l’unité du pays.

Pendant cette longue crise institutionnelle et le chaos politique inhérent, perdurant jusqu’à ce jour, le niveau fédéral a vu passer en revue deux formateurs, deux explorateurs et trois premiers ministres (sans oublier les trois commissaires royaux): d’abord Yves Leterme (CD&V) du 15 juillet 2007 au 21 décembre 2007. Ce formateur n’a pas réussi à former un gouvernement, même pas avec l’aide de l’explorateur Herman Van Rompuy (CD&V) en automne 2007. Ensuite, Guy Verhofstadt (VLD) a été nommé premier ministre le 21 décembre 2007. Il est resté en fonction dans le cadre d’un gouvernement intérimaire Verhofstadt III après quoi il a passé le flambeau au nouveau premier ministre Yves Leterme. Celui-ci a pourtant été pris au piège de la crise économique et plus précisément de l’affaire Fortis de sorte qu’il a dû démissionner le 19 décembre 2008 (après une première démission “politico-communautaire” du 14 juillet 2008, toutefois refusée par le Roi). Après que l’explorateur Wilfried Martens (CD&V) et le formateur Herman Van Rompuy avaient aplani le chemin, ce dernier est devenu premier ministre le 30 décembre 2008. Presqu’un an plus tard, il est avancé par certains pour devenir le futur “président du Conseil européen”, une nouvelle fonction instaurée par le Traité de Lisbonne, fraîchement approuvé pour tous les Etats membres de l’Union européenne.

Il faut pourtant se poser la question de savoir s’il est souhaitable que des nationalistes flamands comme Leterme ou Van Rompuy dirigent le gouvernement fédéral ou remplissent une fonction européenne. Les personnes citées sont en effet des nationalistes: ils défendent le maintien de la scission linguistique de la Belgique et entendent élaborer davantage cette scission par une nouvelle réforme de l’Etat. Ils exigent la scission de l’arrondissement électoral bilingue de Bruxelles-Hal-Vilvorde tout en refusant de signer le Traité européen pour la protection des minorités. Ils ne critiquent pas l’idéologie nationaliste flamande, mais l’appliquent effectivement (droit de préemption pour les néerlandophones à l’achat de terrains dans certaines communes, interdiction de publicité dans une autre langue que le néerlandais à Hal et Meise, exclusion d’enfants francophones des plaines de jeux à Liedekerke, etc). Ils sont co-responsables de l’introduction progressive d’un système raciste d’apartheid linguistique au coeur de l’Europe. Ces idées sont bien évidemment contraires à l’idéologie humaniste et universaliste qui fondent la Belgique et l’Europe multilingues.

Il est certes vrai que Herman Van Rompuy a ramené un peu le calme au niveau fédéral assurant de la sorte un statu quo institutionnel de fait. Toutefois, il s’agit de son seul mérite. Yves Leterme, en revanche, n’a aucun mérite. Après son parcours cahoteux, il ne peut être considéré comme intellectuellement capable de redevenir premier ministre d’un pays multilingue.

Enfin, leur parti est favorable à la création d’une Belgique “confédérale”, ce qui implique ni plus ni moins la scission préalable du pays – donc le séparatisme. Avec des individus pareils, la Belgique et l’Europe ne peuvent s’engager. La Belgique a au contraire besoin de premiers ministres bilingues, compétents et pro-belges. L’Union européenne également a besoin de présidents multilingues, compétents et pro-européens. Si on ne peut diriger un pays composé de deux groupes linguistiques, on n’est pas davantage en mesure de diriger une fédération de 25 pays et de 20 groupes linguistiques.

Pour le B.U.B., il est clair que les nationalistes, c’est-à-dire les politiciens sans vision universaliste et humaniste, ne peuvent revêtir une fonction dirigeante en Belgique ou en Europe, à moins que l’on opte pour la régression de l’Humanité, comme “nos” politiciens “belges” le font déjà depuis 1970…
Menigte op de Berlijnse muur op 9 november 1989; une foule sur le Mur de Berlin le 9 novembre 1989; foto / photo www.eca.com.ve (Derek Smith)

LA CHUTE DU MUR DE BERLIN ET LES TRANFERTS ALLEMANDS

Le 9 novembre 2009, le monde et l’Allemagne en particulier ont commémoré la chute du Mur de Berlin il y a 20 ans. Cet événement politique majeur signifiait la fin de la Guerre froide, la fin du régime communiste en Allemagne de l’est (RDA), la réunion de Berlin de l’ouest et de l’est et la réunification de l’Allemagne. Toutefois, cette réunification a aussi entraîné un important courant d’aide de l’ouest vers l’est de l’Allemagne.

En 1996, sept ans après la chute du Mur de Berlin et la levée du Rideau de Fer, le “Bundestag” allemand approuvait un programme d’aide financière gigantesque au bénéfice des nouveaux “Bundesländer”. Il s’agissait d’une somme de 100 milliards de marks allemands (environ 50 milliards d’euros) par an qui devait servir à relancer l’économie de l’Allemagne de l’est et à réduire le taux de chômage avoisinant les 20%.

Treize ans plus tard, ces tranferts massifs existent toujours, mais n’ont pas réussi à effacer les différences socio-économiques fondamentales entre l’ouest et l’est de l’Allemagne. En effet, malgré les investissements énormes en infrastructure et logements, l’économie allemande de l’est reste structurellement faible et le chômage demeure élevé. L’Est est aussi touché davantage par la crise économique actuelle que l’ouest. Les investissements étrangers en ex-RDA n’augmentent que de peu. Cela explique le succès électoral des ex-communistes du parti “Die Linke” qui a obtenu 11% des voix lors des dernières législatives de septembre 2009 tandis que ce parti est insignifiant à l’ouest. Ces voix ont surtout été remportées à l’Est (par exemple 20% en Saxonie, mais rien en Rhénanie du Nord - Ouest-Phalie). L’allemagne est donc encore clairement un pays à deux vitesses.

De façon étrange, ces transferts massifs vers les 17 millions de compatriotes de l’est n’inspirent pas les Allemands de l’ouest à demander une nouvelle scission de l’Allemagne. La réunification n’est certes pas encore digérée par tous les Allemands de l’est et de l’ouest, mais le sentiment général est que l’Allemagne unie est en tout cas meilleure pour tous que la séparation.

Les Belges devraient prendre exemple sur les Allemands. En Belgique, les transferts du nord vers le sud du pays s’élèvent à 2 ou 5 milliards d’euros par an selon les sources, c’est-à-dire, toute proportion gardée (il y a 65 millions Allemands de l’Ouest contre 17 millions Allemands de l’est et 6 millions de Belges du Nord contre 3 millions de Belges du Sud, abstraction faite des Bruxellois) au moins 2 fois moins qu’en Allemagne.

On est toujours plus forts quand on est unis à condition que le pouvoir soit aux mains de ceux qui soutiennent cette unité. L’exemple allemand ne devrait non seulement nous encourager à accepter les transferts au sein de la Belgique et à promouvoir l’unité des Belges, mais également à voter pour des partis nationaux qui soutiennent les intérêts de toute la Belgique et de tous les Belges.



DE VAL VAN DE BERLIJNSE MUUR EN DE DUITSE TRANSFERTEN

Op 9 november 2009 hebben de wereld en Duitsland in het bijzonder de val van de Berlijnse Muur twintig jaar geleden herdacht. Deze grootse politieke gebeurtenis betekende het einde van de Koude Oorlog, het einde van het communistisch regime in Oost-Duitsland (de DDR), de hereniging van West- en Oost-Berlijn en de hereniging van Duitsland. Nochtans heeft deze hereniging ook een belangrijke hulpstroom van West- naar Oost-Duitsland met zich meegebracht.

In 1996, zeven jaar na de val van de Berlijnse Muur en de opheffing van het Ijzeren Gordijn keurde de “Bundestag” een gigantisch programma van finciële steun voor de nieuwe “Bundesländer” goed. Het ging om een som van 100 miljard Duitse Mark (omgerekend ongeveer 50 miljard euro) par jaar die moest dienen om de economie van Oost-Duitsland terug op gang te trekken en de werkloosheidsgraad, die bijna 20% bedroeg, terug te dringen.

Dertien jaar later bestaan deze enorme transferten nog altijd zonder dat ze erin geslaagd zijn de fundamentele sociaal-economische verschillen tussen West- en Oost-Duitsland weg te werken. Ondanks de enorme investeringen in infrastructuur en woningen blijft de Oost-Duitse economie structureel zwak en de werkloosheid hoog. Zo is het oosten harder door de huidige economische crisis getroffen dan het westen. De buitenlandse investeringen in het vroegere Oost-Duitsland gaan slechts traag vooruit. Dat legt het electoraal succes van de partij van de ex-communisten “Die Linke” uit. Deze partij behaalde 11% van de stemmen bij de laatste wetgevende verkiezingen van september 2009 terwijl diezelfde partij in West-Duitsland niets voorstelt. Deze stemmen werden vooral in Oost-Duitsland behaald (bijvoorbeeld 20% in Saksen, maar niets in Noord-Rijn-Westfalen). Duitsland is dus nog duidelijk een land met twee snelheden.

Vreemd genoeg brengen die enorme transferten aan de 17 miljoen landgenoten uit het oosten er de West-Duitsers niet toe om een nieuwe splitsing van Duitsland te eisen. De hereniging is zeker nog niet door alle West- en Oost-Duitsers verwerkt, maar het algemeen gevoel is dat een verenigd Duitsland in elk geval beter is dan een gesplitst Duitsland.

De Belgen zouden aan de Duitsers een voorbeeld moeten nemen. In België bedragen de transferten van het noorden naar het zuiden tussen 2 en 5 miljard euro par jaar volgens de bronnen, dat wil zeggen proportioneel gezien (gelet op het feit dat er 65 miljoen West-Duitsers zijn tegen 17 miljoen Oost-Duitsers en 6 miljoen Noord-Belgen tegen 3 miljoen Zuid-Belgen, als men van de Brusselaars abstractie maakt) minstens 2 keer minder dan in Duitsland.

Men is altijd sterker wanneer men verenigd is op voorwaarde dat de macht in handen is van mensen die de eenheid ondersteunen. Het Duitse voorbeeld moet ons niet alleen aanmoedigen om de (verminderende) transferten binnen België te aanvaarden en om de eenheid van de Belgen te verdedigen, maar ook om te stemmen voor nationale partijen die de belangen van heel België en van alle Belgen ondersteunen.


BRUXELLES-HAL-VILVORDE: QUEL EST LE PROBLEME?

Le dossier de BHV ressemble au Monstre de Loch Ness. La plupart du temps tout est calme, mais de temps en temps le dossier refait surface et attise les émotions. Depuis l’arrêt de la Cour d’Arbitrage (dénommée aujourd’hui: la Cour Constitutionnelle) du 26 mai 2003, les nationalistes flamands exigent la scission de cet arrondissement électoral bilingue.

Mais, BHV n'est que le sommet de l'iceberg nationaliste. On ne peut pas comprendre ce problème sans le cadrer dans son contexte plus large, c'est-à-dire celui du fédéralisme linguistique introduit depuis 1970, qui a mené à la scission de la province bilingue du Brabant en 1995. Or, le problème BHV est un pur produit de ce fédéralisme linguistique déficient.

Mais plus concrètement, on peut circonscrire le problème et les solutions correctes comme suit:

1) Souvent, on entend dire que la Cour constitutionnelle exigerait la scission de BHV. Ceci n’est pourtant pas correct: la Cour ne demande qu’une solution au problème né du fait de la création de circonscriptions électorales par province en 2003. Or, dans toutes les provinces du pays, il existe des circonscriptions provinciales, sauf dans le Brabant flamand, dont la partie ouest (Hal-Vilvorde) appartient à l'arrondissement électoral et bilingue de Bruxelles. Selon la Cour, il ne s’agit pourtant pas d’une discrimination à condition que le législateur justifie la situation, par exemple en se référant à la situation particulière de BHV, arrondissement bilingue. Cette loi offrirait donc une solution, à tout le moins à court terme.

2) La scission de BHV est pourtant demandée par les nationalistes flamands. Pour eux, cette scission serait logique, car il s’agit de faire coïncider les frontières linguistiques avec les futures frontières d’Etat.

3) Le B.U.B. propose la solution suivante :

- Une réunification de la province du Brabant qui deviendra une troisième région à part entière avant de restaurer une Belgique unitaire sur la base de nos neuf provinces historiques. Le Brabant deviendra alors la circonscription électorale unique et bilingue.

- Le maintien de la frontière linguistique et des lois linguistiques actuelles;

- Pas d'élargissement de Bruxelles, la fusion des 19 communes bruxelloises et la suppression de la Région Bruxelles-Capitale.

Néanmoins, nous savons que les nationalistes flamands n’accepteront jamais une telle solution. Mais les nationalistes francophones, eux aussi, demanderont davantage de francisation de la périphérie bruxelloise.

Ce compromis sera donc rejeté par une minorité de nationalistes et d’extrémistes. Néanmoins, il correspond bel et bien à une réalité sociologique (la réunion de Bruxelles avec son arrière-pays sans élargissement de la capitale). Si ce compromis est rejeté, il faudra alors élargir Bruxelles avec Hal-Vilvorde afin de maintenir la stabilité au centre de notre pays.

Détail piquant: les nationalistes flamands disent qu’en Belgique la minorité (les francophones) bloquent la volonté de la majorité (les néerlandophones). Or, le problème de BHV est le résultat du fédéralisme linguistique, voulu par ces mêmes nationalistes flamands. Comprenne qui pourra !

BRUSSEL-HALLE-VILVOORDE: WAT IS HET PROBLEEM?

Het dossier BHV doet denken aan het monster van Loch Ness. Het merendeel van de tijd is alles kalm, maar soms drijft de zaak boven en beroert ze de gemoederen. Sedert het arrest van het Arbitragehof (vandaag Grondwettelijk Hof genoemd) van 26 mei 2003, vragen de Vlaams-nationalisten de splitsing van dit tweetalig kiesarrondissement.

Maar BHV is slechts het topje van de nationalistische ijsberg. Men kan dit probleem niet begrijpen zonder het in zijn bredere context te plaatsen, namelijk die van het sinds 1970 ingevoerde taalfederalisme, dat tot de splitsing in 1995 van de tweetalige provincie Brabant heeft geleid. Het probleem BHV is dan ook een puur product van dit gebrekkige taalfederalisme.

Maar concreter kan men het probleem en de juiste oplossingen als volgt omschrijven:

1) Vaak hoort men zeggen dat het Grondwettelijk Hof een splitsing van BHV zou vragen. Nochtans is dit niet zo: het hof vraagt slechts een oplossing voor het probleem dat voortvloeit uit de creatie van provinciale kieskringen in 2003. In alle Belgische provincies bestaan er zulke provinciale kieskringen. Vlaams-Brabant vormt de uitzondering op de regel omdat het westelijk deel van de provincie (Halle-Vilvoorde) tot het tweetalige Brusselse kiesarrondissement behoort. Volgens het Hof gaat het hier nochtans niet om een discriminatie, op voorwaarde dat de wetgever de situatie rechtvaardigt, bijvoorbeeld door te verwijzen naar de specifieke situatie van het tweetalig arrondissement BHV. Deze wet kan dus reeds - en zeker op korte termijn - voor een oplossing zorgen.

2) Nochtans vragen de Vlaams-nationalisten een splitsing van het arrondissement. Voor hen zou deze splitsing logisch zijn, omdat ze taalgrenzen doet samenvallen met toekomstige staatsgrenzen.

3) De B.U.B. stelt volgende oplossing voor:

- Een hereniging van de provincie Brabant die een volwaardig derde gewest zal vormen, in afwachting van het herstel van de Belgische eenheidsstaat op basis van onze negen, historische provincies. Brabant wordt dan één tweetalige kiesomschrijving.

- Het behoud van de huidige taalgrens en -wetten;

- Geen uitbreiding van Brussel, de fusie van de 19 Brusselse gemeenten en de afschaffing van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Nochtans weten we dat Vlaams-nationalisten nooit zulke oplossing zullen aanvaarden. Echter, ook francofone nationalisten zullen om nog meer verfransing van de Brusselse rand vragen.

Een minderheid van nationalisten en extremisten zal dit compromis dus verwerpen. Dit vergelijk beantwoordt niettemin aan een sociologische realiteit (de hereniging van Brussel met zijn Hinterland, zonder een uitbreiding van de hoofdstad). Indien het compromis verworpen wordt, blijft er niets anders over dan Brussel met Halle-Vilvoorde uit te breiden, teneinde de stabiliteit in het centrum van het land te waarborgen.

Pikant detail: de Vlaams-nationalisten zeggen dat in België een minderheid (Franstaligen) de wil van de meerderheid (de Nederlandstaligen) afremt. Welnu, het probleem BHV is het resultaat van het federalisme, gewenst door dezelfde Vlaams-nationalisten. Begrijpe wie begrijpen kan!
Obama; Foto, photo AFP, Getty Images

De Wever; Bron, source: driesblog.wordpress.com

Op 9 oktober 2009 kreeg de Amerikaanse president Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede. Volgens de B.U.B. is die prijs verdiend, (nog) niet zozeer wegens zijn concrete verwezenlijkingen voor de vrede, maar omdat hij in zijn belangrijke functie het nationalisme en het extremisme in de wereld bestrijdt en wil bestrijden.

De humanistische filosofie van Obama, die mensen samen wil brengen over alle grenzen van taal, religie en etnische afkomst heen, is een voorbeeld voor alle mensen op de wereld, ook voor de Belgen. De toekomst van de mensheid ligt immers in de eenheid, niet in de verdeeldheid.

Daartegenover staat de kleine Bart De Wever en de andere Vlaams- en Waals-nationalisten in België, die door hun kortzichtigheid en nationalisme de domste leerlingen van de humanistische klas zijn.


Le 9 octobre 2009, le président américain Barack Obama a reçu le Prix Nobel de la Paix. Selon le B.U.B., ce prix est mérité, pas (encore) en raison de ses réalisations concrètes en faveur de la paix, mais parce que dans sa position de leader fort, il combat et veut combattre le nationalisme et l'extrémisme dans le monde.

La philosophie humaniste d'Obama qui entend réunir les gens au-delà des frontières de langue, de religion et d'origine ethnique constitue un exemple pour tous les êtres humains sur terre, aussi pour les Belges. L'avenir de l'Humanité se trouve en effet dans l'unité et non dans la discorde.

A l'opposé, il y a le petit Bart De Wever et les autres nationalistes flamands et wallons en Belgique, qui, de par leur étroitesse et leur nationalisme sont les plus mauvais élèves de la classe humaniste.

Het federalisme is gunstig voor de radicale moslims. Le fédéralisme arrange bien les musulmans radicaux; Getty Images

HET FEDERALISME LEGITIMEERT DE EISEN VAN DE ISLAMISTEN

Slecht nieuws voor de laatste voorstanders van het anti-Belgische taalfederalisme: het ondersteunt de eisen van de radicale moslims. Goed nieuws voor burka’s, ghetto’s en extremisten.

Onlangs zei een moslim op een internetforum aan een Belg: “Als u onze rechten niet gunt, kent u niets van het Belgische federalisme. De man had 100% gelijk. Sinds 1970 geeft de Belgische grondwet belangrijke rechten en bevoegdheden aan taalgroepen: de Nederlandstalige en de Franstalige en later ook de Duitstalige. Eerst via gemeenschappen, later ook via gewesten.

De geschiedenis van het koninkrijk zou hiervoor een bepaalde verklaring geven. Nochtans heeft men de sociale en religieuze breuklijnen altijd binnen het unitaire Belgische kader kunnen oplossen.

Maar goed, de politiek heeft hier beslist dat taalgroepen recht hebben op een vergaande autonomie. Waarom dan niet de religieuze groepen? Christenen, moslims, joden? Is taal zoveel belangrijker dan religie? Vele gelovigen zullen dit tegenspreken, zeker de moslims, die geen problemen hebben met westerse talen zoals Engels en Frans.

Volgens deze federalistische logica zouden er naast de taalgemeenschappen in België dan ook religieuze gemeenschappen met eigen bevoegdheden moeten komen en zou het Arabisch een nationale taal moeten worden. Er zijn overigens meer Arabisch-sprekenden in België dan Duitstaligen.

Twee argumenten kunnen de taalfederalisten hiertegen opwerpen:

1) deze vreemdelingen zijn hier nog niet lang genoeg;
2) zij wonen, i.t.t. Nederlandstaligen en Franstaligen, verspreid over het Belgische territorium.

Maar houden deze argumenten wel stand?

Het eerste argument is zwak. Wat is immers “lang genoeg”? Zijn de Duitstaligen lang genoeg in België (d.i. sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog) om een eigen gemeenschap op te eisen (voor zover ze dat ooit gedaan hebben)? Zijn de Franstaligen lang genoeg in Brussel om de hoofdstad tweetalig te maken? Zijn de Germanen lang genoeg in België om de plaats van de Kelten in te nemen? U ziet het: dit is allemaal heel relatief. België heeft nu al een derde en een vierde generatie moslims. Ook zij hebben recht op de voordelen van het federalisme. Er anders over oordelen zou racistisch zijn.

Het tweede argument is moeilijker te weerleggen: moslims wonen op het eerste zicht verspreid terwijl Nederlandstaligen en Franstaligen netjes binnen hun eigen territorium zouden wonen.

Maar is dat wel zo? In de tweetalige hoofdstad Brussel, waar 10% van de Belgen wonen, alvast niet. Daar wonen ze door elkaar. Aan de kust en aan de taalgrens ook. De Duitstalige gemeenschap is ook niet homogeen Duitstalig. En dan mogen we de aanzienlijke aanwezigheid van Franstaligen in Noord-België (Antwerpen, Gent, Leuven,…) niet vergeten alsook de recente, massale uitwijking van zowat 1 miljoen Nederlandstaligen naar het Franstalige Zuid-België.

De moslims daarentegen hebben de neiging allemaal bij elkaar te gaan wonen in bepaalde wijken van Brussel en Antwerpen: Molenbeek, Schaarbeek, Anderlecht, Vorst, Borgerhout,…

De vermelde argumenten zijn bijgevolg niet overtuigend.

Versta ons niet verkeerd: de B.U.B. wil geen aparte religieuze gemeenschappen met eigen bevoegdheden, hoewel die in het huidige federale België logische creaties zouden zijn. Wij wensen immers gelijkheid tussen alle Belgische burgers en tussen alle inwoners van dit land, net zoals artikel 10 van de grondwet dat bepaalt.

Het zijn daarentegen de federalisten en confederalisten die eens goed moeten nadenken waarmee ze bezig zijn.



LE FEDERALISME LEGITIME LES EXIGENCES DES ISLAMISTES

Mauvaise nouvelle pour les derniers supporters du fédéralisme linguistique anti-belge: il soutient les exigences des musulmans radicaux. Bonne nouvelle pour les burqas, les ghettos et les extrémistes.

Récemment, un musulman disait à un Belge sur un forum d’internet: “Si vous ne reconnaissez pas nos droits, vous n’avez rien compris au fédéralisme belge.” L’homme avait entièrement raison. Depuis 1970, la constitution belge attribue des droits et compétences considérables aux groupes linguistiques: aux groupes francophone et néerlandophone et plus tard aussi au groupe germanophone. D’abord à travers les communautés, puis également à travers les regions.

L’Histoire du royaume expliquerait cette évolution malgré le fait qu’on ait toujours pu résoudre les clivages social et religieux au sein du cadre unitaire belge.

Mais, bon, le politique a decidé que les groupes linguistiques ont droit à une autonomie accrue. Pourquoi alors refuser cette autonomie aux groupes religieux? Aux chrétiens, aux musulmans, aux juifs? Est-ce que la langue est vraiment plus importante que la religion? Bon nombre de croyants le contrediront, surtout les musulmans, qui ont souvent facilement assimilé les langues occidentales comme l’anglais et le français.

En suivant la logique fédéraliste, il faudrait donc créer également des communautés religieuses aux compétences propres aux côtés des communautés linguistiques et il faudrait que l’arabe devienne une langue nationale. Il y a d’ailleurs plus d’arabophones en Belgique que des germanophones.

Les fédéralistes linguistiques peuvent y opposer deux genres d’arguments:

1) ces étrangers n’habitent pas assez longtemps ici;
2) ils sont, contrairement aux néerlandophones et aux francophones, dispersés sur le territoire belge.

Mais ces arguments sont-ils valables?

Le premier argument est faible. Que veut dire “assez longtemps”? Les germanophones sont-ils assez longtemps en Belgique (c’est-à-dire depuis la fin de la première guerre mondiale) pour exiger leur propre communauté (pour autant qu’ils l’aient fait réellement)? Les francophones sont-ils suffisamment longtemps établis à Bruxelles pour render la capitale bilingue? Les Germaniques sont-ils assez longtemps en Belgique pour prendre la place des Celtes? Vous le voyez: c’est une notion très relative. La Belgique connaît déjà une troisième et une quatrième génération de musulmans. Ils ont également droit aux avantages du fédéralisme. En juger autrement serait raciste.

Le deuxième argument est plus difficile à refuter: les musulmans sont à première vue dispersés alors que les néerlandophones et les francophones habiteraient dans des territoires bien délimités.

Mais est-ce exact? Dans la capitale bilingue de Bruxelles, où habite 10% de la population belge, en tout cas pas. Ils y habitent de façon mélangée. Idem à la côte et le long de la frontière linguistique. La communauté germanophone n’est pas davantage homogènement germanophone. Sans oublier la presence importante de francophones en Belgique du nord (Anvers, Gand, Louvain,…) ainsi que l’émigration récente et massive d’à peu près 1 million de néerlandophones vers le sud francophone de la Belgique.

Les musulmans, en revanche, ont la tendance de se grouper dans certains quartiers à Bruxelles et à Anvers: Molenbeek, Schaerbeek, Anderlecht, Forest, Borgerhout,…

Les arguments cités ne sont donc pas pertinents.

Soyons toutefois clairs: le B.U.B. ne souhaite pas la création de communautés religieuses différentes aux compétences propres, même si cela serait logique dans le cadre actuel du fédéralisme belge. Nous souhaitons en effet l’égalité entre tous les citoyens belges et entre tous les habitants du royaume, comme l’article 10 de la constitution le prévoit.

Ce sont par contre les fédéralistes et les confédéralistes qui devraient commencer enfin à se poser quelques questions.


foto/photo: www.trends.be

DE MAN DIE TEVEEL WIST

De Belgische zakenman, Luc Vansteenkiste, bestuurder van Recticel NV, werd op 22 september 2009 gearresteerd wegens misbruik van voorkennis en in de gevangenis van Vorst opgesloten. Hij zou als “insider” begin oktober 2008 een groot aantal Fortis-aandelen hebben verkocht omdat hij op dat moment, samen met enkele andere personen, op de hoogte zou geweest zijn van de nakende ontmanteling van de Fortis-groep. Deze aanhouding in het kader van de wet op de voorlopige hechtenis gebeurde wegens een vermeende schending van de wet van 2 augustus 2002 betreffende het toezicht op de financiële sector en de financiële diensten. Deze wet lijkt ons door haar vaag en onduidelijk karakter echter in strijd met de mensenrechten.

L’HOMME QUI EN SAVAIT TROP

L’homme d’affaires belge, Luc Vansteenkiste, administrateur de la SA Recticel, a été arrêté le 22 septembre 2009 pour délit d’initié et a été écroué à la prison de Forest. Début octobre 2008, il aurait vendu un grand nombre d’actions Fortis en tant qu’initié puisque, à ce moment-là, il aurait été au courant avec quelques autres initiés du démantèlement imminent du groupe Fortis. Cette arrestation, effectuée dans le cadre de la loi sur la prévention détentive, est fondée sur une prétendue violation de la loi du 2 août 2002 relative à la surveillance du secteur financier et des services financiers. Néanmoins, cette loi nous semble contraire aux droits de l’Homme en raison de son caractère vague et imprécis.

[La suite du texte est en néerlandais]
Vlaams-nationalisten houden bij hoog en bij laag vol dat ze de Vlaamse belangen dienen. Volgens hen kan dit het beste gebeuren in het kader van een onafhankelijke, Vlaamse republiek. Dat zo’n denken anti-Belgisch is, behoeft geen betoog. Maar zijn de Vlaams-nationalisten wel zo Vlaamsgezind als ze zelf beweren? Sta ons toe daaraan te twijfelen...



De Vlaamse (?) Beweging, anno 2009 (foto: www.kvhv.be)

1) Wat opvalt is dat de Vlaamse Beweging, in tegenstelling tot alle andere nationalistische bewegingen ter wereld, niet streeft naar een onafhankelijke, Vlaamse staat. Immers, zo’n staat zou impliceren dat Oost- en West-Vlaanderen herenigd worden met Frans- en Zeeuws-Vlaanderen. Dat grondgebied alleen immers omvat het grondgebied van het oude Graafschap Vlaanderen.

2) Zeer nauw verbonden met de eerste vaststelling is dat de Vlaamse Beweging zijn streven beperkt tot het Belgische grondgebied. Vlaams-nationalisten eisen de onafhankelijkheid van Oost- en West-Vlaanderen, Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant (al dan niet met inbegrip van Brussel). De gezichtseinder van de Vlaams-nationalisten wordt derhalve niet alleen beperkt tot het grondgebied van de Belgische staat, maar zelfs door de taalgrens die in wezen een Belgisch, politiek compromis is. Vergelijk dit streven met dat van de Basken die Baskische gebieden uit Frankrijk en Spanje willen verenigen.

3) Dat bepaalde Vlaams-nationalisten Brussel (en wie weet wat nog meer) willen opgeven (waar 200.000 Nederlandstaligen wonen en of werken), de Franse grens desnoods willen laten opschuiven tot aan Halle en Voeren (wat de verfransing ongetwijfeld exponentieel zal doen toenemen) en de Franstalige, Belgische provincies (waar minstens 1/3de van de bevolking van Nederlandstalige afkomst is) willen laten vallen, wijst op een nog fundamenteler kenmerk van deze beweging. Ze is immers niet zozeer Vlaams, maar wel anti-Belgisch. Ze streeft de onafhankelijkheid na van een gebied dat tevoren nooit onafhankelijk was (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Schotten en tot voor kort Montenegrijnen). Sterker nog, ze dankt haar bestaan zelf aan de Belgische staat. Vóór 1830 bestond er inderdaad geen Vlaanderen in de huidige (foutieve) betekenis van het woord.

De huidige Vlaamse Beweging doet bovendien niets aan de luister van de Nederlandse taal, iets waarvoor nochtans in de 19de en een deel van de 20ste eeuw generaties (pro-Belgische !) Vlaamsgezinden hebben gestreden. Integendeel, ze bezoedelt deze taal door haar extremistisch en zelfs fascistoïde karakter. Ze geeft het Vlaanderen waar ze beweert voor te strijden bovendien een slechte naam. En dat allemaal om een geamputeerde microstaat te creëren die opnieuw zijn lidmaatschap bij alle internationale organisaties, waaronder de EU, zal moeten aanvragen. Een republiekje dat bovendien, als het onafhankelijk zou worden, het Frans veel meer rechten zou moeten geven dan de huidige faciliteitenregeling (zie minderhedenverdrag).

Kortom, de huidige Vlaamse Beweging is niet alleen anti-Belgisch, maar ook anti-Vlaams.

de Belgische Revolutie van 1830; la Révolution belge de 1830

POLITIQUE BELGE: RETOUR VERS LA BASE !

Beaucoup de choses sont tues dans la politique belge. La « politique » doit ici être comprise dans son acception large. Il s’agit aussi de l’administration, de la justice, de la police, de l’armée, de l’enseignement, du secteur des soins, du monde de l’entreprise, de la presse etc. Tout le monde a peur de dire la vérité : les structures politiques divisées sur base linguistique et la particratie posent problème et bloquent le progrès de ce pays. Il est temps de chercher les causes et les solutions. Ce texte n’est qu’un résumé succinct qui entend susciter le débat.

[Cliquez sur le titre]

BELGISCHE POLITIEK : TERUG NAAR DE ESSENTIE

Er wordt veel verzwegen in de Belgische politiek. En “politiek” moet hier ruim geïnterpreteerd worden. Het gaat ook over de administratie, het gerecht, de politie, het leger, het onderwijs, de verzorgingsector, de bedrijfswereld, de pers enz. Kortom, iedereen die van dichtbij of van ver met de Belgische politiek te maken heeft, heeft schrik om de waarheid te zeggen: de taalgesplitste politieke structuren en de particratie deugen niet en blokkeren de vooruitgang van dit land. Tijd voor een onderzoek naar de oorzaken en de oplossingen. Deze tekst is slechts een korte samenvatting om het debat op gang te brengen.

[Klik op de titel]
De B.U.B. ijvert sedert haar ontstaan in 2002 lijnrecht en consequent voor het herstel van een unitaire staat. Dat betekent: één parlement (Kamer en Senaat) en één regering. De provincies blijven als ondergeschikte organen bestaan. Soms hoort men argumenten tégen zo'n systeem. Tja, sommige mensen hebben nu eenmaal graag 6 parlementen, 6 regeringen, 600 parlementairen en 60 ministers. "Toevallig" gaat het steeds om politici of de opiniemakers die hun lippendienst bewijzen... Maar hoe zwaar wegen de argumenten ten voordele van het huidige systeem?

1 ) Dat het systeem met de gewesten en gemeenschappen nu eenmaal een "realiteit" is, dat weten we. Oorlog is ook een realiteit, maar mogen we daarom niet voor vrede zijn?

2 ) Dat men de "klok niet kan terugdraaien" is een zwak argument. Immers, West- en Oost-Duitsland zijn (in 1990) ook herenigd (om één voorbeeld te geven). Voorts zou het maar erg zijn indien foute beslissingen niet ongedaan konden worden gemaakt. Indien zo, dan zouden miljoenen nu nog leven onder het juk van dictaturen, van extreem-links of extreem-rechts. Of ga maar eens aan de Noord-Koreanen vertellen dat het huidige totalitarisme niet meer kan opheffen omdat men ... de klok niet kan terugdraaien.

3 ) Voorts is het ook erg ambigu om enerzijds te zeggen "men kan de klok niet terugdraaien" en anderzijds te verkondigen dat men voor herfederaliseringen is. Een herfederalisering is immers, institutioneel gezien, een terugkeer naar het verleden. M.a.w.: wie pleit voor herfederaliseringen pleit voor het terugdraaien van "de klok".

4) Ander argument voor het huidige federalisme: het unitarisme zou niet werken. Nochtans zijn zowel het Vlaamse als het Waalse gewest unitair in hun structuren. Het Brussels gewest is zelfs unitair en tweetalig. De meerderheid van de staten op deze wereld zijn zelfs unitair. Ook hoort men "dat het unitarisme op Belgisch niveau" niet zou werken. Dat is je reinste demagogie, immers: het Brussels tweetalig parlement toont aan dat men voor 1 miljoen mensen een unitair en tweetalig bestuur kan hebben. En voor 10 miljoen Belgen zou dit onmogelijk zijn?

Soms hoort men zeggen dat het unitaire België leidde tot de zgn. "wafelijzerpolitiek". Dit is niet correct. De zgn. wafelijzerpolitiek ontstond pas omdat er (hybride) gewesten en gemeenschappen in de schoot van de eenheidsstaat afgebakend werden. Immers, waar geen territoria afgebakend worden, kan geen wafelijzerpolitiek bestaan.

Anderen hebben het weer over de zgn. "onderdrukking v.h. Nederlands" in het unitaire België. Welnu, de stemming van de taalwetten gebeurde in een unitaire context. De afbakening van de taalgrens (1962-1963) gebeurde binnen het unitaire België. Sterker nog, de grootste sucessen van de culturele Vlaamse Beweging (stemming eerste taalwet 1873, gelijkheidswet 1898, taalgebieden 1921/1932) werden behaald binnen een unitaire context.

Bovendien is er gewoonweg geen enkel verband tussen een unitaire staat en een bedreiging voor het Nederlands. Als er morgen opnieuw een unitair België opgericht wordt, blijven taalgrens en taalwetten gewoon behouden. Het tegendeel van bovenstaande bewering is zelfs waar. Het huidige taalfederalistische systeem is een bedreiging voor het Nederlands. Het polariserend karakter ervan leidt naar separatisme (en dus naar méér verfransing, bv. in Brussel, in de Rand, gedwongen ratificatie minderhedennverdrag). En zelfs indien het niet tot separatisme komt, wordt aan de Nederlandse taal een enorme imago-schade toegebracht (associatie met VB, extreem-rechts, extremistische maatregelen zoals de "Vlaamse wooncode" enz.).

5) Hier en daar wordt ook gezegd: "het federalisme heeft België gered". Om deze bewering te ontkrachten volstaat het volgende vraag te stellen. Wanneer stond de eenheid van België het meeste onder druk? In 1965 of in 2009? Men kan toch niet in alle redelijkheid stellen dat een systeem dat aanvankelijk louter door de Volksunie en het Rassemblement Wallon gepromoot werd "België heeft gered"?

Dat dit federalisme niet pacificerend werkt, dat het tegendeel waar is, hebben de gebeurtenissen gedurende de voorbije jaren op afdoende wijze aangetoond.

6) Evenzeer is het toch onder verstandige mensen onkies om te beweren dat "het federalisme een burgeroorlog heeft vermeden".

De Belgen leven sedert 1430 in een min of meer hechte sociaal-economische/politieke ruimte en in al die tijd is er nooit één druppel bloed gevloeid omwille van een communautaire kwestie! Ook bij deze bewering is weer het tegendeel waar, het huidige polariserende systeem dat systematisch (owv zijn aard zelf) taalgroepen tegen elkaar opzet brengt een burgeroorlog of geweld oneindig veel dichterbij dan ooit tevoren.

7) En dan is er nog de dooddoener dat "centralisme" ongewenst is. Nochtans is een unitaire staat niet per definitie centralistisch en kan zelfs een deelstaat centraliserend werken. Nederland is het perfecte voorbeeld van een unitaire en gedecentraliseerde staat.

Men kan natuurlijk ook opteren voor een provinciaal federalisme. Andere meertalige staten (Canada, Zwitserland, India) werken allemaal met minstens zes entiteiten.

Hoe dan ook, wie dit taalfederalisme verdedigt, verdedigt ipso facto het geïnstitutionaliseerd bestaan van een tweede natiestaat '("Vlaanderen') op hetzelfde territorium dan de Belgische natiestaat. Wie, met andere woorden het huidige federalisme verdedigt, is voor een concurrentiële positie tussen twee natiestaten en erkent minstens impliciet een tegenstelling tussen "Vlaanderen" en België!

Voor de goede orde: bovenstaande beschouwingen dienen niet opgevat te worden als een pleidooi tegen een federalistishe staatsvorm (er zijn voldoende goedwerkende federale staten op de wereld ... en ze hebben zonder uitzondering karakteristieken die België op institutioneel vlak niét heeft, ie meerpoligheid, federale partijen, niet-nationalistische deelstaten, normenhiërarchie, eengemaakt buitenlands beleid ...enz.)
Het is natuurlijk maar een begin, maar het valt toch op: de analyses van de B.U.B. worden door steeds meer mensen gedeeld, al worden de conclusies slechts uiterst schuchter en omfloerst geformuleerd. Zo verscheen op 4 juli jl. een interessant opiniestuk van enkele Jong-VLD'ers in De Standaard. Zij spreken openlijk over de opstoot van nationalisme waarbij de taalgemeenschappen tegen elkaar worden opgestookt. De nagel op de kop waar OPEN VLD natuurlijk ... zelf mede voor verantwoordelijk is. Dat geven deze jonge liberalen overigens (zij het ietwat bedekt) toe.

Interessant is ook de passage waarin men zegt de problemen wel te kennen. We citeren: Ons land telt het grootste aantal ministers, volksvertegenwoordigers en regeringen per capita, en toch ervaren we een gebrek aan democratische legitimiteit. Ons land kent een enorm hoog aantal ambtenaren, maar tal van openbare diensten werken niet naar behoren en niet klantgericht. Inderdaad heeft het taalfederalisme een gebrek aan democratische legitimeit meegebracht. Denken we maar aan de bijzondere meerderheden, de grendelgrondwet, pariteiten, overlegcomités, samenwerkingsakkoorden, het gelijkheidsbeginsel dat ronduit met de voeten wordt getreden, het gebrek aan federale partijen en aan een federale kieskring. En zo kunnen we nog wel blijven doorgaan! Opmerkelijk ook dat de ondertekenaars van het manifest stellen: Ons land heeft nood aan buitenlandse investeerders, maar we slagen er niet in om voldoende rechtszekerheid te bieden aan bedrijven die zich hier vestigen. Ons land leeft van de export en telt het hoogste aantal vestigingen van internationale bedrijven en organisaties, maar toch staan we bekend voor onze taalstrijd rond symbolen.. Het taalfederalisme schaadt inderdaad het imago van België, dàt zegt de B.U.B. al sedert jaar en dag. Zo zie je maar: onze ideologische invloed op lange termijn valt niet af te meten aan het aantal behaalde stemmen...

Nogmaals, de liberalen blijven lauw, maar er zit toch verbetering op, tenminste wat deze schrijvers betreft. Niet te vergeten dat het hier om een taalgesplitste partij gaat, die België al enorm veel schade heeft berokkend in het verleden. Wij blijven deze interessante ontwikkelingen met veel aandacht volgen. Overigens is voor ons de oplossing van het 'probleem' al lang duidelijk: schaf het taalfederalistisch systeem af en maak een nieuw, meertalig unitair België. Simpel, democratisch, efficiënt en goedkoop!
ANALYSE DES ELECTIONS DU 7 JUIN 2009



Le B.U.B. a pris connaissance des résultats de l’élection des cinq parlements régionaux et communautaires totalement inutiles, immoraux (à cause du racisme linguistique) et contreproductifs (système fédéral cher, polarisant, inefficace…). Par ailleurs, le B.U.B. n’a pas eu l’impression qu’il y ait eu des élections européennes le 7 juin 2009, en tout cas pas au niveau politique.

Quels que soient les résultats électoraux du B.U.B., quels que soient les événements, tôt ou tard, on sera obligé de retourner vers les idées unitaristes du B.U.B. si on veut éviter une guerre civile ou le blocage total du pays...

[Cliquez sur le titre pour lire le reste]






Op de Ijzerwake, waar oud-collaborateurs nog steeds verheerlijkt worden, is Mark Demesmaeker (N-VA kaderlid) een graag geziene gast. De N-VA neemt nu wat stemmen over van het VB. Uiteindelijk verliezen ze toch. - A l’Yserwake, où l’on idéalise encore les anciens collaborateurs, Marc de Mesmaeker (N-VA) est un visiteur bienvenu. Le N-VA a maintenant pris quelques voix du Vlaams Belang. A la fin, ils perdront de toute façon. (foto / photo: HLN)

ANALYSE VERKIEZINGEN 7 JUNI 2009

De B.U.B. heeft kennis genomen van de uitslag van de verkiezingen van vijf volstrekt overbodige, onethische (taalracistische) en contraproductieve (dure, polariserende, inefficiënte...) regionale en communautaire parlementen. Anderzijds heeft de B.U.B. niet de indruk gehad dat er Europese verkiezingen waren op 7 juni 2009, tenminste niet op politiek niveau.

Wat de verkiezingsuitslagen van de B.U.B. ook mogen zijn, wat er ook zal gebeuren, vroeg of laat zal men gedwongen zijn om terug te keren naar de unitaristische ideeën van de B.U.B., indien men een burgeroorlog of een totale blokkering van het land wil vermijden…

[Klik op de titel om de rest te lezen]
Pour leur lutte francolâtre et anti-belge, le CDH abuse d'une photo d'une manifestation unitariste qu'ils n'ont aucunement organisée et dont ils ne comprennent pas les idéaux: la renaissance d'une nouvelle Belgique unitaire et bilingue sans luttes tribales ! Jugez par vous-même !

“Vlamingen en Walen lezen andere dagbladen”, “Vlamingen stemmen anders dan Walen”, “Vlamingen en Walen denken over alle thema’s anders”. Het zijn maar drie uitspraken die we, of we het nu willen of niet, de komende dagen en weken weer “ad nauseam” zullen mogen aanhoren. De verkiezingen komen eraan en dan blijken politici meer nog dan anders hun best om simplistische slogans naar boven te halen.

Want hoe anders kan men deze “argumenten” voor meer “Vlaamse autonomie” bestempelen? Lezen Duitstalige Zwitsers en Franstalige Zwitsers soms dezelfde dagbladen? Nochtans stemmen de Zwitserse kantons niet (altijd) overeen met taalgebieden. De tweede bewering is werkelijk potsierlijk.

Sommigen doen graag uitschijnen dat België ooit een natie was, maar dat ons land nu uit twee “onverzoenlijke naties” bestaat. Alsof in 1900 een Gentenaar en een Luikenaar per definitie op dezelfde partij stemden (of dezelfde krant lazen). Meer beangstigend is de impliciete betekenis van dit betoog. Sedert wanneer is het nodig dat we op dezelfde partijen stemmen of hetzelfde denken? Wie een dictatuur nastreeft, zal dat wel een nastrevenswaardig doel vinden, maar hoe kan men een democratisch bestel verdedigen op basis van zulke gevaarlijke dwaasheden? Als nationalisme werkelijk nodig zou zijn om een “goede democratie” te bewerkstelligen, moeten we dan niet meteen het Europese niveau (23 erkende talen, drie alfabetten) afschaffen? Of kan de EU geen democratie zijn?

Het zou ook goed zijn om van Vlaams-nationalisten te vernemen hoe ze een gemeentelijke democratie zien functioneren. Volgens hun denken zijn taal, natie en democratie immers onlosmakelijk verbonden met elkaar. Met andere woorden: moeten we morgen allemaal Leuvense, Antwerpse, Hasseltse e.d.m. nationalisten worden om nog een leefbare gemeente te hebben? Indien ja, druist dit dan niet in tegen het zo geprezen Vlaams-nationalisme? Het taalnationalisme is contraproductief, onetisch en zó onlogisch dat men er werkelijk een punthoofd van krijgt. Geen wonder dat geen mens nog de politici die geacht worden ons te vertegenwoordigen, vertrouwt.

Bruno YAMMINE
Partijlid
In zijn nieuwste boek “De Weg uit de Crisis” pleit voormalig Eerste Minister Guy Verhofstadt voor de oprichting van de “Verenigde Staten van Europa”. Op zich is dat natuurlijk een nobel doel. In de toespraak naar aanleiding van de voorstelling van zijn nieuwste pennevrucht (3 mei 2009) stelde Verhofstadt: “De oplossing voor de crisis is niet minder Europa en meer nationalisme. Die oplossing kan enkel liggen in meer Europa en minder protectionisme.” In het licht van die woorden is het toch bijzonder vreemd dat nota bene zijn eigen partij in haar verkiezingsprogramma (onder andere) pleit voor meer fiscale autonomie voor de gemeenschappen en de gewesten, voor een splitsing van de Belgische gezondheidszorgen, voor een splitsing van het kies- en gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, voor een “Vlaams” beleid in de Brusselse Rand enz.


In bijlage vindt U de bijgewerkte studie van de Belgische Unie over de kost van het Belgische taalfederalisme: 10 miljard euro per jaar ! Veel meer dan de transferten van noord naar zuid...

De studie werd voor het eerst in 2007 door de B.U.B. opgesteld. Zij is uniek in haar soort omdat de berekening van de kostprijs van het Belgische taalfederalisme tot voor kort nog taboe was.

De berekening omvat de directe kosten (5 miljard euro per jaar), d.w.z. bijkomende parlementariërs, ministers, ambtenaren, gebouwen etc. alsook de indirecte kosten (eveneens 5 miljard euro per jaar), d.w.z. het verlies aan investeringen, toerisme etc.

Deze kost overstijgt ruimschoots die van de noord-zuid-transferten, die volgens een betwistbare studie van de flamingantische KBC-bank ongeveer 5 miljard euro per jaar zouden bedragen.

De kost van het belgisch federalisme (power point)

En annexe, vous trouverez l'étude mise à jour du B.U.B. sur le coût du fédéralisme linguistique belge: 10 milliards d'euros par an ! Beaucoup plus que les transferts du nord vers le sud...

L’étude a été effectuée pour la première fois en 2007 par le B.U.B. et est unique dans son genre parce que le calcul du coût du fédéralisme belge est resté tabou jusqu’il y a peu.

Le calcul comprend les coûts directs (5 milliards d’euros par an), c’est-à-dire les parlementaires supplémentaires, les ministres, les fonctionnaires, les bâtiments etc. ainsi que les frais indirects (également 5 milliards d’euros par an), c’est-à-dire la perte d’investissements, de tourisme etc.

Ce coût dépasse de loin celui des transferts nord-sud, qui s’élèverait selon une étude contestable de la banque flamingante KBC à la somme d’environ 5 milliards d’euros par an.

Le coût du fédéralisme belge (power point)
In een merkwaardig opiniestuk (“Toekomst van Vlaanderen zal Belgisch zijn of zal niet zijn! ”, de Groene Belg 154) maakt B "Plus" (ooit bekend als Belgisch-gezinde organisatie) definitief de “confederale” bocht. Onder het mom van een “goed werkend federalisme”, geeft B Plus toe dat ze resoluut kiest voor een confederaal model. Zo citeren we: “De vraag is wat willen en wat moeten we [de Vlaamse en de Franse Gemeenschap] samen doen op federaal niveau en wat gebeurt beter op regionaal niveau waarbij solidariteit als het hoogste goed beschouwd moet worden” . B Plus kiest voor een staatshervorming, uitgevoerd door onderhandelaars van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap...
Dat de huidige Vlaamse Beweging als wezenkenmerk de vernietiging, of verregaande afbraak van het meertalige België nastreeft, is genoegzaam bekend. Wat minder geweten is, is dat de Vlaamse Beweging ook “Vlaanderen” wil vernietigen. Al weet ze het zelf (nog) niet. Voortdurend horen we inderdaad het tegendeel, met name dat de Vlaamse Beweging – vaak bij monde van de noord-Belgische partijen – opkomt voor de “belangen van de Vlaming”. Sta ons toe dit ernstig in twijfel te trekken.



Het flamingantische Willemsfonds voerde nog in de jaren 1930 pro-Belgischgezinde propaganda (bron: Willemsfonds)

1) De beweging die zich heden ten dage omschrijft als “Vlaamse” Beweging heeft welbeschouwd niets te maken met de oorspronkelijke Vlaamse Beweging. Die was – we weten het, de flaminganten zullen het niet graag horen – immers van patriottische, zoniet van ultrapatriottische oorsprong. Het was in oorsprong een beweging van “taalminnaren” in het jonge België die het Nederlands verdedigde en de eenmaking van die taal nastreefde uit vaderlandslievende doeleinden (de eigenheid, c.q. de meertaligheid van België benadrukken). Later verbreedde ze haar eisen tot een politiek actieprogramma, met als belangrijkste verwezenlijking de taalwetten (gestemd vanaf 1873) en, uiteindelijk, de territoriale eentaligheid van het noorden van België. Deze beweging werd versterkt door haar sterke band met de lagere clerus van de katholieke Kerk (bijv. priester Daens in Aalst). De Kerk was in het noorden van België bovendien invloedrijker dan in het meer liberale Brussel en het meer socialistische en meer geïndustrialiseerde zuiden van België.

2) Deze oorspronkelijk culturele en sociale beweging (Nederlands op dezelfde voet zetten als het Frans om sociale gelijkstelling te bekomen, bv. door toe te kunnen treden tot ambten die tot dan toe enkel toegankelijk waren voor Belgen die het Frans machtig waren) heeft zich vanaf WO I (na zware Duitse invloed ondergaan te hebben) meer en meer geradicaliseerd tot een Vlaams-nationalistische Beweging. Gedurende al die tijd is haar aanhang uiterst beperkt en minoritair gebleven.

3) Die Vlaams-nationalistische Beweging heeft gaandeweg de culturele Vlaamsgezinden geminoriseerd. Ze keerde zich niet alleen tegen België, maar vond algauw aansluiting bij totalitaire stromingen in de jaren 30 en 40 van de 20ste eeuw. Zodoende kan men stellen dat de “Vlaamse Beweging” in oneigenlijke zin gesticht is tijdens WO I of dat diegenen die zich vandaag tot de Vlaamse Beweging rekenen in feite de aartsvijanden zijn van de échte Vlaamse Beweging (namelijk die van vóór 1914).

[...]

Kris Peeters, "Vlaams minister-president": zijn geruststellende gebaren zullen niet helpen: zijn regering verergert alleen maar de economische crisis; ses gestes apaisants n'arrangeront rien: son gouvernement ne fait qu'aggraver la crise économique; foto, photo Roularta


HET FEDERALISME VERERGERT DE ECONOMISCHE CRISIS

Het Belgisch taalfederalisme verergert de economische crisis door de complexiteit en de inefficiëntie van het systeem[1].

Vooral in crisistijd wordt de absurditeit van het Belgisch taalfederalisme duidelijk. Sinds de economische crisis België teistert (eind 2008), probeert elke regering haar eigen herstelplan voor te leggen en toe te passen. Dit leidt tot een nooit geziene kakofonie aan maatregelen, waarin zelfs de politici zich niet meer terugvinden. Elk gewest heeft nu zijn eigen herstelplan of neemt eigen herstelmaatregelen bovenop het federale herstelplan.

[...]

LE FEDERALISME AGGRAVE LA CRISE ECONOMIQUE

Le fédéralisme linguistique belge aggrave la crise économique par la complexité et l’inefficacité du système.[3]

C’est surtout en période de crise que l’absurdité du fédéralisme linguistique belge s’affiche. Depuis que la crise économique touche la Belgique (fin 2008), chaque gouvernement essaie de présenter et d’appliquer son propre plan de relance économique. Ceci mène à une cacophonie de mesures économiques sans précédent, dans laquelle même les politiciens ne se retrouvent plus. Chaque région dispose maintenant de son propre plan de relance ou prend ses propres mesures de relance en plus du plan de relance national.

[...]
De “openbare” omroep heeft de “Vlaamse” kijker eind 2008 en begin 2009 een kwisprogramma voorgeschoteld genaamd “de slimste mens ter wereld”. Niet dat wij trouwe kijkers waren van deze uitzending – we hebben wel wat anders en beters te doen -, maar de berichtgeving erover in de pers was wel fenomenaal.



Waarschijnlijk heeft deze persbelangstelling, die stelselmatig groeide naarmate de kwis haar laatste aflevering bereikte, te maken met de aanwezigheid van de N-VA-voorzitter Bart De Wever. Deze overleefde immers alle kwissen en haalde het tot in de finale waar hij uiteindelijk de duimen diende te leggen voor de journalist Freek Braeckman.

Deze uitzending doet enkele vragen rijzen.

Is nationalist en separatist Bart de Wever nu echt de slimste mens ter wereld? Wat is dat “slim” zijn? Hoe meet men intelligentie? Een andere politicus, Johan Vandelanotte (Sp.a) is universiteitsprofessor, maar haalde de finale niet. Is die persoon dan dom omdat hij niet veel kent van de laatste ontwikkelingen in kunst en muziek? Staat intelligentie gelijk met kennis van “weetjes”? Het resultaat van dit kwisspel kan slechts een weerlegbaar vermoeden van een zekere intelligentie zijn en dan alleen nog maar m.b.t. de mensen die eraan hebben deelgenomen. Bovendien staat intelligentie los van goede of kwade trouw. Adolf Hitler, Napoleon Bonaparte en Josef Stalin waren ongetwijfeld slimme mensen, maar slechts weinigen zullen beweren dat ze te goeder trouw waren of dat ze een humanistische ideologie hadden. Zo gaat het ook met Bart De Wever: hij is niet dom, maar hij is en blijft een nationalist en dat is geen goede zaak voor de mensheid, die nood heeft aan respect voor diversiteit.

Wat was het doel van deze kwis? We hebben in het verleden reeds gezien hoe de VRT – die haar nieuwe naam alle eer aandoet – nationalistische politici een duwtje in de rug geeft. Jaren geleden gebeurde dat – weliswaar schuchter – met de kandidaten van het Vlaams Belang, maar ook het geval Leterme is ons genoegzaam bekend. Vóór de verkiezingen van 13 juni 2007 werd deze flamingantische politicus op handen gedragen door de “openbare” omroep “omdat hij de “Vlaamse” belangen zeer goed tegen de “Walen” zou gaan verdedigen". Op de dag van de overwinning zagen we hem in een zee van Vlaamse vlaggen. Het vervolg was voorspelbaar: de totale institutionele chaos. Zo zou het nu ook het geval kunnen zijn met Bart De Wever. Zijn Vlaams-nationalistische partij heeft het wat moeilijk in de peilingen omdat ze met moeite de 5%-kiesdrempel zou halen. Zo populair is het Vlaams-nationalisme immers niet – dat is het minst wat men kan zeggen. De VRT moet dan maar wat komen helpen om de nationalist over de kiesdrempel te tillen. Opdracht misschien geslaagd. Dat dit gebeurt met het geld van de Belgische belastingbetaler wordt er ons niet bijgezegd.

Politiek lijkt meer dan ooit een spel. Niet dat we eraan twijfelen dat de heer De Wever idealen heeft. Nee, integendeel, zijn idealen zijn zeer sterk. Alleen lusten de meeste Belgen ze niet. Daarom gebruikt de “openbare” omroep een andere tactiek: maak van de weinig populaire nationalist een “slimme” en sympathieke mens. Of heel misschien heeft de VRT Bart De Wever willen duidelijk maken dat zijn toekomst in de showbizz ligt en niet in de politiek, maar dat zou te mooi zijn om waar te zijn…


Op 1 februari 2009 vierde de commerciële televisiezender VTM zijn 20-jarig bestaan. De B.U.B. vond dit geen heuglijke gebeurtenis. Tot diep in de jaren ’80 werd de term “Vlaanderen” door quasi niemand gebruikt. VTM zou daar – enigszins – verandering in brengen.

De Belgische radio en televisie (BRT), de Belgische openbare omroep, werd in 1960 gesplitst in een Nederlandstalige en een Franstalige vleugel, maar bleef lange tijd trouw aan de unitaire staat. De berichtgeving was soms saai, maar wel degelijk, correct en pluralistisch. Toch wou de mediacratie absoluut een commerciële zender oprichten. Dat gebeurde in 1989 met de “Vlaamse Televisiemaatschappij” of VTM, een initiatief van o.a. Guy Verhofstadt, de latere eerste minister van België.

VTM heeft het Noord-Belgische televisielandschap grondig door elkaar geschud. Kwaliteit moest plaats ruimen voor populariteit en “BV’s” (“Bekende Vlamingen”). Het moest geld opbrengen. Bovendien leed en lijdt VTM nog steeds aan “flamingitis”. De Belgisch-gezinde, unitaristische mening wordt er volledig geweerd. Nog nooit in zijn bestaan heeft VTM het bestaan van de Belgische Unie (B.U.B.) vermeld. Nog nooit heeft zij aandacht besteed aan de 2,5 miljoen unitaristen in dit land. De zender heeft ook het woord “Vlaanderen” min of meer gevulgariseerd, een begrip dat men niet in de grondwet terugvindt. We zeggen wel “min of meer” want het aantal Nederlandstalige Belgen dat het woord “Vlaanderen” gebruikt, is nog altijd zeer beperkt. Het is duidelijk dat de Belgen er een afkeer van hebben. Wij ook.
De B.U.B. heeft met bezorgdheid kennis genomen van de voorstellen van de Heer Armand De Decker (MR) die de “intracommunautaire dialoog” wil heropstarten. Bepaalde nationalisten hebben reeds met vreugde medegedeeld dat er “veel schot zit” in de zaak, waaronder het voorstel tot splitsing van de arbeidsmarkt en zien erin een opening naar een grote staatshervorming.



Deze staatshervorming nu, is – we blijven het herhalen – onaanvaardbaar indien ze niét de centrale staat versterkt, zonder evenwel nieuwe bevoegdheden te defederaliseren. Elke andere “staatshervorming”, zoals diegene die gewenst is door alle taalgesplitste, traditionele partijen is slechts een verdere stap in de splitsing van de Belgische staat. De B.U.B. is nog niet het in maart 2008, achter gesloten deuren (zo gaat dat nu eenmaal bij taalnationalisten) bereikte akkoord vergeten. Dit akkoord voorzag in een splitsing van – onder andere – de wegcode, het huurrecht, van bepaalde delen van de energie- en telecommunicatiepolitiek enz... Volgens het dagblad “De Morgen” (22.12.08, zie “opinie” op onze site) hadden de onderhandelaars in november 2008 in het kader van de beruchte communautaire dialoog, bijna een akkoord afgesloten betreffende de splitsing van de grootstedenpolitiek, van justitie, alsook betreffende verhoogde fiscale autonomie voor wat de deelstaten betreft (waardoor de Belgische staat nog verder verzwakt zou worden en de centrale regering nog méér bevoegdheden zou moeten afstaan!)

Gelukkig is, tot op vandaag de dag, geen enkele van deze (deel)akkoorden gestemd. Sedert 2000 dagen, bijna 5 ½ jaar dus, kende België geen staatshervorming meer (de laatste betrof de splitsing van wapenexport, gestemd op 31.08.03). In tussentijd is het dat aangetoond is, het feit dat het taalfederalisme, naast zijn dure en inefficiënte karakter, ook een ernstige bedreiging vormt voor ’s lands eenheid. Bovendien gaat het om een racistisch systeem (zie ons programma voor een meer exhaustieve kritiek). Vandaar vraagt de B.U.B. om een afschaffing van het taalfederalisme en de vervanging van de huidige deelstaten door de negen historische provincies, in de schoot van een unitair België.

Meer en meer mensen, waaronder de Heer Aernoudt, komen tot dezelfde conclusie. Verre van elk initiatief van zijn partij aan te moedigen (zijn voorstellen om de provincies af te schaffen en om sommige materies te splitsen zijn strijdig met een efficiënt en democratisch België), verheugt de B.U.B. er zich over dat de voorzitter van de nieuwe partij Lidé recentelijk in het blad Metro verklaarde dat “een staat vooral niet opgebouwd moest worden vanaf de taal” (zie bondgenoten op onze site om het artikel te consulteren. Het gegeven dat dit openlijk gezegd wordt – nauwelijks 2 jaar geleden ondenkbaar –, het feit dat met meer en meer praat over een hereniging van Brabant en de stilstand inzake institutionele hervormingen sedert 2003 en vooral sedert de verkiezingen van 2007 stemmen ons hoopvol. Deze feiten tonen de groeiende invloed van de Belgische beweging aan, waar de B.U.B., één van de toonaangevende spelers, zoniet de marktleider, is.

Avec préocuppation, le B.U.B. a pris connaissance des propos de M. A. De Decker (MR) qui entend redémarrer le « dialogue intracommunautaire » (26.01.09). Certains nationalistes se sont déjà réjouis du fait que « beaucoup de progrès » ait été réalisé en la matière dont le projet de scission du marché de l'emploi et y voient une ouverture vers une grande réforme de l'Etat.



Or, cette « réforme de l'Etat » est, on tient à le répéter, inacceptable si elle ne vise pas à renforcer l'Etat central, sans défédéraliser de nouvelles compétences. Chaque autre « réforme de l'Etat », comme celle voulue par tous les partis scindés sur base linguistique, n'est qu'un pas de plus vers la scission totale de l'Etat belge. Le B.U.B. n'a pas encore oublié l'accord conclu à huis clos – le nationalisme linguistique oblige –par le soi-disant Comité des « Sages » en mars de 2008. Cet accord comprenait – entre autres – la scission du code de la route, du droit du bail, de certaines parties de la politique de l'énergie et des télécommunications etc.. Selon le journal « De Morgen » (22.12.08, voire « opinion » sur notre site) les négociateurs avaient en novembre 2008, dans le cadre du fameux dialogue communautaire, presque conclu un accord sur la scission de la politique des grandes villes et de certains domaines de la justice ainsi que sur une autonomie fiscale accrue des entités fédérées (qui affaiblirait davantage l'Etat Belge et aurait pour conséquence que le gouvernement central devrait défédéraliser encore plus de matières !).

Heureusement, jusqu'au jour d'aujourd'hui, aucun de ces accords ou pré-accords n'a été voté. En effet, depuis presque 5 ans et demi (2000 jours) la Belgique n'a plus connue de réforme de l'Etat (la dernière fut la scission du commerce des armes, votée le 31.08.03). Entretemps, la seule chose qui a été démontrée est que ce fédéralisme linguistique est non seulement chère, compliquée et inefficace, mais aussi une grave menace pour l'unité du pays. De plus, il s'agit d'un système raciste, car elle discrimine sur base linguistique (voir notre programme pour une critique exhaustive). C'est pour cela que le B.U.B. demande l'abrogation du fédéralisme linguistique et le remplacement des entités fédérées actuelles par les neuf provinces historiques, au sein d'une Belgique unitaire.

De plus en plus de gens, dont Monsieur Aernoudt, arrivent à la même conclusion. Loin d'applaudir chaque initiative de son parti (sa proposition de supprimer les provinces et de défédéraliser certaines matières s'opposent à une Belgique efficace et démocratique), le B.U.B. se réjouit du fait que le président du nouveau parti Lidé ait récemment déclaré dans le journal « Métro » « qu'il faut surtout arrêter de structurer l'Etat à partir de la langue » (voir la section « alliés » sur notre site pour consulter l'article). Le fait que cela soit dit ouvertement – chose impensable il y a à peine 2 ans –, le fait que l'on parle de plus en plus d'une réunification du Brabant et l'arrêt de toute réforme institutionnelle depuis 2003 et surtout depuis les élections du 10 juin 2007, il y a 2000 jours, démontrent le pouvoir croissant du mouvement belge, dont le B.U.B. est l'un des principaux acteurs, pour ne pas dire le leader.
DE SCHULD LIGT NIET BIJ DE VLAMINGEN, NIET BIJ DE FRANSTALIGEN

Marino Keulen daagt de Franstaligen uit. Hij doet het weer. Het Waals parlement roept het belangenconflict over B-H-V in. Ze kunnen het niet laten. Vlamingen en Franstaligen maken elkaar verwijten, beschuldigen elkaar. De schuld ligt bij de anderen. De anderen moeten toegevingen doen. We geraken er niet uit.

De schuld ligt niet bij de mensen, zelfs niet bij de politici. Ze ligt bij de constellatie, bij de tweeledigheid. Een federatie met slechts twee deelgebieden kan niet werken. We wisten het. Er kan zich geen stabiliserende “ criss – crossing of conflicts “ voordoen, zoals in meerpolige federale staten, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland, USA. Daarbij komt dat door de twee ledigheid aan het andere landsgedeelte “ de facto “ ( - en niet alleen “ de jure “ door middel van alarmbelprocedures, etc ) een permanent vetorecht werd toegekend. Als het andere landsgedeelte “ neen “ zegt gebeurt er niets. De tweeledigheid leidt gemakkelijk tot dramatisering van de problemen: elke euro toegekend aan Wallonië is tergend duidelijk een euro ontnomen aan Vlaanderen. Een wonder dat het bij woordgeweld bleef.

Naast de tweeledigheid is er de tegenstelling “ ius soli - ius personae “ De rechten van de grond staan lijnrecht tegenover de rechten van de personen. Beide groepen willen administratieve grenzen laten samenvallen met taalgrenzen. Volgens de enen moeten de burgers zich in hun taalgebruik aanpassen aan de bestaande administratieve grenzen, volgens de anderen moeten de grenzen zich aanpassen aan het taalgebruik van de burgers. In ons land heeft men gestreefd naar een oplossing door het invoeren van taalfaciliteiten. Niemand heeft de kracht zich boven het gewoel te plaatsen en de mensen duidelijk te maken met welk “ interessant “ maar onoplosbaar probleem de Belgen moeten leven. De schuld ligt bij het probleem, minder bij de mensen.

Een ander probleem is dat in België verzoenende en middelpuntzoekende krachten ontbreken. Er bestaan verzoenende bewegingen, maar zij spelen geen rol, zeker niet in de verkiezingen. Zij verzamelen wellicht sympathieën, maar geen stemmen. De ideeën van middelpuntvliedende krachten worden gecontesteerd, maar steeds door vertegenwoordigers van de andere taalgemeenschap, bijna nooit door mensen uit de eigen taalgroep. “Walen zijn lui, Vlamingen egoïstisch.” Steeds herhaalde beweringen betreffende de gemeenschap, haar leiders en burgers, maakt van deze beweringen waarheden, harde waarheden, vooral wanneer ze niet met gezag gecontesteerd worden.

De problemen slepen aan. De lankmoedigheid van de Belgen zorgt ervoor dat er zich geen geweldplegingen voordoen en de politici niet gedwongen worden snel knopen door te hakken.En Brussel houdt ons samen.

De zachtaardigheid en het geduld van de Belgen geven de politieke en culturele leiders de kans op een voor de publieke opinie waarneembare wijze te debatteren over essentiële thema’s en aan politiek-educatief werk te doen, dit in het belang van de democratie in België, Europa en de wereld. Maar deze debatten komen er niet. Er zou kunnen worden gedebatteerd over het verschil tussen federalisme en confederalisme, tussen racisme en nationalisme, tussen interregionale en interpersonele sociale solidariteit, tussen democratische parlementaire en intergouvernementele diplomatieke besluitvorming, tussen de responsabilisering van fysieke personen en rechtspersonen en de responsabilisering van een bevolkingsgroep, een gewest, een volk.

Een rijkdom aan thema’s. Vlamingen en Franstalige leiders kunnen belangrijk denkwerk verrichten, belangrijk ook voor Europa en de Wereld. Waarom doen ze het niet? Debatten over deze thema’s zijn nuttig en kunnen bijdragen tot het relativeren van de conflicten en verhinderen dat ze ontaarden. Ze zijn nuttig zelfs wanneer ze de triomf van de middelpuntvliedende krachten niet verhinderen

Ludo Dierickx,

Gewezen parlementslid Agalev/Groen

NATIONALISME AANVALLEN, NIET DE ANDEREN

Met bijzonder veel aandacht heb ik de brief van gewezen parlementslid Ludo Dierickx ("De schuld ligt niet bij de Vlamingen, niet bij de Franstaligen", DM 16.01.08, p. 17) gelezen. Zeer terecht stelt Dierickx dat een de facto tweeledig federalisme niet kan werken. Naast het polariserend karakter van ons federalisme, kan men zich trouwens ook de vraag stellen bij het democratisch gehalte ervan. Zo onderhandelen deelstaten over samenwerkingsakkoorden in overlegorganen die aan niemand verantwoording hoeven af te leggen noch ten val kunnen gebracht worden. Dat het in het meertalige en multiculturele Brussels gewest – de antithese van het gefederaliseerde België én het bewijs dat tweetalige gebieden en structuren kunnen functioneren – dan weer niet mogelijk is om tweetalige lijsten in te dienen, is een smet op onze (gehavende) democratie. Daarbij komt nog het feit dat in België de kleinste deelstaat het hele besluitvormingsproces kan blokkeren. Zo is het voor de Duitstalige gemeenschap zelfs mogelijk om de werking van de Europese Unie lam te leggen, gelet op het feit dat EU-verdragen geratificeerd moeten worden door elk van de regeringen die ons land "rijk" is.

Ook in de tegenstelling tussen "ius soli" en "ius personae" merkt Dierickx op dat het probleem besloten ligt in de aard van het probleem, niet bij de personen. Wellicht valt hier nog een belangrijke opmerking bij te maken, die tevens geldt voor het problematische binaire federalisme. Hoewel het probleem aan de oppervlakte structuralistisch van aard lijkt, gaat het zeker ook om een ideologisch vraagstuk. Zonder de nationalistische ideologie zou er immers nooit een tweeledig, taalgebonden federalisme met betwistbaar democratisch karakter gekomen zijn en zou men zich niet beroepen op abstracte, "etnische" groepen om uitspraken te legitimeren. Wel zouden politici desgevallend verwijzen naar de waardigheid van de individu als eerste drager van het recht, of naar de noodzaak aan een meer sociale, ethische of gelijke samenleving.

Elke fundamentele beschuldigingen die nationalisten verwijten aan "de anderen" zijn overigens hetzij typische kenmerken van het zogenaamde recht op zelfbeschikking ("ze denken enkel aan zichzelf") hetzij gemeenplaatsen die nationalisten huldigen om door vernedering van de andere het eigene te verheffen ("het zijn profiteurs"). Welnu, dit alles maakt deel uit van het nationalistische gedachtegoed. Zodoende dienen politici in beide taalgroepen niet elkaar te beschuldigen, maar dienen ze hun eigen taal-nationalisme, dat de dieperliggende basis vormt van het structureel conflict, aan te vallen. Maar in België gaat politiek over personen, veranderingen van partijnamen, "scoren" bij de verkiezingen, vage algemeenheden ("beter bestuur") of domme simplificaties ("borrelnootjes en vette vissen"). Dat is niet alleen spijtig, maar, gezien de ernst van de problematiek, ronduit onverantwoord.

Bruno Yammine
DIALOGUE INTRACOMMUNAUTAIRE : PROPOSITIONS INACCEPTABLES

Selon le quotidien 'De Morgen', les négociateurs du « dialogue » intracommunautaire auraient été très proches d'un accord communautaire vers le 15 novembre. La question des bourgmestres non nommés a néanmoins bloqué cet accord, au moins pour l'instant. Mais quel en est/était le contenu ?

1. Une scission de l'économie sociale, du droit du bail, y compris les baux à ferme ;
2. Une régionalisation du code de la route ;
3. Une régionalisation de la politique des grandes villes et de certains domaines de la justice (p. ex. l'aide sociale aux prisonniers) ;
4. Une régionalisation accrue du marché de l'emploi et une « responsabilisation » fiscale des régions en cette matière ainsi qu’une autonomie fiscale pour les entités fédérées en matière du logement, de l'énergie et de l'environnement ;
5. Une possibilité de faire participer les entités fédérées d'une façon directe dans les modifications de la Constitution.

Il va de soi que ces décisions, comme d'habitude prises à huis clos, feraient évoluer l'Etat belge de plus en plus vers une association libre de deux ou trois micros Etats-régions, ce qui est, évidemment, inacceptable. Chose curieuse : lorsque l'Etat de droit est mis en péril – comme dans le dossier Fortis – les politiciens traditionnels et les médias (publics) n'ont pas assez de mots pour exprimer leur indignation. Pourtant, ils « oublient » tous que notre Etat de droit émane de l'Etat belge. Pourquoi alors, personne ne proteste contre cette inadmissible réforme de l'Etat qui risque, à terme, de détruire le pays ?

Plus que jamais, la Belgique a besoin de mesures drastiques, voire révolutionnaires, visant à éliminer de façon démocratique et pacifique la particratie nationaliste des deux côtés de la frontière linguistique. Si les politiciens traditionnels n'arrêtent pas de suivre la voie et la logique des extrémistes nationalistes, ils seront limogés par le peuple qui souffre déjà autant à cause de la crise financière et économique. A bon entendeur…

GEMEENSCHAPSDIALOOG : ONAANVAARDBARE VOORSTELLEN

Volgens het dagblad "De Morgen" bevonden de onderhandelaars van de zogenaamde gemeenschapsdialoog zich omstreeks 15 november zeer dicht bij een akkoord. De kwestie van de niet-benoemde burgemeesters heeft evenwel dit akkoord geblokkeerd, momenteel tenminste. Maar wat is/was er de inhoud van?

1. De splitsing van de sociale economie en van het huurrecht;
2. De regionalisering van de wegcode ;
3. De regionalisering van de grootstedenpolitiek en van sommige domeinen binnen justitie (bijv. sociale hulp aan gedetineerden) ;
4. Een verdere regionalisering van de arbeidsmarkt en een fiscale « responsabilisering » van de gewesten voor wat deze materie betreft, evenals het toekennen van fiscale autonomie aan de deelstaten voor wat huisvesting, energie en milieu betreft ;
5. Een mogelijkheid om de deelstaten op een directe wijze te laten deelnemen aan Grondwetsherzieningen.

Het spreekt vanzelf dat deze beslissingen, zoals gewoonlijk achter gesloten deuren beraamd, de Belgische staat verder in de richting van een vrije samenwerking tussen twee of drie micro-regiostaten zou doen evolueren, hetgeen uiteraard onaanvaardbaar is. Vreemd overigens: wanneer de rechtstaat in het gedrang komt - zoals tijdens het dossier Fortis - komen de traditionele politici en de (openbare) media woorden tekort om hun verontwaardiging te laten blijken. Nochtans « vergeten » ze allemaal dat onze rechtsstaat voortvloeit uit de Belgische staat. Waarom dan, protesteert niemand tegen deze onaanvaardbare staatshervorming die, op termijn, het land dreigt te vernietigen?

Meer dan ooit heeft België nood aan drastische, ja zelfs revolutionaire maatregelen, erop gericht om op een democratische manier de nationalistische particratie aan beide zijden van de taalgrens uit te schakelen. Als de traditionele politici niet stoppen met de logica van de extreme nationalisten te volgen, zullen ze door de bevolking - die al zoveel te lijden heeft onder de financiële en economische crisis - uitgespuwd worden. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig...
Grafiek 1 & 2 stelt het aantal voorstanders van meer regionale en communautaire bevoegdheden voor. Positie 1 staat voor "alles op het deelstatelijke niveau", Positie 10 betekent "alles op het Belgische niveau"; positie 5 betekent "evenveel deelstatelijk als federaal" (ongeveer status-quo).






Grafiek 1 zijn de resultaten voor het Vlaams gewest, grafiek 2 voor het Waals gewest. In het Vl. gewest zijn er, volgens dit onderzoek 15,8% separatisten en zeer sterke voorstanders van meer autonomie; in het W. gewest 2,24%. Op Belgisch vlak betekent dit amper dan 10%...

Wat de unitaristen betreft (posities 9 en 10): in het Waals gewest zijn er minstens 30%, in het Vlaams gewest 20%. Op Belgisch vlak zijn er dus een pak méér unitaristen dan de regionalisten, communautaristen en separatisten.

Nochtans wordt de anti-Belgische stroming wel zéér goed bedeeld in de "openbare" media... Unitaristen komen daarentegen nooit aan bod !


M. Swyngedouw, N. Rink,Bronnen: Hoe Vlaams-Belgischgezind zijn de Vlamingen? Een analyse op basis van het postelectorale verkiezingsonderzoek 2007, Leuven, 2008

L. De Winter, P. Baudewyns, A.-P. Frognier Les Wallons et la réforme de l’Etat Une analyse sur la base de l’enquête post-électorale de 2007, LLN, 2008
DE HOUDING VAN DE B.U.B. TEN OPZICHTE VAN DE GEMEENSCHAPSDIALOOG

Foto-photo: In het meertalige Zwitserland worden referenda als zeer normaal beschouwd-en Suisse multilingue les consultations populaires sont considérées comme très normales (source-bron: www.reisprofiel.nl)

Sedert enkele maanden hebben de onderhandelaars van de twee grote taalgemeenschappen een “gemeenschapsdialoog” aangevat. Het doel van deze dialoog is de versterking van de deelstaten en bijgevolg – ook al wordt dit niet gezegd – de particratie in het noorden en zuiden van het land. De eenheid van België is de laatste zorg van deze nationalistische politici. De B.U.B. begrijpt niet dat bepaalde politici de Belgische bevolking willen doen geloven dat het gaat om een dialoog “zonder taboes’, terwijl het duidelijk is dat herfederaliseringen, en a fortiori het unitarisme, voor hen onbespreekbaar zijn.

Voorts is deze dialoog tussen “gemeenschappen” volstrekt ondemocratisch en respecteert ze zelfs niet de regels van het federale spel (voor zover die er zijn): herinneren we eraan dat krachtens de Belgische Grondwet de bevoegdheidsverdeling uitsluitend bij het federale Parlement berust. Deze komt dus niet toe aan de deelstaten: noch aan de gemeenschappen, noch aan de gewesten. Een dialoog tussen gemeenschappen is het equivalent van een dialoog tussen onafhankelijke staten, hetgeen ons rechtstreeks naar een confederaal scenario dreigt te leiden (een unie tussen twee soevereine staten). De tweeledigheid van de “dialoog” is overigens gebetonneerd in zijn wezen zelf. Inderdaad gaat het niet om een dialoog tussen gemeenschappen – wat men ons ook wil doen geloven – daar, indien dat het geval zou zijn, de Duitstalige gemeenschap op dezelfde manier vertegenwoordigd zou moeten zijn als de “Vlaamse” of “Franse” gemeenchap, hetgeen niet het geval is.

Dit gezegd zijnde, verwerpt de B.U.B. met klem het nut van deze “dialoog” die slechts het taalfederalisme wil versterken, waardoor het voortbestaan van onze meertalige democratie nog meer op het spel komt te staan en waardoor België nog ingewikkelder, inefficiënter, duurder, anti-democratischer, discriminerender, asocialer en instabieler dreigt te worden.

Niettemin is de B.U.B. geen tegenstander van een grote staatshervorming in de door de Belgische burgers gewenste richting. Deze laatste dienen overigens meer aan bod te komen in de media.

Zodoende stellen we voor een referendum of een volksraadpleging te organiseren over een nieuw, unitair België of – eventueel – over een federaal België op basis van de negen provincies, met een mogelijk behoud van de gemeenschappen voor wat cultuur betreft.

Wat er ook van zij, een tweeledige dialoog, achter gesloten deuren, zonder volksraadpleging, noch vrij verkeer van ideeën, dreigt – op termijn – tot de splitsing van het land te leiden. Dat de Belgen die de voortzetting van de dialoog verkiezen boven de status-quo zich daar rekenschap van geven!


LA POSITION DU B.U.B. PAR RAPPORT AU DIALOGUE INTRA-COMMUNAUTAIRE

Depuis quelques mois, les négociateurs des deux grandes communautés linguistiques ont entamé un dialogue intra-communautaire. Le but de ce soi-disant dialogue est de renforcer les entités fédérées, et – par conséquent, même si cela n’est pas dit – la particratie nationaliste au nord et au sud du pays. L'unité belge est le dernier souci de ces politiciens nationalistes. Le B.U.B. ne comprend pas que certains politiciens veulent faire croire à la population belge qu'il s'agit d'un « dialogue » « sans tabous » lorsqu’il est clair que les refédéralisations, voire l'unitarisme sont indiscutables pour eux.

De plus, un dialogue entre « communautés » est tout à fait anti-démocratique et ne respecte même pas les règles du jeu fédéral (pour autant qu'il y en ait) : rappelons que selon la Constitution belge, la répartition des compétences appartient exclusivement au parlement fédéral. Elle n'appartient donc pas aux entités fédérées : ni aux communautés, ni aux régions. Un dialogue entre communautés est l'équivalent d'un dialogue entre deux Etats indépendants, ce qui risque de nous mener directement vers le confédéralisme (une union entre Etats souverains). La bipolarité du « dialogue » se trouve d'ailleurs « bétonnée » dans sa conception même. En effet, il ne s'agit pas d'un dialogue entre les communautés – quoiqu'on nous veuille faire croire – car dans ce cas, la communauté germanophone devrait être représentée de la même façon que la communauté « flamande » ou « française », ce qui n'est pas le cas.

Ceci étant dit, le B.U.B. rejette fermement la pertinence de ce « dialogue » qui ne vise qu’à renforcer le fédéralisme linguistique, menaçant ainsi davantage l'existence de notre démocratie multilingue) et à rendre la Belgique encore plus compliquée, plus inefficace, plus coûteuse, plus anti-démocratique, plus discriminatoire, plus asociale et plus instable.

Néanmoins, le B.U.B. n'est pas opposé à une grande réforme de l'Etat dans le sens souhaité par les citoyens belges à qui il convient de redonner la parole.

Par conséquent, nous proposons d’organiser un référendum ou une consultation populaire sur une nouvelle Belgique unitaire ou éventuellement fédérale sur la base de neuf provinces avec le maintien éventuel des communautés compétentes pour la culture uniquement.

Quoiqu'il en soit, un dialogue bipolaire à huis clos, sans consultation populaire ni libre circulation des idées, risque de mener, à terme, à la scission du pays. Que les Belges qui préfèrent la poursuite du dialogue au lieu du statu quo s'en rendent compte !
Sedert 2002 pleit de B.U.B. voor een unitair België, gedecentraliseerd op basis van de negen, historische provincies. Daarvoor is uiteraard een hereniging van Brabant nodig. De eerste partij die gedeeltelijk de redenering van de B.U.B. volgde was de MR die in 2004 voor een Brabantse kieskring pleitte.(klik hier voor het artikel van 04.10.04).



Het België van de negen provincies met een eengemaakt Brabant
QUOI DE NEUF DES POLITICIENS EN FIN DE REGIME?

On dit qu'en Belgique « Tout est communautaire ». Soyons clair : On est bien d'accord que pratiquement tous les problèmes sont en effet communautaires, mais le malentendu sur la signification de la « problématique communautaire » risque de mener à des fausses interprétations.



(D.M.)

WELK NIEUWS HEBBEN DE « FIN DE REGIME »-POLITICI?

Men zegt dat in België "alles" communautair is. Laten we duidelijk zijn: We zijn het eens wanneer beweerd wordt, dat zowat alle problemen inderdaad communautair zijn, maar door het misverstand aangaande de betekenis van de term "communautaire problemen" riskeert men het pad te effenen naar verkeerde interpretaties.
Naar aanleiding van de brochure "België barst?" van gewezen Kamervoorzitter Herman De Croo formuleerde Bart De Wever (N-VA) een antwoord in DE STANDAARD (18.11.08). Volgens De Croo is het onmogelijk om België te splitsen, omwille van praktische redenen (Brussel, de staatsschuld, de E.U.). De Wever bestempelt doet dit af als nonsens en meent dat Vlaanderen zich moet afscheiden van België. De belangrijkste redenen daarvoor liggen, volgens hem, bij de transfers. De zogenaamde onbestuurbaarheid van België en de immense staatsschuld die daarvan het gevolg zouden zijn, liggen hem ook zwaar op de maag. Misschien pleit hij eerstdaags wel voor het splitsen van de (feitelijk meertalige) V.S.A., die een nog hogere staatsschuld hebben...



Plato en Aristoteles
Beaucoup de politiciens évoquent la piste du "confédéralisme" quand il parlent du futur de la Belgique. Malheureusement ils ne donnent pas de définition, ce qui est pourtant le moindre que l'on puisse attendre de ces "dirigeants" politiques.

Quelles sont les caractéristiques du confédéralisme ?

WAT BETEKENT CONFEDERALISME?

Vele politici hebben het over "confederalisme" wanneer ze de toekomst van België bespreken. Spijtig genoeg laten ze na een definitie te geven, wat nochtans het minste is wat men van de politieke "leiders" zou kunnen verwachten.

Welk nu zijn de kenmerken van het confederalisme?
Deze morgen gaf Rudy Aernoudt op de RTBF-radio de cijfers van de kost van het separatisme (7 miljard euro per jaar) en sprak hij over het belang van een sterke en efficiënte "federale" staat (op basis van de provincies misschien).

In feite nam hij dezelfde argumenten en de meeste cijfers over van de studie van de B.U.B. van maart 2007 over de kost van het federalisme. Zeker een goede zaak. Alleen durft hij een kat nog niet een kat te noemen: het gaat hier uiteraard om de kost van het federalisme (10 miljard euro per jaar volgens de B.U.B.) en de noodzaak om het unitair België te herstellen. We zijn op goede weg !

Vandenbroucke gaf op dezelfde zender trouwens een zeer twijfelachtige indruk over waar België naartoe moet. De druk op de nationalisten wordt groot.
//21 Nov 2008
Ce matin, Rudy Aernoudt donnait les chiffres du coût du séparatisme à la RTBF-radio (7 milliards d'euros par an) et il parlait de la nécessité d'un Etat "fédéral" fort et efficace (sur la base des provinces peut-être).

En fait, il a repris les mêmes arguments et la plupart des chiffres de l'étude du B.U.B. de mars 2007 sur le coût du fédéralisme. Assurément une bonne chose. Seulement, il n'ose pas encore appeler un chat un chat: il s'agit en réalité du coût du fédéralisme (10 milliards d'euros par an selon le B.U.B.) et de la nécessité de restaurer la Belgique unitaire. Nous sommes en bonne voie !

Vandenbroucke donnait d’ailleurs une impression très hésitante sur la même chaîne quant à l’avenir de la Belgique. La pression sur les nationalistes monte.

<< Previous 1 2 3 Next >>